บททดสอบสุดท้ายของระบบ

หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานกะพริบถี่รัวราวกับสัญญาณเตือนภัยในโรงงานนิวเคลียร์ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เคยฟังดูน่ารื่นรมย์ กลับกลายเป็นเสียงโลหะเสียดสีกันชวนปวดประสาทในความเงียบสงัดของห้องพัก [ประกาศแจ้งเตือนจากระบบหลัก: ตรวจพบเงื่อนไขลับขั้นเด็ดขาด — บททดสอบสุดท้าย (The Ultimate Ultimatum)] วินหรี่ตามองตัวหนังสือสีเลือดที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะทำงานไม้ราคาแพงเป็นจังหวะเชื่องช้า ท่าทางของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันคือความนิ่งงันที่น่ากลัว รินรดายืนอยู่เบื้องหลัง มือเรียวบางของเธอกำชายเสื้อยืดของเขาแน่นจนข้อต่องนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววหวิตกกังวลอย่างปิดไม่มิด "วิน... มันหมายความว่ายังไงคะ... เอ๊ย หมายความว่ายังไงครับ?" รินรดารีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเหลือบเห็นหางตาของชายหนุ่มที่หันมามองด้วยรอยยิ้มกวนประสาทตามเคย แม้ในสถานการณ์คอขาดบาดตายเช่นนี้ "ใจเย็นๆ ครับคุณรินรดา ระบบมันคงกินยาผิดเม็ดตอนเช้า" วินแค่นหัวเราะในลำคอ แต่ดวงตาคมกริบกลับกวาดอ่านข้อความบนหน้าจออย่างละเอียดถี่ถ้วน [เงื่อนไข: เพื่อแลกกับการครอบครองสิทธิ์ขาดในระบบ "มหาเศรษฐีรำคาญเงิน" และทรัพย์สินมูลค่าเจ็ดหลักล้านล้านบาทอย่างไร้เงื่อนไข ผู้ใช้ "วิน" จะต้องทำการ "ลบ" บุคคลที่มีความผูกพันทางจิตใจมากที่สุดออกจากประวัติชีวิต เพื่อตัดขาดจุดอ่อนทั้งหมด] ตัวเลือกสองช่องปรากฏขึ้นด้านล่างอย่างเลือดเย็น: [ช่องซ้าย: รักษาทรัพย์สินและอำนาจทั้งหมดไว้ — สละความทรงจำและตัวตนของ "รินรดา" ตลอดกาล] [ช่องขวา: ทำลายระบบและทรัพย์สินทั้งหมด — กลับคืนสู่สถานะยาจกไร้ค่า — แลกกับการได้อยู่เคียงข้าง "รินรดา"] ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันที่หนักอึ้ง เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ แต่กลับดังราวกับเสียงคำรามในโสตประสาทของคนทั้งคู่ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความทรงจำตั้งแต่วันที่พวกเขายังนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จสภาพประทังชีวิตในห้องเช่าแคบๆ ย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัว "วิน..." เสียงของเธอสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด "คุณ... คุณไม่ต้องลังเลหรอกค่ะ... เอ๊ย ครับ เลือกเงินเถอะค่ะ... เอ๊ย ครับ!" รินรดาสับสนจนพูดผิดพูดถูก น้ำตาคลอเบ้าหน่วย "ฉัน... ผมไม่อยากเป็นตัวถ่วงที่ทำให้คุณต้องเสียอนาคตที่สร้างมาตั้งนาน... ถ้าไม่มีเงินพวกนั้น คุณจะกลับไปลำบากเหมือนเดิมนะ" วินหันกลับมามองหญิงสาวเต็มตา รอยยิ้มกวนๆ บนมุมปากจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาที่ลุ่มลึกและจริงจังอย่างที่เธอไม่เคยเห็นบ่อยนัก เขายื่นมือหนาออกไปกอบกุมมืออันสั่นเทาของเธอไว้ ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านเข้ามาในความหนาวเหน็บของสถานการณ์ "คุณรินรดาครับ..." วinเอמהเสียงนุ่มทุ้มแต่หนักแน่น "คุณคิดจริงๆ หรือครับว่าผมรวยขึ้นมาได้เพราะระบบบ้าๆ นี่อย่างเดียว?" รินระดาชะงัก