คลั่งรักแบบคนมีตังค์

"คุณวินครับ... เอกสารชุดนี้ยืนยันสถานะสิทธิ์ขาดในเครือข่ายวาณิชธนกิจระดับโลกอย่างสมบูรณ์แบบแล้วครับ และสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่า... คุณรินรดาเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย" เสียงรายงานจากชายในชุดสูทสากลระดับพรีเมียมที่ก้าวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์บนดาดฟ้าตึกระฟ้าดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท ท่ามกลางซากปรักหักพังทางธุรกิจที่เพิ่งถูกกวาดล้างด้วยอำนาจเงินมหาศาลในห้องประชุมใหญ่ วินในชุดสูทเรียบหรูที่เพิ่งถอนหายใจด้วยความรำคาญใจกับยอดเงินในบัญชีที่เพิ่มขึ้นอย่างไร้เหตุผล ชะงักกึกทันที รอยยิ้มกวนประสาทที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าจางหายไปอย่างไร้ร่องรอย แววตาคมกริบฉายประกายความเยือกเย็นอันน่าสะพรึงกลัวออกมาจนผู้บริหารระดับสูงที่เหลือรอดอยู่ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น รินรดา หายตัวไป หญิงสาวผู้เป็นดั่งเสาหลักทางใจ คอยอยู่เคียงข้างเขามาตั้งแต่สมัยที่เขายังเป็นแค่พนักงานออฟฟิศต๊อกต๋อยกินข้าวแกงข้างทาง เธอผู้คอยดึงสติและเบรกความบ้าบอเวลาที่เขาคิดจะใช้เงินซื้อตึกแถวทั้งซอยเพียงเพราะรำคาญเสียงสุนัขเห่า บัดนี้ เธอกลับถูกกลุ่มอิทธิพลเบื้องหลังที่เสียผลประโยชน์จากเกมธุรกิจเมื่อครู่ลักพาตัวไปเพื่อใช้เป็นเครื่องต่อรอง วินไม่แม้แต่จะชายตามองเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมเมืองที่กำลังก้มกราบแทบเท้า เขาคว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะ "ความโกรธ" ที่พุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัดของระบบ "ระบบ... เปิดโหมดระดมพลขั้นสูงสุด" วินเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้อากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นสุญญากาศ [ติ๊ง! ตรวจพบความต้องการของโฮสต์: คำสั่ง 'ระดมพลพลิกแผ่นดิน' ถูกเปิดใช้งาน] [ยอดเงินในบัญชีส่วนตัวถูกหักออก 50,000,000,000 บาทเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานเบื้องต้น] [เครือข่ายโลจิสติกส์ เรือยอชต์ เครื่องบินเจ็ตส่วนตัว และกองกำลังรักษาความปลอดภัยพิเศษ 10,000 นาย พร้อมปฏิบัติการภายใน 3 วินาที!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีทองที่สว่างวาบขึ้นกลางอากาศ วินไม่สนใจตัวเลขเงินที่หายไปครึ่งแสนล้านแม้แต่น้อย สิ่งเดียวในหัวสมองของเขาตอนนี้คือความปลอดภัยของรินรดา ผู้หญิงคนเดียวที่กล้าดึงหูเขาเวลาที่เขาทำตัวงี่เง่า "ไม่ว่าพวกมันจะซ่อนอยู่ใต้ดินลึกแค่ไหน หรืออยู่บนยอดตึกที่สูงเสียดฟ้า..." วินก้าวเดินไปยังขอบดาดฟ้า ลมแรงพัดปะทะเรือนผมและชายเสื้อสูทของเขาจนปลิวสะไหว สายตาของเขาจ้องมองลงไปยังผืนแผ่นดินเบื้องล่างที่แสงไฟจากตึกรามบ้านช่องกำลังระยิบระยับราวกับดวงดาว "จงพลิกแผ่นดินหาให้เจอ... และถ้าใครบังอาจทำให้เธอมีรอยขีดข่วนแม้แต่นิดเดียว เตรียมตัวซื้อสุสานรอไว้ได้เลย" เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสหน้าจอคำสั่ง ขบวนรถโรลส์-รอยซ์นับร้อยคันที่จอดเทียบท่าอยู่เบื้องล่างพร้อมใจกันเปิดไฟกะพริบพร้อมกันราวกับกองทัพทหารเตรียมออกศึก เฮลิคอปเตอร์นับสิบลำทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าวยั้วเยี้ยราวกับฝูงแมลงปอเหล็ก เสียงใบพัดคำรามก้องกังวานไปทั่วทั้งเมืองหลวง สะเทือนเลื่อนลั่นจนผู้คนนับล้านต้องวิ่งออกมาดูความผิดปกติบนท้องถนนด้วยความตื่นตระหนก นี่ไม่ใช่การตามหาคนธรรมดา... แต่นี่คือปฏิบัติการ "กวาดล้างเมือง" ด้วยอำนาจเงินตราที่สามารถซื้อได้แม้กระทั่งกฎหมาย ตัดภาพมาที่โกดังสินค้าเก่าแก่ริมท่าเรืออับชื้น กลิ่นอับของน้ำเค็มและสนิมคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ บนเก้าอี้ไม้เก่าตรงกลางห้อง รินรดากำลังถูกมัดมือไผล่หลัง ใบหน้าของเธอแม้จะเปื้อนฝุ่นเล็กน้อย แต่แววตาไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอกลับส่งยิ้มเยาะให้กับชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยที่กำลังเดินวนเวียนถือซิการ์ราคาแพงด้วยท่าทางวางอำนาจ "พวกแกคิดว่าทำแบบนี้แล้วไอ้วินมันจะยอมคุกเข่ามอบบริษัทให้พวกแกงั้นเหรอ?" