คนรักหรือศัตรูหัวใจ

"หากเจ้ายังก้าวเข้ามาใกล้กว่านี้อีกเพียงครึ่งก้าว... ข้าเกรงว่าคมกระบี่ในมือของข้า อาจแยกแยะระหว่าง 'มิตรสหาย' กับ 'ศัตรูหัวใจ' ไม่ออกอีกต่อไปแล้วนะครับ" น้ำเสียงของเซียนจินหลิงเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งพันปี ทว่าประกายตาที่สะท้อนอยู่ภายใต้แสงจันทร์สีครามกลับไหวระริกราวกับผิวน้ำในยามที่ถูกลมพายุโหมกระหน่ำ นางยืนสง่างามอยู่บนยอดผาเมฆา อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปลิวไสวตามแรงลมปราณที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างจนเกิดเป็นรัศมีกดดันรอบกายรัศมีสาม丈 บ่งบอกถึงขอบเขตพลังที่อยู่จุดสูงสุดแห่งยุทธภพ หลี่มู่เหยียนหยุดฝีเท้าลง ดวงตาคมกราบดุจพญาอินทรีทอดมองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูด อดีตมหาเทพผู้เคยเหยียบย่ำดาราและมองสรรพชีวิตเป็นเพียงธุลี บัดนี้กลับต้องมาติดอยู่ในวังวนแห่งความรู้สึกที่ซับซ้อนยิ่งกว่าค่ายกลใดๆ ในใต้หล้า "จินหลิง... เจ้าคิดว่าข้ามาที่นี่เพื่อเป็นศัตรูหัวใจของใครอย่างนั้นหรือ?" หลี่มู่เหยียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลึกซึ้ง และเปี่ยมด้วยความทระนงอันเป็นเอกลักษณ์ "ในสายตาของหลี่มู่เหยียนผู้นี้ สวรรค์ยังไม่เคยอยู่ในสายตา นับประสาอะไรกับบุรุษผู้นั้นที่เอาแต่หลบอยู่เบื้องหลังเงาของเจ้า" คำพูดนั้นราวกับมีน้ำหนักนับหมื่นชั่ง กระแทกเข้าใส่หัวใจของเซียนจินหลิงจนนางต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก บุรุษผู้นี้... ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ภพกี่ชาติ ความเย่อหยิ่งจองหองที่มาพร้อมกับความจริงใจอันบริสุทธิ์นี้ คือสิ่งที่ทำให้นางยอมทรยศแม้กระทั่งสำนักเซียนอันดับหนึ่งเพื่อเดินเคียงข้างเขา ทว่า สถานการณ์เบื้องหน้าไม่ได้เรียบง่ายเช่นนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังขึ้นจากเบื้องหลัง พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'มู่หรงเฟิง' ศิษย์พี่เอกแห่งสำนักกระบี่เทวะ บุรุษผู้เพียบพร้อมด้วยรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติ ผู้ซึ่งได้รับการหมายมั่นปั้นมือให้เป็นคู่หมั้นคู่หมายของเซียนจินหลิงมาตั้งแต่เยาว์วัย "หลี่มู่เหยียน! เจ้าคนไร้ค่าแห่งตระกูลเก้อ กล้าดียังไงถึงบังأญอาจมาเหยียบย่นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ และยังมีหน้ามาพูดจาจาบจ้วงคู่หมั้นของข้า!" มู่หรงเฟิงแผדเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว ประกายกระบี่ในฝักสั่นระริก ปราณกระบี่สีทองอร่ามแผ่พุ่งออกมาจนบรรยากาศรอบด้านบิดเบี้ยว หลี่มู่เหยียนแม้แต่จะชายตามองก็ยังไม่ทำ เขายังคงจ้องมองเพียงเซียนจินหลิงราวกับโลกใบนี้มีเพียงนางเท่านั้นที่อยู่ในสายตา รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างบางเบา "คู่หมั้น? มู่หรงเฟิง... เจ้าถามนางด้วยตัวเองแล้วหรือยังว่า นางเคยยกใจให้เจ้าแม้แต่เสี้ยวเดียวหรือไม่?" หลี่มู่เหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคู่ปรับ มู่หรงเฟิงหน้าถอดสีด้วยความแค้นเคือง เขากวัดแกว่งกระบี่ออกจากฝัก เสียง "ชิ้ง!" ดังกังวานไปทั่วหุบเขา คมกระบี่เทวะสะท้อนแสงจันทร์จนแสบตา "ปากดีนัก! วันนี้ข้าจะใช้กระบี่ในมือสั่งสอนให้เจ้ารู้ว่า ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำมันเป็นเช่นไร!" *พรึบ!