ความมั่นใจที่สั่นคลอน

"เส้นโค้งนี้ไม่ใช่ค่าความผิดพลาด แต่มันคือตัวตนของเธอที่หายไป... พิมพ์ เธอแน่ใจนะว่างานชิ้นนี้คือสิ่งที่เธออยากให้โลกเห็นจริงๆ?" เสียงของรินดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องแล็บที่อบอวลไปด้วยกลิ่นไอความเย็นของเครื่องปรับอากาศและเสียงพัดลมระบายความร้อนจากเซิร์ฟเวอร์ยักษ์ พิมพ์ชะงักมือที่กำลังแตะลงบนเมาส์ปากกา หน้าจอคอมพิวเตอร์เบื้องหน้าแสดงผลอัลกอริทึมการประมวลผลอารมณ์ผ่านภาพถ่าย ซึ่งเป็นผลงานชิ้นโบแดงที่เธอทุ่มเททั้งวิญญาณลงไป แต่วันนี้... ตัวเลขค่าความแม่นยำ (Accuracy Rate) ที่เคยพุ่งสูง กลับค่อยๆ ดิ่งลงราวกับกราฟหุ้นที่กำลังล้มละลาย ธันวายืนกอดอกพิงผนังอยู่มุมห้อง แววตาคมกริบของเขาไม่ได้มองที่หน้าจอ แต่เขากำลังจ้องมองมือที่สั่นน้อยๆ ของพิมพ์ผ่านเงาสะท้อนบนกระจกเงาด้านข้าง "ถ้าตรรกะมันบอกว่าผลลัพธ์นี้ผิด พิมพ์ก็ต้องยอมรับค่ะริน" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ฟังดูเย็นชาในความรู้สึกของพิมพ์ "อย่าพยายามฝืนด้วยสุนทรียภาพส่วนตัว ในเมื่อข้อมูลมันฟ้องว่าค่า Variance มันสูงเกินรับได้" พิมพ์สูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ความมั่นใจที่เคยถูกสร้างขึ้นจากการยอมรับในระดับสากลกำลังแตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกของแข็งกระแทกเข้าอย่างจัง เธอไม่ใช่แค่ 'สาวอาร์ต' ที่ถ่ายภาพสวย แต่เธอคือคนที่เชื่อเสมอว่า 'อารมณ์คืออัลกอริทึมที่ลึกซึ้งที่สุด' ทว่าในวินาทีนี้... สายตาของรินที่มองมาอย่างเหยียดหยาม และท่าทีที่ห่างเหินของธันวา กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเอกในนิยายที่ถูกลบโค้ดทิ้งจากระบบ "มันอาจจะไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ... แต่เป็นความบกพร่องของผู้ใช้งาน" รินเดินเข้ามาใกล้ พลางกดปุ่ม Enter รัวๆ บนคีย์บอร์ดจนตัวเลขสีเขียวพุ่งขึ้นสูงปรี๊ด "ดูนี่สิ พิมพ์ เธอพยายามใส่ 'หัวใจ' ลงไปในพื้นที่ที่ต้องการเพียงแค่ 'ข้อมูล' เธอทำลายโครงสร้างทั้งหมดด้วยความเพ้อฝันของเธอเอง" พิมพ์กัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ กานต์ที่นั่งอยู่ข้างๆ พยายามจะเอื้อมมือมาแตะไหล่เธอเพื่อปลอบประโลม แต่ถูกสายตาดุดันของรินปัดทิ้งอย่างไม่แยแส "กานต์ อย่าทำตัวเป็นกาวใจในวันที่รากฐานมันผุพังเลยค่ะ" รินแค่นยิ้ม "พิมพ์... ถ้าเธอไม่สามารถทำความเข้าใจได้ว่าทำไมโค้ดชุดนี้ถึงล้มเหลว พรุ่งนี้ในงานเปิดตัวโปรเจกต์... เธอจะเป็นเพียงตัวตลกที่ไม่มีใครจดจำ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องแล็บอีกครั้ง พิมพ์ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ขาของเธออ่อนแรงจนเกือบจะทรุดลงไปบนพื้นไม้ปาร์เก้ ภาพถ่ายที่เธอเคยภูมิใจบนหน้าจอตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงเศษพิกเซลที่ไร้ความหมาย เธอเริ่มตั้งคำถามกับตัวเอง... *หรือที่ผ่านมา สิ่งที่เธอคิดว่าคือพรสวรรค์ มันเป็นเพียงจินตนาการที่หลอกตัวเอง? หรือธันวาเองก็คิดแบบเดียวกันมาตลอด... เพียงแต่ไม่พูดออกมาเพื่อให้เกียรติเธอ?