จังหวะที่ผิดเพี้ยน

"รวินท์ ถ้าคุณยังไม่หยุดจ้องมองผมด้วยสายตาเหมือนกำลังวิเคราะห์โครงสร้างผลประโยชน์แบบนั้น ผมเกรงว่าการแสดงเปียโนของลินินคืนนี้อาจจะจบลงด้วยความล้มเหลว เพราะผมเองนั่นแหละที่จะเป็นคนทำให้มันพังลง" กวินทร์กระซิบผ่านมุมปากขณะเดินผ่านผมในโถงทางเดินหลังเวที กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษนั่นคืออาวุธประจำตัวของประธานสภานักศึกษาผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ เขาทิ้งคำขู่ไว้เพียงสั้นๆ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในความมืดของปีกเวที ทิ้งให้ผมยืนอยู่กับสมการที่ไม่มีตัวแปรลงตัว ผมไม่ได้ตอบโต้ เพราะความเงียบของผมคือการตระเตรียมข้อมูล การแข่งขันดนตรีในระดับมหาวิทยาลัยครั้งนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องของโน้ตเพลง แต่มีกลิ่นอายของการทุจริตงบประมาณจัดซื้ออุปกรณ์เสียงที่ผิดปกติจนน่าเกลียด ผมเหลือบมองแท็บเล็ตในมือ ข้อมูลบัญชีที่ได้รับมาเมื่อครู่ชี้ให้เห็นว่ามีการยักย้ายถ่ายเทเงินก้อนโตไปสู่บริษัทหน้าใหม่ที่ไม่มีตัวตนจริง "รวินท์... ฉันควรเริ่มเล่นท่อนที่สามด้วยจังหวะที่เร็วขึ้นหรือเปล่า?" เสียงของลินินดังขึ้นข้างกาย เธออยู่ในชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่ขับให้ผิวพรรณดูสว่างจนเกือบซีด นิ้วเรียวยาวของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสกับคีย์บอร์ดจำลองในอากาศ แววตาของเธอไม่ได้มองมาที่ผม แต่มองผ่านไปยังความว่างเปล่าที่เธอเห็นเป็น 'สี' ของบทเพลง "ลินิน ฟังผมนะ" ผมจับไหล่เธอเบาๆ บังคับให้เธอหันมาสบตา "เล่นตามจังหวะที่เคยซ้อม อย่าเร่ง เพราะนั่นคือกับดัก หากเธอเปลี่ยนจังหวะเมื่อไหร่ พวกเขาจะมีข้ออ้างในการหักคะแนนเธอทันทีด้วยกติกาที่เพิ่งแก้ใหม่เมื่อเช้า" "นายหมายความว่ากติกาพวกนั้น... ถูกสร้างมาเพื่อฉันโดยเฉพาะงั้นเหรอ?" เธอถาม เสียงของเธอไม่ได้สั่นด้วยความกลัว แต่มันสั่นด้วยความเจ็บปวดจากการถูกทรยศโดยระบบที่เธอเคยเชื่อมั่น "ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น" ผมโกหกคำโต ผมไม่ได้อยากให้เธอรู้ว่ากวินทร์เล็งเป้ามาที่เธอเพียงเพราะเธอคือหมากตัวเดียวที่ผมปกป้อง "ผมหมายความว่า ความสมบูรณ์แบบคือกุญแจที่จะทำให้พวกเขาทำอะไรเราไม่ได้" ไฟบนเวทีสว่างวาบ เสียงปรบมือดังแว่วมาจากหอประชุม ลินินสูดลมหายใจลึก เธอก้าวขึ้นไปบนเวทีราวกับเดินเข้าสู่ลานประหารที่แสนงดงาม ผมทรุดตัวลงนั่งในมุมมืดของห้องควบคุมเสียง แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนใบหน้าของผมในกระจกเงาด้านข้าง มันคือใบหน้าที่เหนื่อยล้า แต่สมองกลับทำงานหนักยิ่งกว่าเครื่องจักร เสียงเปียโนบรรเลงขึ้น มันเป็นบทเพลงของชูมันน์ที่ลินินเล่นด้วยอารมณ์ที่รุนแรงจนน่าตกใจ ทุกโน้ตที่เธอดีดออกมาดูเหมือนจะมีสีสันกระจายตัวอยู่ในอากาศ แต่แล้ว... ความผิดปกติก็เกิดขึ้น เสียงเบสที่ควรจะทุ้มต่ำและหนักแน่นกลับกลายเป็นเสียงก้องสะท้อนที่ผิดเพี้ยนจนน่าประหลาด ผมหรี่ตาลงทันที