* ร่างของมู่หรงเฟิงพุ่งทะยานเข้าหาด้วยความเร็วราวดาวตก เคล็ดวิชา "กระบี่เก้าสวรรค์พิชิตมาร" ถูกปลดปล่อยออกมาในพริบตาเดียว ปราณกระบี่นับพันสายพรูพรั่งราวกับหามطر ธนูพุ่งตรงเข้าหมายปลิดชีพหลี่มู่เหยียนในกระบวนท่าเดียว ทว่า หลี่มู่เหยียนหาได้ขยับเขยื้อนไม่ เขากลับยืนไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ราวกับสิ่งที่พุ่งเข้ามาเป็นเพียงสายลมพัดผ่าน *เคร้ง!* ประกายไฟสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืด ไม่ใช่หลี่มู่เหยียนที่ลงมือ แต่เป็นปลายกระบี่น้ำแข็งของเซียนจินหลิงต่างหาก ที่เข้ามาขวางกั้นคมกระบี่ของมู่หรงเฟิงเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงปะทะของพลังปราณทั้งสองสายสร้างคลื่นกระแทกจนพื้นหินรอบบริเวณแตกละเอียดเป็นจุล มู่หรงเฟิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงและเจ็บปวดร้าวลึกถึงกระดูกดำ "จินหลิง... เจ้า... เจ้าปกป้องมันหรือ? ข้าเป็นคู่หมั้นของเจ้านะ!" เซียนจินหลิงมิได้หลบสายตาอันเจ็บปวดนั้น นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาเด็ดขาด "มู่หรงเฟิง ถอยไปเสียเถอะ ข้ากับเจ้า... ไม่มีวันเป็นอื่นไปได้ และเรื่องระหว่างข้ากับเขา มิใช่สิ่งที่คนนอกเช่นเจ้าจะเข้ามาบงการได้" หัวใจของมู่หรงเฟิงแตกสลาย ความอับอายและความริษยาหลอมรวมกันจนกลายเป็นความคลุ้มคลั่ง "ดี! ดีมาก! ในเมื่อเจ้ารักมันนัก ข้าก็จะสังหารมันต่อหน้าต่อตาเจ้าเสียที่นี่!" ในขณะที่มู่หรงเฟิงกำลังจะระเบิดพลังเฮือกสุดท้ายเพื่อโจมตีอย่างไร้สติ หลี่มู่เหยียนก็ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว มือขวายื่นออกไปแตะที่ด้ามกระบี่ข้างเอวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง บรรยากาศทั่วทั้งหุบเขาพลันเงียบสงบลงในชั่วพริบตา ลมหายใจของทุกชีวิตหยุดชะงัก ราวกับกาลเวลาถูกแช่แข็งด้วยจิตสังหารอันไร้ขอบเขตที่เพิ่งถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของหลี่มู่เหยียนสัมผัสโดนด้ามกระบี่นั้นเอง เสียงสะท้อนปริศนาก็ดังก้องขึ้นจากห้วงมิติเบื้องบน ท้องฟ้าที่เคยไร้เมฆกลับปรากฏรอยแยกสีดำสนิทพร้อมกับกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านลงมา เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่ง ก้าวออกมาจากรอยแยกมิตินั้นอย่างไร้ซุ่มเสียง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาทคนฟังให้หลุดลอย "ฮ่าๆๆ... ช่างเป็นภาพความรักที่น่าประทับใจเสียจริง น่าเสียดายนักที่พวกเจ้า... จะไม่มีลมหายใจไปถึงวันพรุ่งนี้หรอกนะ หลี่มู่เหยียน" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลา คมกระบี่ และความทระนงอันไร้พ่ายไปด้วยกันในบทนี้นะครับ หมื่นกระบี่คืนรังครับ