ความซวยที่มาในคราบประธาน

"ถ้าสมองของฉันมีราคาแพงเท่ากับความเสียหายที่เธอทำลงไปบนสูทคัสตอมเมดตัวนี้ ป่านนี้เงินเดือนของเด็กจบใหม่แบบเธอน่าจะติดลบไปถึงชาติหน้าแล้วค่ะ รินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเย็นชาจนติดลบดังขึ้นเหนือศีรษะ ท่าوسطความเงียบงันของห้องจัดเลี้ยงวีไอพี แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลสาดส่องลงมากระทบกับเนื้อผ้าสีดำสนิทที่เปียกชุ่มไปด้วยคราบไวน์แดงฉ่ำ บริเวณอกเสื้อด้านซ้ายของ 'พิมพิศา' ประธานบริหารสาวผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธุรกิจพันล้าน กลายเป็นรอยด่างดวงสีเข้มที่ตัดกับความเนียบกริบของชุดอย่างน่าเวทนา รินรดาเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ สมองที่เคยประมวลผลโปรเจกต์งานจบด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งกลับว่างเปล่าชั่วขณะ เธอกำทิชชูเปียกในมือแน่นจนยับยู่ยี่ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาคู่คมดุที่จ้องมองมาอย่างเอาเรื่อง รัศมีกดดันจากร่างสูงโปร่งตรงหน้าทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แต่คนอย่างรินรดา... มีหรือจะยอมก้มหัวให้ความซวยที่วิ่งมาชนเองโดยไม่ตั้งใจแบบนี้ "มันเป็นอุบัติเหตุค่ะท่านประธาน!" รินรดาเถียงกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นเล็กน้อยด้วยความตกใจแต่ก็ยังคงความแข็งกร้าวไว้ครบถ้วน "อีกอย่าง ถ้าคุณไม่เดินถอยหลังมาชนฉันตอนที่ฉันกำลังเดินถือถาดเสิร์ฟ น้ำไวน์แก้วนั้นก็คงไม่หกใส่เสื้อราคาแพงของคุณหรอกนะคะ" พรึบ! เสียงสูดลมหายใจเข้าพร้อมกันของแขกเหรื่อรอบงานดังขึ้นเบาๆ ไม่มีใครคาดคิดว่าพนักงานฝึกงานหน้าใหม่ป้ายแดง จะกล้าต่อปากต่อคำกับประธานสาวจอมโหดผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและเด็ดขาดคนนี้ พิมพิศาหรี่ตามองเด็กสาวตรงหน้า รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากหยักสวย ความกล้าหาญแบบผิดที่ผิดเวลานี้มันช่างน่าหมั่นไส้เสียจริง "นี่เธอกำลังโทษฉัน?" พิมพิศาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างบางช้าๆ กดดันให้รินรดาต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติ จนกระทั่งแผ่นหลังบางชนเข้ากับโต๊ะจัดเลี้ยงด้านหลัง "ในฐานะพนักงาน... การรักษาความปลอดภัยและระมัดระวังคือหน้าที่พื้นฐาน แต่นอกจากเธอจะสะ่อเพร่าแล้ว เธอยังปากเก่งและไร้ซึ่งสำนึกความรับผิดชอบอีกด้วยสินะคะ" "ฉันมีสำนึกค่ะ! แต่ฉันไม่ได้เป็นคนเริ่มก่อน..." รินรดาเถียงสวนทันที ดวงตากลมโตจ้องมองกลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวรากับกลองเพลก็ตามที เธอกลัวการตกงานใช่... แต่เธอกลัวการถูกรังแกอย่างไร้เหตุผลยิ่งกว่า ธันวาที่ยืนแอบมองเหตุการณ์อยู่ไม่ไกล ส่งสัญญาณมือยุยงให้เธอลุยต่อเต็มที่ แต่รินรดาไม่มีอารมณ์จะเล่นสนุกด้วยแล้ว พิมพิศายกมือขึ้นกอดอก ปลายสายตาคมกริบกวาดมองสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของคนตรงหน้า ร่างระหงในชุดสูททางการราคาแพงขยับเข้าใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมความเย็นเยียบจางๆ จากตัวอีกฝ่าย กลิ่นอายความเป็นควีนบีที่ทรงอำนาจทำให้รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงแมลงตัวเล็กๆ ที่ถูกบีบขยี้ได้ด้วยปลายนิ้ว "ดี..." พิมพิศาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอารินรดารู้สึกหนสันหลังวาบ "ในเมื่อเธอพูดจาฉะฉานและมั่นใจในตัวเองนัก