จุดเริ่มต้นของนิรันดร์

"ถ้าคุณยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ดิฉันจะถือว่าข้อตกลงทางธุรกิจระหว่างเราเป็นอันสิ้นสุดค่ะ, คุณเมย์ร่า" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัดของห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุด พิมพิศาไม่ได้แม้แต่จะชายตามองอดีตคนรักที่ยืนหน้าเสียอยู่ตรงประตู เธอเพียงแต่บรรจงจรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงบนเอกสารชุดสุดท้ายด้วยความมั่น รินรดาที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานอยู่ข้างๆ ส่งเสียง 'หึ' ในลำคอเบาๆ อย่างหมั่นไส้ ดวงตากลมโตฉายแววเหนือกว่าอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารที่เซ็นเสร็จแล้วมาปิดอย่างคล่องแคล่ว สมกับตำแหน่งเลขาสาวมือหนึ่งที่ควบตำแหน่ง ‘คนโปรด’ ชนิดที่ใครก็แตะไม่ได้ "คุณพิมคะ... เรื่องระหว่างเรา มันน่าจะคุยกันได้ดีกว่านี้นะคะ" เมย์ร่ากัดริมฝีปาก พยายามส่งสายตาอ้อนวอนเผื่อจะเหลือพื้นที่ในใจที่เคยผูกพัน แต่ทว่าความพยายามนั้นช่างสูnเปล่าเมื่อประธานสาวเงยหน้าขึ้นมาสบตาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "ไม่มีอะไรต้องคุยค่ะ นอกเสียจากคุณจะกรุณาเดินออกไปแล้วปิดประตูให้สนิท เพราะดิฉันกับ ‘เลขาฯ ส่วนตัว’ มีเรื่องสำคัญกว่าต้องสะสางกันตามลำพัง" คำว่า 'เลขาฯ ส่วนตัว' ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่มีความหมายนัยยะชวนให้คนฟังหน้าร้อนผ่าว พิมพิศาปรายตามองรินรดาแวบหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน ขณะที่รินรดาต้องรีบเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มเขินอายที่ดันทรยศความปากเก่งของตัวเอง เมื่อร่างของเมย์ร่าลับตาไปพร้อมกับเสียงปิดประตูกระจกสนั่นหวั่นไหว ความเงียบสงบก็กลับมาเยือนอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความตึงเครียดกลายเป็นความอบอวลหวานละมุนที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ พิมพิศาถอนหายใจยาว วางปากกาลงบนโต๊ะก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคู่สวยช้อนมองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากเสือร้ายกลายเป็นลูกแมวขี้อ้อนในพริบตา "เหนื่อยไหมคะ?" สุ้มเสียงนุ่มนวลเอ่ยถาม พร้อมกับเรียวมือเรียวยื่นไปคว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงดึงเบาๆ จนรินรดาเสียหลักเซเข้าไปนั่งทับบนตักแกร่งของเธอโดยอัตโนมัติ "อุ๊ย! คุณพิม... ทำอะไรเนี่ยคะ เดี๋ยวดินสอปากกาตกหมดหรอก" รินรดาอุทานเสียงหลง มือเล็กข้างหนึ่งรีบเกาะไหล่กว้างไว้เป็นหลักยึด ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู แม้จะคบหากันจนเลยผ่านพายุร้ายมาด้วยกันแล้ว แต่ความใกล้ชิดกะทันหันแบบนี้ก็ยังทำให้เธอใจเต้นแรงทุกที "ปล่อยให้ตกไปสิคะ เงินเดือนคุณพิมเป็นคนจ่าย จะซื้อใหม่สักกี่โหลก็ได้" ประธานสาวสวนกลับทันควัน ใบหน้าคมคายขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้ม "แต่ถ้าปล่อยให้คนอื่นมาวุ่นวายกับคุณเลขาฯ อีก... อันนี้ซื้อคืนไม่ได้นะคะ" "อื้อหือ... นี่หึงเหรอคะเนี่ย?" รินรดาแกล้งเลิกคิ้วแซว