* เธอหันไปมองธันวา หวังจะเห็นแววตาที่คุ้นเคย แววตาที่เคยบอกว่า 'ผลงานของเธอพิเศษกว่าใคร' แต่เขากลับก้มหน้าลงมองแท็บเล็ตในมือราวกับว่ามันมีสิ่งที่น่าสนใจกว่าความรู้สึกของผู้หญิงตรงหน้า "ฉันขอเวลา... ขอเวลาพิสูจน์อีกครั้ง" พิมพ์เอ่ยด้วยเสียงที่เกือบเป็นกระซิบ "ไม่มีเวลาเหลือแล้วค่ะ" รินขัดขึ้น "พรุ่งนี้ตอนเช้า ระบบจะทำการ Compile ครั้งสุดท้าย ถ้าผลลัพธ์ยังต่ำกว่ามาตรฐาน... ฉันจะเสนอให้ตัดชื่อเธอออกจากโปรเจกต์อัลกอริทึมนี้ทันที" เมื่อรินเดินจากไปพร้อมกับเสียงส้นสูงที่ก้องกังวานราวกับเสียงเคาะระฆังประหาร พิมพ์ก็ทรุดลงนั่งกับเก้าอี้อีกครั้ง ความมืดเริ่มคลืบคลานเข้ามาในหัวใจ เธอเปิดไฟล์ต้นฉบับขึ้นมา พยายามจะแก้ไขตัวแปร แต่ทว่า... นิ้วมือของเธอกลับสั่นเทาจนไม่สามารถกดคีย์บอร์ดได้แม่นยำแม้แต่น้อย "พิมพ์... บางครั้งเราก็ต้องปล่อยให้ระบบตัดสินบ้างนะ" ธันวาเดินเข้ามาใกล้ เขาหยุดยืนอยู่ด้านหลังเธอ กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ของเขาทำให้เธอรู้สึกทั้งโหยหาและปวดร้าว "แม้แต่คุณ... ก็คิดว่าฉันทำไม่ได้ใช่ไหมคะ?" พิมพ์ถามโดยไม่หันไปมอง ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ของเธอ แรงบีบที่แผ่วเบานั้นไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจ แต่มันกลับทำให้เธอกลัว... กลัวว่าเขาจะกำลังเตรียมตัวบอกลาเธอในฐานะคู่หู "ผมไม่ได้มองที่ 'ความสามารถ' ของคุณ พิมพ์... แต่มองที่ 'ผลลัพธ์' ของความพยายาม และตอนนี้... ระบบกำลังส่งสัญญาณแจ้งเตือนว่ามีความผิดปกติที่ยากจะแก้ไขเกิดขึ้นแล้ว" ทันใดนั้น หน้าจอหลักของโปรเจกต์ที่ตั้งทิ้งไว้บนจอโปรเจคเตอร์กลางห้องก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับต่ำดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ตัวอักษรสีขาววิ่งผ่านหน้าจออย่างบ้าคลั่งราวกับพายุทอร์นาโดดิจิทัล พิมพ์เบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าต่างแจ้งเตือนระบบ: **[CRITICAL ALERT: Unauthorized Access Detected - User Root ID: R.I.N. System Lock Initiated. Time remaining until permanent data wipe: 00:03:00]** ธันวาสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะหันมาคว้าข้อมือพิมพ์ด้วยความตื่นตระหนก "รินไม่ได้แค่ต้องการขัดขวางงานเรา... เธอวางโปรแกรมลบทิ้งทั้งหมดไว้ในระบบตั้งแต่ตอนที่คุณเผลอเมื่อกี้!" พิมพ์มองนาฬิกานับถอยหลังที่เต้นระริกอยู่บนหน้าจอ... สามนาทีสุดท้ายที่ทุกอย่างที่เธอสร้างมาจะหายไปตลอดกาล พร้อมกับความเชื่อมั่นในตัวเองที่ถูกเผาทำลายไปก่อนหน้านี้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่เปราะบางนี้ไปกับพิมพ์และธันวานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