ทางเลือกที่ไม่มีวันบรรจบ

“คุณกำลังเอาเกียรติของทนายความไปวางเดิมพันกับศพที่ยังหาตัวไม่พบ ธันวา” รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกด้วยกระจกกันเสียง แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนบนใบหน้าของเธอเป็นเส้นขนานที่เฉียบคม เธอไม่ได้มองหน้าเขา แต่มองไปที่เอกสารสำนวนคดีฉบับร่างที่วางอยู่บนโต๊ะ—เอกสารที่จะทำลายองค์กรเถื่อนนั้นได้ หากเธอเลือกที่จะเปิดโปงมันในวันพรุ่งนี้ ธันวายืนพิงกรอบประตู ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ดูยับย่นเล็กน้อยนั้นดูขัดกับภาพลักษณ์เนี้ยบกริบของทนายสาวผู้ปราดเปรื่อง เขาไม่ได้ตอบคำถามในทันที แต่ก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ เสียงฝีเท้าของเขาหนักแน่นและมั่นคงราวกับจังหวะของพายุที่กำลังจะก่อตัว “เกียรติเหรอ?” ธันวาแค่นยิ้ม มุมปากของเขายกขึ้นในเชิงเยาะหยัน “ริน... เกียรติมันกินไม่ได้ และมันก็ไม่ได้ช่วยให้คนที่ตายไปแล้วฟื้นกลับมาเพื่อบอกว่าใครคือคนสั่งฆ่า แต่ถ้าคุณเลือกจะส่งสำนวนนี้ให้สำนักงานอัยการในเช้าวันพรุ่งนี้ สิ่งที่จะตามมาไม่ใช่ความยุติธรรม แต่มันคือการปิดจ๊อบขององค์กรนั้น และคุณ... จะเป็นรายชื่อถัดไปในบัญชีเก็บกวาด” “ฉันยอมเสี่ยง” รินรดาลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเธอผสมกับกลิ่นบุหรี่ที่ติดตัวเขามาอย่างจางๆ มันเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคยดีในฐานะ ‘คนรัก’ ในอดีต แต่ในฐานะ ‘ศัตรูทางอุดมการณ์’ ในตอนนี้ มันกลับกลายเป็นกลิ่นของอันตราย “ทำไม?” ธันวาขยับเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากตัวเขา เขาใช้มือข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะ กักขังเธอไว้ในวงล้อมของเขา “เพราะคุณอยากเป็นทนายผู้ผดุงความยุติธรรมในหน้าประวัติศาสตร์ หรือเพราะคุณแค่ต้องการพิสูจน์ว่าคุณไม่เคยพลาด—แม้กระทั่งเรื่องของผม?” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น แววตาของเธอสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที “ฉันทำเพื่อความถูกต้อง” “คำโกหกที่สวยหรูที่สุดที่ผมเคยได้ยินจากปากคุณ” ธันวาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจรินรดสัมผัสได้ถึงความสั่นเทา “ถ้าคุณยื่นเอกสารนี้ คุณจะไม่ได้แค่ชนะคดี แต่คุณจะทำลายชีวิตที่คุณสร้างมาทั้งหมด รวมถึงอนาคตที่เรา... อาจจะมีร่วมกัน ถ้าคุณยอมถอยออกมา แล้วไปกับผมตอนนี้ เราจะเริ่มนับหนึ่งใหม่ ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา” นี่คือทางเลือกที่บีบคั้นหัวใจที่สุดเท่าที่เธอเคยเผชิญมา—การก้าวไปสู่จุดสูงสุดของอาชีพทนายความด้วยความจริงที่แลกมาด้วยเลือด หรือการหันหลังให้ทุกอย่างเพื่อโอบกอดอดีตคนรักที่ความทรงจำยังพร่าเลือน แต่เขากลับเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเธอยังคงเปราะบางเพียงใด รินรดาหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมา มือของเธอสั่นเล็กน้อยก่อนจะวางมันลงบนเครื่องทำลายเอกสารที่วางอยู่มุมห้อง “คุณคิดว่าการหนีไปกับคุณ คือทางออกเหรอ ธันวา?” เธอถามเสียงเรียบ พยายามรักษาความเยือกเย็น “คนที่จำแม้กระทั่งชื่อจริงของตัวเองไม่ได้อย่างคุณ จะมั่นใจได้ยังไงว่าวันหนึ่งคุณจะไม่หันปืนกระบอกเดียวกับที่ใช้ปกป้องผม... มาจ่อที่ขมับของฉันเอง?” ธันวาชะงัก สายตาที่เคยดูแคลนกลายเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนลึก เขาปล่อยมือจากโต๊ะ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน “นั่นคือความจริงที่ผมกลัวที่สุดเหมือนกัน ริน” เขาพูดเสียงแผ่ว “แต่ผมกลัวการเสียคุณไป... มากกว่าที่ผมกลัวตัวเอง” รินรดาเอื้อมมือไปกดปุ่ม ‘เปิด’ เครื่องทำลายเอกสาร เสียงมอเตอร์ครางหึ่งๆ ดังสอดแทรกบรรยากาศที่ตึงเครียด เธอไม่ได้กำลังทำลายหลักฐาน แต่เธอกำลังตัดสินใจเลือก ‘เส้นทาง’ ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของเธอดังขึ้นในความเงียบ รินรดาก้มลงมองหน้าจอ ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันทีที่เห็นรูปภาพที่ส่งมาจากเบอร์นิรนาม มันเป็นภาพถ่ายของเธอและธันวาขณะอยู่ในห้องนี้เมื่อห้านาทีก่อน ภาพมุมสูงที่ถ่ายจากตึกฝั่งตรงข้าม และที่มุมล่างของภาพมีข้อความสีแดงฉานเขียนว่า: *“ถ้าสำนวนไม่ถึงอัยการภายในหนึ่งชั่วโมง... คนที่เธอรักที่สุดจะหายไปตลอดกาล”* ยังไม่ทันที่รินรดาจะเอ่ยปาก เสียงโทรศัพท์ของธันวาก็ดังขึ้นตามมา เขาหยิบมันขึ้นมาดู ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นก่อนจะเงยหน้ามองเธอ “ริน... มันไม่ใช่เรื่องของเราสองคนแล้ว” เขาพูดพลางดึงปืนออกจากซองใต้เสื้อสูท “ข้างนอกนั่น... พวกมันมาถึงแล้ว” ไฟในห้องทำงานดับวูบลงพร้อมกับเสียงกระจกหน้าต่างแตกละเอียดจากแรงกระแทกของบางอย่างที่พุ่งเข้ามาจากภายนอก ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันระทึกใจนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