ทั้งที่หัวใจพองโตจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นตัวหนังสือ "เมื่อกี้ยังทำเสียงดุใส่เขาอยู่เลย" "ไม่ได้ดุค่ะ แค่แสดงความเป็นเจ้าของ" พิมพิศาตอบเสียงเรียบ แต่สายตาที่มองมานั้นร้อนแรงเสียจนรินรดาต้องหลบตา "จำไม่ได้เหรอคะว่าเราตกลงอะไรกันไว้ก่อนหน้านี้" บทสนทนาจากค่ำคืนก่อนผุดขึ้นมาในหัว รินรดายังจำความรู้สึกตอนที่แผ่นหลังแนบชิดกับกำแพงห้องนอนขณะที่อีกฝ่ายเอ่ยคำว่า *'ต่อจากนี้ไป ห้ามมองใครนอกจากพิมคนนี้นะคะ'* ได้อย่างชัดเจน ความรักที่เริ่มต้นด้วยสัญญาจ้างงานและพันธนาการแห่งผลประโยชน์ บัดนี้กลับถูกหล่อหลอมด้วยความรู้สึกที่แท้จริงจนไร้ซึ่งข้อกังขาใดๆ "จำได้ค่ะ... ว่าแต่คุณธันวานี่ตัวดีเลยนะคะ ยุยงให้เมย์ร่าบุกมาถึงนี่ได้ยังไง เดี๋ยวเถอะ จะตัดโบนัสเพื่อนสนิทคนนี้ให้เข็ด" เลขาสาวเปลี่ยนเรื่องแก้เขิน พร้อมกับทำท่าทางฮึดฮัดน่ารัก "อยากตัดก็เชิญเลยค่ะ พิมตามใจคุณทุกอย่างอยู่แล้ว" ประธานสาวหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี วงแขนเรียวแข็งแรงโอบกระชับเอวบางไว้แน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าคนในอ้อมกอดจะสลายหายไปกับอากาศ "แต่ก่อนจะไปจัดการเพื่อนสนิท... เรามาเคลียร์เรื่องของเราก่อนดีกว่าค่ะ" "เรื่องอะไรอีกคะ งานก็เคลียร์หมดแล้วนะ" "เรื่องนี้ค่ะ..." พิมพิศาไม่ปล่อยให้รินรดาได้ทันตั้งตัว ริมฝีปากอุ่นร้อนประทับลงบนกลีบปากนุ่มนวลแผ่วเบาในคราแรก ก่อนจะทวีความลึกซึ้งและเรียกร้องมากขึ้นตามแรงอารมณ์ที่อัดแน่นอยู่ในใจ รินรดาชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะหลับตาพริ้ม ยอมจำนนต่อสัมผัสหวานล้ำที่อีกฝ่ายมอบให้อย่างเต็มใจ มือเล็กเลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอระหว่า งเกาะเกี่ยวความรู้สึกทั้งมวลไว้ในห้วงเวลาแห่งความสุข จูบที่เนินนานและเปี่ยมไปด้วยความหมาย ไม่ใช่เพียงแค่ความหลงใหลชั่วครั้งชั่วคราว แต่มันคือคำสัญญาที่เงียบงันว่า ไม่ว่าวันข้างหน้าจะมีพายุลูกใหม่อีกสักกี่ลูกโหมกระหน่ำเข้ามา มือคู่นี้... และหัวใจดวงนี้ จะไม่มีวันปล่อยออกจากกันอีกแล้ว เมื่อถอนริมฝีปากออกด้วยความเสียดาย ทั้งคู่ต่างหอบหายใจเบาๆ ใบหน้าของรินรดาแดงก่ำซบลงกับลาดไหล่กว้างของคนรักอย่างอ่อนระทวย พิมพิศายกยิ้มด้วยความเอ็นดู มือเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาข้างแก้มให้อย่างทะนุถนอม "เหนื่อยมาเยอะแล้วนะคะ นับจากวันนี้ไป... ให้พิมได้ดูแลคุณในฐานะคนรักอย่างเต็มตัวสักทีนะคะ" น้ำเสียงนุ่มนวลที่เอ่ยออกมานั้นจริงจังและมั่นคงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตา ประกายความสุขระยิบระยับอยู่ในดวงตากลมโต รอยยิ้มหวานหยดย้อยปรากฏขึ้นบนเรียวปากที่ยังคงเจือสีแดงก่ำ "ค่ะ... ประธานขา" แสงแดดยามบ่ายสาดส่องผ่านกระจกใส ทาบทับร่างของคนทั้งสองที่กอดกระหวัดแนบชิดกันอยู่ ณ จุดสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางกรุง บทเพลงแห่งความรักที่เริ่มต้นจากพันธนาการอันยุ่งเหยิง บัดนี้ได้เดินทางมาถึงบทสรุปที่งดงามและบริสุทธิ์... จุดเริ่มต้นของนิรันดร์ที่แท้จริง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและตกหลุมรักไปพร้อมกับความสัมพันธ์ของพวกเธอนะคะ ♡