กะพริบตากลมโตด้วยความงุนงง "Eh? ก็... ก็ไม่ใช่เพราะระบบหรอกเหรอคะ?" "หึ..." วินหลุดหัวเราะพรืดออกมา บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่คลายลงไปครึ่งหนึ่ง "ระบบมันก็แค่เครื่องมือทุ่นแรงที่ทำให้ผมไม่ต้องเสียเวลาไปต่อคิวซื้อกาแฟราคาแพงแค่นั้นแหละครับ แต่คนที่นั่งอดมื้อกินมื้อกับผมตอนที่ในกระเป๋าเหลือเศษเหรียญแค่สบาทเดียว... คือคุณนะ" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่กลับทรงพลังยิ่งกว่าระเบิดปรมาณู รินรดารู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้หยดแหมะลงบนหลังมือของชายหนุ่ม "แต่ถ้าคุณไม่เลือกเงิน..." รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น "เราจะกลับไปจนตรอกเหมือนเดิมนะ คุณจะทนได้เหรอ กับการที่ต้องโดนพวกตระกูลใหญ่เหยียดหยาม หรือโดนไอ้พวกประธานบริษัทหน้าเลือดพวกนั้นมาดูถูกอีก?" วินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่แฝงไปด้วยความมั่นใจและอำนาจล้นเหลือแผ่รังสีความน่าเกรงขามออกมาอย่างไม่รู้ตัว เขากวาดสายตามองหน้าจอโฮโลแกรมสีแดงที่ยังคงกระพริบเร่งเร้าให้ตัดสินใจ "ดูถูกเหรอครับ?" วินยิ้มเยาะ "คุณก็รู้ว่าผมเกลียดการโดนดูถูกที่สุด... แต่สิ่งที่ผมเกลียดมากกว่าการโดนดูถูก ก็คือการที่ไอ้ระบบเวรนี่มาสั่งให้ผมเลือกสิ่งที่จะทำลายความสุขที่แท้จริงของตัวเองต่างหาก" เขายื่นมือไปแตะที่หน้าจอโฮโลแกรม ระบบส่งเสียงเตือนดังลั่นห้อง [คำเตือน: เหลือเวลาอีก 10 วินาทีในการตัดสินใจ หากไม่เลือก ระบบจะทำการสุ่มทำลายโดยอัตโนมัติ!] "10..." "9..." "8..." รินรดากลั้นหายใจ หลับตาปี๋ด้วยความกลัวว่าวินจะกดเลือกช่องซ้ายเพื่อรักษาความมั่งคั่งที่เธอแอบภาวนาให้เขาทำเช่นนั้นเพื่ออนาคตของตัวเขาเอง แต่วินกลับไม่ได้กดปุ่มซ้าย หรือปุ่มขวา... นิ้วชี้ของเขาเคลื่อนไปแตะที่มุมบนสุดของหน้าจอ ซึ่งเป็นไอคอนรูป "ถังขยะ" ขนาดจิ๋ว ที่ซ่อนอยู่หลังแถบสถานะของระบบ ซึ่งคนปกติไม่มีทางสังเกตเห็นเว้นแต่จะมีสายตาและการคิดนอกกรอบระดับปีศาจ "คุณจะทำอะไรน่ะวิน?!" รินรดาลืมตาขึ้นมาอุทานลั่น "ผมเคยบอกแล้วไงครับ..." วินยิ้มกริ่ม ดวงตาส่องประกายเจ้าเล่ห์ "ผมเกลียดที่สุดคือการที่มีใครมาบงการชีวิตผม... ต่อให้ไอ้นี่จะเป็นระบบพระเจ้าก็ตามทีเถอะ" "คลิก!" เสียงกดปุ่มดังชัดเจนในความเงียบ [ตรวจพบคำสั่งผู้ใช้: "ฟอร์แมตระบบทั้งหมด" (System Total Formatting)] หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานเปลี่ยนเป็นสีฟ้าใสในพริบตาเดียว เสียงแจ้งเตือนด้วยน้ำเสียงสังเคราะห์ที่เคยราบเรียบ กลับแปรเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นไห้ราวกับเด็กน้อยที่กำลังจะถูกลงโทษ [อ๊ะ... เดี๋ยวก่อนครับนายท่าน! โปรดอย่าทำแบบนี้! ระบบอุตส่าห์สะสมความมั่งคั่งให้ท่านตั้งมากมาย—] "เงียบไปเลยครับระบบ คุณมันพูดมากเกินไปแล้ว" วินพูดตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะกดปุ่มยืนยันการล้างข้อมูลครั้งสุดท้าย [คำเตือน: การกระทำนี้ไม่สามารถย้อนกลับได้ ทรัพย์สินทั้งหมดในบัญชีจะถูก—] "จะถูกโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของผมในฐานะบุคคลธรรมดา โดยไม่ผ่านระบบงี่เง่านี้ใช่ไหมล่ะครับ?" วินยิ๋วคิ้วท้าทาย ระบบชะงักไปสามวินาทีเต็ม ก่อนที่เสียงสังเคราะห์จะเปลี่ยนเป็นถอนหายใจยาวเหยียดอย่างจนปัญญา [...