ฉันก็มีข้อเสนอให้เธอเลือกสองทาง..." รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ข้อเสนออะไรคะ?" "ทางแรก... ชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดของสูทตัวนี้ ซึ่งราคาของมันเท่ากับเงินเดือนฝึกงานสามปีรวมกัน หรือทางที่สอง..." พิมพิศาหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหวานที่เริ่มซีดเผือดลงทีละน้อย "เซ็นสัญญาเป็นเลขาฯ ส่วนตัวของฉัน เป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม เพื่อทำงานใช้หนี้ และรับมือกับความปากร้ายของฉัน... เลือกเอาค่ะว่าจะเอายังไง" "หา?! เป็นเลขาฯ ส่วนตัวเนี่ยนะ!" รินรดาอุทานเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ งานเลขาฯ ของประธานจอมเผด็จการคนนี้น่ะหรือ คือนรกบนดินชัดๆ! "หมดเวลาคิดค่ะ" พิมพิศาหยิบแท็บเล็ตจากมือเลขาฯ คนสนิทที่ยืนรออยู่ด้านข้างขึ้นมาเปิดหน้าสัญญาดิจิทัลอย่างรวดเร็ว พร้อมยื่นปากกาอิเล็กทรอนิกส์จ่อตรงหน้าดวงหน้างาม "จะเซ็นสัญญาดีๆ หรือจะให้ฉันฟ้องเรียกค่าเสียหายจนเธอเรียนไม่จบ... เชิญเลือกตามความสมัครใจเลยค่ะ รินรดา" รินรดากัดริมฝีปากแน่นอย่างเจ็บใจ ดวงตาสองข้างร้อนผ่าวด้วยความคับแค้นใจ ไอ้ประธานบ้าอำนาจ! นี่มันเป็นการมัดมือชกชัดๆ! เธออยากจะปัดปากกานั่นทิ้งแล้วเดินเชิดใส่ให้รู้แล้วรู้รอด แต่ภาระทางบ้านและหนี้สินที่กองอยู่ข้างหลังมันค้ำคอจนทำได้เพียงแค่... "ก็ได้ค่ะ!" รินรดากระชากปากกามาถือไว้ด้วยความโมโห ดวงตาจ้องมองพิมพิศาอย่างอาฆาตมาดร้าย "ฉันเซ็น! แต่บอกไว้ก่อนเลยนะคะว่าฉันไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยของคุณ!" พิมพิศายิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เมื่อลายเซ็นดิจิทัลปรากฏบนหน้าจอแท็บเล็ตเรียบร้อย ร่างสูงก็โน้มใบเข้าไปกระซิบข้างใบหูของคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงกระเส่าที่ทำเอาขนลุกซู่ "ยินดีต้อนรับสู่นรกขุมที่สعرของฉันค่ะ... ท่านเลขาฯ คนใหม่" ติ๊ง! เสียงลิฟต์วีไอพีเปิดออกพร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง เมย์ร่าในชุดราตรีสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย้ายวน สายตาคู่คมกวาดมองพิมพิศาและรินรดาที่ยืนชิดกันจนแทบสิงร่าง ก่อนจะเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงหวานเลี่ยนที่ทำเอาบรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปเป็นคนละขั้ว "อุ๊ย... ขัดจังหวะอะไรสนุกๆ หรือเปล่าคะ พิม? ดูเหมือนเลขาฯ คนใหม่ของคุณจะ... แซ่บไม่เบาเลยนี่คะ" พิมพิศาหุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนเป็นความเย็นชาไร้ก้นบึ้งเมื่อมองไปยังอดีตคนรักที่เดินเข้ามาหา รินรดาที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดสัมผัสได้ถึงแรงปะทะทางอารมณ์ที่คุกรุ่นขึ้นมาใหม่อย่างกะทันหัน และก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยคำพูดใดออกมา พิมพิศาตัดสินใจทำบางสิ่งที่ทำให้รินรดารวมถึงทุกคนในงานต้องช็อกตาตั้ง หมรับ! เรียวแขนแกร่งคว้าเอวบางของรินรดาเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังแนบชิดกับอกแกร่ง พิมพิศาก้มหน้าลงกระซิบขู่ข้างใบหูของเด็กสาวที่กำลังอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเมย์ร่าด้วยรอยยิ้มเยาะ "แนะนำให้รู้จักค่ะ... คนนี้แหละ 'คนพิเศษ' คนใหม่ของฉัน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเปิดประตูสู่พันธนาการบทแรกด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!