มันไม่ใช่ความผิดพลาดของนักเปียโน แต่เป็นความตั้งใจของคนควบคุมระบบเสียง! "หึ... จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม" ผมพึมพำ ก่อนจะเริ่มลงมือพิมพ์คำสั่งเข้าสู่ระบบเครือข่ายของหอประชุม ผมเจาะเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์หลักของงานแข่งด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการคิดค้นของกวินทร์ หน้าจอเปลี่ยนจากผังงานดนตรีกลายเป็นรหัสฐานสิบหกที่วิ่งผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็ว ผมเห็นแล้ว... บันทึกการส่งข้อมูลที่ฝังไว้ในซอฟต์แวร์ควบคุมเสียง ถูกเขียนขึ้นด้วยอัลกอริทึมเดียวกับที่กวินทร์เคยใช้ตอนแข่งโต้วาทีเมื่อปีก่อน ในขณะที่ลินินยังคงประคองบทเพลงไว้ด้วยความตั้งใจ แม้จังหวะที่ผิดเพี้ยนจะพยายามดึงเธอให้หลุดจากสมาธิ แต่เธอกลับเปลี่ยนจังหวะการหายใจและจังหวะนิ้วให้สอดประสานไปกับเสียงรบกวนนั้นอย่างชาญฉลาด เธอไม่ได้ถูกทำลาย แต่มันทำให้เธอเปล่งประกายในรูปแบบที่บิดเบี้ยวแต่ทรงพลัง "ฉลาดนักนะ ลินิน" ผมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เมื่อเพลงจบลง เสียงปรบมือดังกึกก้องกัมปนาท ลินินเดินลงจากเวทีด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ทว่าทันทีที่เธอพ้นจากสายตาผู้คน เธอก็ทรุดลงพิงกำแพง ผมรีบเดินเข้าไปหาเธอ แต่ก่อนที่ผมจะได้เอ่ยปากปลอบใจ กวินทร์ก็ก้าวออกมาจากเงามืดของทางเดิน พร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างกว่าเดิม "แสดงได้ยอดเยี่ยมมาก ลินิน... แต่น่าเสียดายนะที่ผลคะแนนรอบนี้อาจจะไม่เป็นไปตามที่เธอหวัง" กวินทร์หยุดเดินตรงหน้าเราสองคน เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท "เพราะผมเพิ่งได้รับรายงานว่า มีการแอบแก้ไขซอฟต์แวร์ควบคุมเสียงจากไอพีแอดเดรสของประธานชมรมโต้วาทีเมื่อสักครู่นี้เอง" ลมหายใจของผมสะดุดไปชั่วขณะ ลินินเงยหน้าขึ้นมองผม สายตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีคำตอบ กวินทร์ยื่นซองเอกสารนั้นให้ลินิน แต่ก่อนที่เธอจะได้สัมผัส ผมกลับคว้ามันไว้เสียก่อน ผมฉีกซองออกแล้วดึงเอกสารด้านในออกมา สิ่งที่ปรากฏอยู่บนกระดาษไม่ใช่บันทึกความผิดของผม แต่มันคือภาพถ่ายของลินินในห้องเก็บอุปกรณ์เมื่อคืนนี้ พร้อมกับคำบรรยายใต้ภาพที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตาว่า 'หลักฐานการขโมยโน้ตเพลง' "ฉันไม่ได้ทำ..." ลินินเสียงสั่น "แต่นี่คือหลักฐานที่ทุกคนจะเห็นในเช้าวันพรุ่งนี้" กวินทร์หัวเราะเบาๆ "คุณจะเลือกช่วยเธอ แล้วทำลายอนาคตตัวเองในฐานะทายาทนักกฎหมาย หรือจะปล่อยให้เธอเป็นแพะรับบาป เพื่อรักษาเกียรติของตระกูลคุณไว้ล่ะ รวินท์?" ในวินาทีนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่มหาวิทยาลัยหลายคนดังใกล้เข้ามาจากปลายโถงทางเดิน พวกเขาไม่ได้มาเพื่อแสดงความยินดี แต่มาเพื่อควบคุมตัวผู้กระทำความผิด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านท่วงทำนองแห่งความลวงไปกับผมในบทนี้นะครับ