อัจฉริยะเกินไปแล้วนะครับนายท่าน สมกับที่เป็นมนุษย์ผู้สร้างความรำคาญให้ระบบได้มากที่สุดในรอบพันปี... ดำเนินการถ่ายโอนสินทรัพย์อิสระเสร็จสิ้น ท่านคือเจ้าของความมั่งคั่งที่แท้จริง โดยปราศจากเงื่อนไขใดๆ ทั้งสิ้นแล้วครับ] "ฟรุ้ง!" แสงสว่างวาบกระจายไปทั่วห้องพักแคบๆ กลิ่นอายของความกดดันอันหนักอึ้งมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเงียบสงบ และ... เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือธรรมดาๆ ของวินที่วางอยู่บนโต๊ะ "ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!" เสียงข้อความเข้าจากธนาคารพาณิชย์ระดับโลกดังติดต่อกันไม่หยุดหย่อน รินรดากลืนน้ำลาย ยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา หน้าจอแสดงยอดเงินคงเหลือในบัญชีส่วนตัว... ตัวเลขศูนย์จำนวนนับไม่ถ้วนยาวเหยียดจนมองแทบไม่เห็นจุดทศนิยม เธอนิ่งค้าง อ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน สมองหยุดประมวลผลไปชั่วขณะ วินเดินเข้ามาใกล้ โอบไหล่บางของหญิงสาวเบาๆ เขาก้มลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและกวนประสาทในเวลาเดียวกัน "เห็นไหมครับคุณรินรดา... เงินในบัญชีมันก็แค่ตัวเลข แต่คนที่ยืนอยู่ข้างผมตอนนี้... ประเมินค่าไม่ได้เลยสักนิดเดียว" รินรดาหันขวับมามองหน้าเขา ใบหน้าของเธอแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เธอยกกำปั้นขึ้นทุบไหล่หนาแน่นๆ ไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ปนความโล่งใจที่เอ่อล้นจนกลายเป็นรอยยิ้มกว้าง "คนบ้า! คุณนี่มัน... เล่นอะไรพิสดารพันลึกจริงๆ เลยนะคะ!" "อ้าวๆ เมื่อกี้ยังเรียกครับอยู่เลยนะคุณรินรดา กลับมาเรียกคะแบบนี้ แสดงว่าอยากโดนหักเงินเดือนในฐานะเลขาฯ ส่วนตัวเพิ่มอีกสักรอบใช่ไหมครับเนี่ย?" วินหัวเราะร่วน บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขและความโล่งใจที่หาอะไรเทียบไม่ได้ ทว่า... ความสุขนั้นยังไม่ทันได้ลงรากลึก เสียงกริ่งประตูหน้าห้องพักก็ดังขึ้น "ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!" เสียงเคาะที่หนักแน่นและทรงพลัง ราวกับต้องการพังประตูเข้ามา รินรดาชะงัก หันไปมองที่ประตูด้วยความตกใจ "เอ๊ะ? ใครมาวะ... ใครมาเวลานี้กันคะเนี่ย?" วินหรี่ตามองไปที่ประตูบ้าน รอยยิ้มกวนประสาทค่อยๆ กลับมาประดับบนมุมปากอีกครั้ง เมื่อระบบถูกลบและเงินทั้งหมดกลายเป็นของเขาโดยสมบูรณ์... เหล่าศัตรูเก่าที่คิดว่ากำจัดไปหมดแล้ว และตระกูลใหญ่ที่เคยเหยียดหยามเขา คงเพิ่งรู้ข่าวว่าระบบผู้คุ้มครองของเขา "หายไป" แล้วสินะครับ เสียงบานพับประตูหน้าห้องเริ่มส่งเสียงเอี๊ยดอาร์ด คล้ายกับมีคนกำลังพยายามงัดมัน0อกจากกรอบด้านนอกอย่างถือดี วินยกมือขึ้นแตะปุ่มรับสายในโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งโอนเงินเสร็จสิ้น พร้อมกับเอ่ยเสียงเรียบเย็นแต่ทรงอำนาจ "เชิญเข้ามาได้เลยครับ... ผมกำลังรอต้อนรับพวกหิวเงินพอดี" ...โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง หัวเราะ และลุ้นระทึกไปกับความกวนประสาทของวินและรินรดาจนมาถึงบทนี้ด้วยนะครับ!