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แม้ริมฝีปากจะแห้งผาก "บอกไว้ก่อนเลยนะ... ถ้ามันมาถึงที่นี่ พวกแกจะได้รู้ว่านรกบนดินที่มีเงินเป็นอาวุธมันหน้าตาเป็นยังไง" "หุบปากซะอีผู้หญิงหน้าโง่!" ชายพุงพลุ้ยตบโต๊ะเสียงดังสนั่น "แฟนแกมันก็แค่ไอ้ขยะโชคดีที่บังเอิญจับพลัดจับผลูรวยขึ้นมาในชั่วข้ามคืน! แกคิดว่าอำนาจเงินกระจอกๆแค่นั้นจะสู้กับอิทธิพลที่ฉันสั่งสมมาเป็นสิบๆ ปีได้รึไง? อีกสิบนาทีถ้ามันไม่โอนหุ้นทั้งหมดมาให้ฉัน แกเตรียมตัวเป็นศพแรกได้เลย!" รินรดาเพียงแค่กลอกตาด้วยความระอา เธอนึกถึงตอนที่วินบ่นเรื่อง "บัตรเครดิตวงเงินไม่จำกัดใช้ยังไงก็ไม่หมดจนเป็นภาระทางจิตใจ" แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ... *ไอ้บ้านั่นคงกำลังอาละวาดเผาเงินเล่นแก้เครียดอยู่แน่ๆ* ครืนนนนนนน! เสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งพื้นดินทำให้ฝุ่นผงบนคานเหล็กด้านบนร่วงหล่นลงมาปะทะพื้น เสียงเครื่องยนต์เจ็ตดังกระหึ่มจนแก้วหูแทบแตก ตามมาด้วยเสียงกระจกหน้าต่างบานใหญ่รอบโกดังที่แตกละเอียดพร้อมกันในเสี้ยววินาที แรงลมมหาศาลจากการลงจอดของเฮลิคอปเตอร์กองทัพพัดถล่มโกดังจนหลังคาสังกะสีปลิวหายไปในพริบตา ชายพุงพลุ้ยและลูกน้องนับร้อยชีวิตต่างหน้าถอดสี ต่างพากันหันขววบไปมองที่ประตูทางเข้าโกังที่บัดนี้ถูกพังทลายลงด้วยรถหุ้มเกราะกันกระสุนคันหรู หมอกควันและฝุ่นละอองค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ ก้าวเดินออกมาท่ามกลางแสงไฟสปอตไลท์นับร้อยดวงที่สาดส่องลงมาจากเฮลิคอปเตอร์บนท้องฟ้า รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของวินไม่ได้บ่งบอกถึงความสนุกสนานอีกต่อไป แต่มันคือรอยยิ้มของมัจจุราชที่ถือสมุดบัญชีพิพากษา "ปล่อยผู้หญิงของฉันซะ..." วินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ก้องกังวานจนทุกคนในที่นั้นต้องกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ "ไม่อย่างนั้น... ฉันจะกว้านซื้อที่ดินใต้ฝ่าเท้าพวกแกทั้งหมด แล้วสั่งรื้อถอนตึกทิ้งในสามวินาทีนี้เลย" ชายพุงพลุ้ยหน้าซีดเผือด สั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นกองกำลังติดอาวุธนับร้อยนายเดินเรียงแถวเข้ามาปิดล้อมทุกเส้นทางหนี พร้อมกับกระเป๋าเอกสารที่ถูกโยนมาแทบเท้า ซึ่งข้างในอัดแน่นไปด้วยเงินสดเป็นปึกๆ วินไม่รอให้ใครได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เขากดปุ่มโทรศัพท์มือถือในมือเพียงครั้งเดียว พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบต้องหยุดหมุน "จัดการเคลียร์พื้นที่ให้ราบคาบ... แล้วซื้อเกาะส่วนตัวแถวแคริบเบียนให้รินรดาไปพักผ่อนสมองเดี๋ยวนี้" รินรดามองแผ่นหลังของคนที่เธอเลือกเดินตามมาตั้งแต่ยังลำบากด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งหมั่นไส้ ทั้งโล่งใจ และแอบอมยิ้มไม่ได้กับความคลั่งรักแบบคนมีตังค์ล้นฟ้าคนนี้ แต่ทว่า... ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะจบลงด้วยชัยชนะอันงดงาม เสียงกระซิบผ่านวิทยุสื่อสารฉุกเฉินจากบอดี้การ์ดมือหนึ่งของวินก็ดังแทรกเข้ามาด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกสุดขีด "นายครับ! เรารับสัญญาณภาพจากกล้องวงจรปิดลับใต้ดิน... คนที่อยู่เบื้องหลังการลักพาตัวครั้งนี้ไม่ใช่กลุ่มอิทธิพลท้องถิ่นครับ แต่มันคือ..." วินชะงักฝีเท้าลง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อหน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวแสดงภาพใบหน้าของบุคคลปริศนาที่กำลังจ้องมองตรงมาที่เขาราวกับรอเวลานี้มานานแสนนาน "ท่านครับ... หนี้สินทั้งหมดห้าแสนล้านที่คุณพ่อของคุณเคยกู้ยืมไว้... บัดนี้ครบกำหนดชำระคืนแล้วนะครับคุณชายวิน" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความกวนประสาทของวินและรินรดานะครับ