คำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ

แสงไฟสีฟ้าอมม่วงจากหน้าจอแท็บเล็ตสะท้อนลงบนดวงตากลมโตที่ฉายแววคุกรุ่นด้วยความอึดอัด พิมพ์กำลังจ้องมองโค้ดบรรทัดสุดท้ายที่ธันวาเพิ่งคอมมิต (Commit) เข้าสู่ระบบคลังข้อมูลส่วนกลางอย่างเงียบเชเชียบ ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีสติกเกอร์ทักทาย แม้กระทั่งจุดฟูลสต็อปยังดูไร้ชีวิตชีวา เหมือนกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็กที่ถูกสร้างขึ้นอย่างไร้รอยต่อ เพื่อกันไม่ให้ใครก้าวล้ำเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเขา ความเงียบงันภายในห้องสมุดคณะวิศวกรรมศาสตร์ยามค่ำคืนช่างน่าหงุดหงิด กานต์ที่นั่งขบคิดกับกองเอกสารการเงินอยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจหนักหน่วงจากเพื่อนสนิท "ว่าไงแม่สาวนักถ่ายภาพ... โค้ดของท่านประธานน้ำแข็งใสนั่นรันไม่ผ่านอีกแล้วเหรอ ถึงได้ทำหน้าเหมือนอยากจะกินหัวคนแบบนั้น" กานต์เอ่ยแซวพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางดันแว่นตาขอบทองให้เข้าที่ "เปล่าหรอก... รันผ่านฉลุยอย่างไร้ที่ติเลยต่างหากล่ะกานต์" พิมพ์ตอบเสียงเรียบ แต่ปลายนิ้วที่จิกเข้ากับขอบโต๊ะไม้จนข้อต่อขึ้นสีขาวบ่งบอกอารมณ์ที่แท้จริงได้เป็นอย่างดี "รันผ่านแบบที่เรียกว่าสมบูรณ์แบบจนน่ารำคาญ ไม่มีช่องโหว่ ไม่มีข้อผิดพลาด และ... ไม่มีแม้กระทั่งความเป็นมนุษย์หลงเหลืออยู่เลย" พิมพ์ปิดฝาแท็บเล็ตเสียงดังสนั่นจนกานต์ต้องสะดุ้งโหยง เธอทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วกับอัลกอริทึมความเย็นชาที่ธันวาใช้ปฏิบัติกับเธอตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ตั้งแต่โปรเจกต์พัฒนาระบบฐานข้อมูลอัจฉริยะเริ่มต้นขึ้น เขาปฏิบัติกับเธอราวกับเธอเป็นเพียง "ฟังก์ชันรับข้อมูล" (Input Function) ตัวหนึ่ง ไม่ใช่เพื่อนร่วมทีม และแน่นอนว่าไม่ใช่คนที่มีหัวใจ รินที่เดินถือแก้วกาแฟผ่านมาพอดีหยุดชะงัก เธอยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเลี่ยนที่แฝงความเหน็บแนม "อุ๊ย ตายจริง... เพิ่งรู้หรอกเหรอคะพิมพ์ว่าธันวาน่ะเขาก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว สำหรับเขา ทุกคนมีค่าเท่ากับบรรทัดโค้ดที่มีวันหมดอายุ ถ้าเธอคิดว่าจะทะลุกำแพงตรรกะของเขาได้ด้วยความรู้สึกทางอาร์ตๆ ล่ะก็ ฉันว่าเธอกลับไปจับกล้องถ่ายรูปเล่นเหมือนเดิมน่าจะง่ายกว่านะ" รินทิ้งท้ายด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ความกรุ่นโกรธแล่นริ้วขึ้นมาในอกของพิมพ์ ความรู้สึกพ่ายแพ้ไม่ใช่สิ่งเดียวที่เธอเกลียด แต่ความเพิกเฉยต่างหากคือสิ่งที่บั่นทอนความมั่นใจของเธอจนแทบไม่เหลือชิ้นดี พิมพ์สูดลมหายใจเข้าลึก, รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในฐานะหัวหน้าฝั่งครีเอทีฟของโปรเจกต์ เธอเปิดหน้าจอสนทนาส่วนตัวกับธันวา นิ้วเรียวบรรจงพิมพ์ข้อความลงไปทีละตัวอักษรอย่างระมัดระวัง ไม่ใช่ด้วยอารมณ์ชั่ววูบ แต่ด้วยความต้องการคำตอบที่ชัดเจนเพื่อปลดล็อกปมในใจที่ค้างคา *พิมพ์: "ธันวา... เรามีเรื่องต้องคุยกัน"* ผ่านไปสามนาทีเต็ม สถานะในแชทขึ้นว่า "อ่านแล้ว" แต่ไม่มีการตอบกลับใดๆ นอกจากจุดไข่ปลาสามจุดที่กระพริบไปมาบ่งบอกว่าเขากำลังพิมพ์ แต่แล้วมันก็หายไป... วนซ้ำอยู่แบบนั้น พิมพ์ทนไม่ไหว เธอตัดสินใจกดโทรออกทันที เสียงรอสายดังขึ้นเพียงครั้งเดียวเขาก็รับสาย น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับหุ่นยนต์ดังลอดออกมาจากลำโพง "ถ้าโทรมาเรื่องโค้ด ผมอัปเดตเวอร์ชันล่าสุดไว้ที่คลาวด์แล้ว ตรวจสอบดูเอาเอง" ธันวาชิงพูดขึ้นก่อนโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทักทาย "ไม่ใช่เรื่องโค้ด!" พิมพ์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความอัดอั้น "ฉันโทรมาเพราะอยากรู้... นายเป็นอะไรของนายธันวา? ทำไมต้องทำตัวเย็นชาใส่กันตลอดเวลาที่เราต้องทำงานร่วมกัน? ฉันทำอะไรผิดงั้นเหรอ หรือการที่ฉันมองโลกไม่เหมือนนาย มันทำให้ฉันกลายเป็นแค่ตัวเกะกะในระบบของนายหรือไง?" ปลายสายเงียบกริบ มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาที่สะท้อนกลับมา ความเงียบนั้นเยียบเย็นยิ่งกว่าคำปฏิเสธเสียอีก "คุณกำลังใช้ความรู้สึกตัดสินสถานการณ์มากเกินไป พิมพ์" ธันวาเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความโกรธ แต่มันเต็มไปด้วยความห่างเหินที่บาดลึก "ในโลกของการเขียนโปรแกรม ถ้าตัวแปรมันไม่เสถียร ทางออกที่ดีที่สุดคือการจำกัดขอบเขตมัน ไม่ให้มันเข้ามาทำลายโครงสร้างหลักทั้งหมด... ผมก็แค่วางระบบไว้ให้มันทำงานได้โดยไม่ต้องมีความรู้สึกเข้ามาเกี่ยวข้อง นั่นคือวิธีที่ดีที่สุดที่เราจะทำงานร่วมกันรอด" คำว่า *'ตัวแปรที่ไม่เสถียร'* ราวกับมีดสั้นที่กรีดลงกลางใจ พิมพ์นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ความรู้สึกพยายามทั้งหมดที่เธอทุ่มเทลงไปในโปรเจกต์นี้ถูกตีค่าเป็นแค่ความผิดพลาดที่ต้องควบคุมอย่างนั้นหรือ? "งั้นเหรอ..." พิมพ์หัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตัดพ้อ "นายมองฉันเป็นแค่อัลกอริทึมที่มีความเสี่ยงสูงสินะ งั้นก็ดี... ถ้านายต้องการแค่ความสมบูรณ์แบบอย่างไร้หัวใจ นายก็ทำมันต่อไปคนเดียวเถอะ!" เธอกำลังจะนิ้วกดวางสายด้วยความโกรธขอด แต่ทว่า... ก่อนที่สัญญาณจะตัดไป เสียงทุ้มต่ำที่มักจะแข็งกระด้างเสมอกลับเอ่ยประโยคหนึ่งขึ้นมาแผ่วเบa จนแทบจะกลืนหายไปกับความเงียบ *"เพราะถ้าผมปล่อยให้ตัวเองรู้สึกกับคุณมากกว่าที่เป็นอยู่... ระบบทั้งหมดที่ผมสร้างมาเพื่อป้องกันตัวเอง มันจะพังทลายลงในพริบตาเดียวต่างหาก พิมพ์..."* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นทันที ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจที่เคยเต้นด้วยความโกรธกลับกระหน่ำรัวด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปอย่างสิ้นเชิง นี่ย23สติของเธอหยุดทำงานไปชั่วขณะเมื่อหน้าจอแท็บเล็ตแจ้งเตือนป๊อปอัปข้อความใหม่จากระบบคลังข้อมูลที่ธันวาเพิ่งส่งเข้ามาเพิ่มเติมในวินาทีนั้นเอง— *System Notification: ไฟล์รหัสลับ "Project_00_Memory.log" ถูกปลดล็อกด้วยสิทธิ์การเข้าถึงระดับสูงสุดโดยผู้พัฒนา (ธันวา)* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับตัวละครในทุกๆ บรรทัดนะคะ