รอยร้าวในครอบครัว

"หากพวกท่านยังกล้าก้าวล่วงเข้ามาในเขตเรือนพักของข้าอีกเพียงก้าวเดียว เกรงว่าบัญชีเงินกู้ยืมหمسสิบหยวนเมื่อฤดูหนาวปีก่อน พร้อมดอกเบี้ยทบต้นตามกฎหมายพาณิชย์ใหม่ คงต้องไปสะสางกันต่อหน้าเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองคอมมิวนิตี้ในเช้าพรุ่งนี้แล้วกระมังครับ" สำเนียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็งกลางเหมันตฤดูของหลินเฟยหงดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องโถงคับแคบของบ้านพักตระกูลหลิน กลิ่นอายของยุคเปลี่ยนผ่านทศวรรษที่เจ็ดสิบ ลอยอบอวลปะปนไปกับฝุ่นละอองที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้เก่าคร่ำคร่า แสงแดดช่วงสายไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย เมื่อเบื้องหน้าของหญิงสาวคือกลุ่มเครือญาติฝ่ายมารดาที่พากันตีหน้าเซ้าซี้ หวังจะเข้ามาโกويกตักฉกฉวยเสบียงกรังและโควตาผ้าฝ้ายปันส่วนที่นางเพิ่งได้รับมาหมาดๆ นางปรายตามอง "ป้าสะใภ้ใหญ่เฉิน" ผู้สวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีหม่นปะชุนเข่าอย่างมอมแมม นางผู้นี้กำลังใช้หลังมือป้ายน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริง พร้อมกับส่งเสียงโวยวายคร่ำครวญราวกับบ้านกำลังจะถูกไฟไหม้ "เฟยหง! นังเด็กอกตัญญู! พวกเราเป็นถึงญาติผู้พี่และป้าแท้ๆ ของเจ้า เลือดเนื้อเชื้อไขไหลเวียนอยู่ในสายโลหิตเดียวกัน เหตุใดจึงใจดำอำมหิตนักเล่า! ข้าวสารกระสอบนั้นกับตั๋วเนื้อหมูสามชั่งนั่น เจ้ากินคนเดียวไม่หมดหรอกนะ แบ่งให้ทางบ้านใหญ่ไปจุนเจือหลานๆ ของเจ้าบ้าง จะตายหรือไร!" เสียงแหลมสูงบาดหูนั้นดังก้องไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางสายตาหวาดวิตกของมารดาหลินเฟยหงที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่มุมห้อง นางถูกความเกรงใจและขนบธรรมเนียมโบราณกดทับจนไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากไล่ญาติผู้พี่เหล่านี้ออกไป หลินเฟยหงไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย นางค่อยๆ วางถ้วยกระเบื้องเคลือบหยาบที่บรรจุชาสมุนไพรลงบนโต๊ะไม้ เสียงกระทบกันเบาๆ ระหว่างก้นถ้วยกับพื้นไม้กลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนเสียงโวยวายของป้าสะใภ้ใหญ่สะดุดกักคอ ในภวังค์จิตของอดีตกุนซือหญิงผู้เคยผ่านศึกชิงอำนาจในราชสำนักมาโชกโชน มนุษย์ประเภทนี้ไม่ได้น่ากลัวแม้แต่น้อย พวกเขามีสันดานดิบที่ขับเคลื่อนด้วยความโลภและความเห็นแก่ตัวระยะสั้น การใช้ไมตรีหรือศีลธรรมคุยกับคนไร้ยางอาย ก็เหมือนการสีซอให้ควายฟัง หาประโยชน์อันใดมิได้ "พี่ใหญ่เฉิน ท่านบอกว่าพวกเราเป็นญาติเลือดเนื้อเดียวกันกระนั้นหรือครับ?" หลินเฟยหงเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มบางเบา ทว่าดวงตากลับคมกริบดั่งใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในฝักแพร "น่าแปลกนัก เมื่อสามเดือนก่อน ตอนที่มารดาของข้าล้มป่วยนอนซมอยู่บนเตียงโดยไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อยาต้มสักเทียบ พวกท่านที่อ้างตัวว่าเป็นสายโลหิต กลับขนข้าวของมีค่าชิ้นสุดท้ายในบ้านออกไปจนเกลี้ยง เพื่อเอาไปเป็นสินสอดให้บุตรชายของท่านแต่งภรรยา... นั่นก็คือ 'ความรักความผูกพันของเครือญาติ' ที่ท่านพยายามกล่าวถึงสินะครับ?" ใบหน้าของป้าสะใภ้ใหญ่เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำสลับแดงก่ำด้วยความโกรธและความละอายที่ถูกตีแสกหน้า "น...นั่นมันเรื่องในอดีต! เด็กเหลือขออย่างเจ้ากล้าดียังไงมาทวงบุญคุณกับผู้หลักผู้ใหญ่!" "ผู้หลักผู้ใหญ่หรือครับ?" หลินเฟยหงลุกขึ้นยืนช้าๆ ทรวดทรงระหงภายใต้เสื้อผ้าเนื้อหยาบกลับแผ่รังสีอำนาจกดดันออกมาอย่างประหลาด นางก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว จังหวะการก้าวเท้ามั่นคง หนักแน่น ราวกับแม่ทัพกำลังตรวจพล ไม่มีความหวาดหวั่นของเด็กสาววัยรุ่นหลงเหลืออยู่เลย "กฎหมายคอมมิวนิตี้ฉบับใหม่ประกาศิตชัดเจน การรีดไถทรัพย์สินและการกรรโชกทรัพย์โดยใช้ข้ออ้างความเป็นเครือญาติ มีโทษปรับหนักถึงขั้นใช้แรงงานกึ่งบังคับในเหมืองถ่านหินทางเหนือนะรับรองได้ว่า หากข้าไปยื่นเรื่องที่ทำการอำเภอในบ่ายวันนี้ พร้อมกับสมุดบัญชีเงินกู้ที่ท่านลงลายมือชื่อไว้เมื่อปีกลาย... บุตรชายของท่านที่กำลังสอบคัดเลือกเข้าทำงานในโรงงานทอผ้า คงต้องพลาดโอกาสทองไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน ท่านป้า... คิดว่าอนาคตของบุตรชายสุดที่รัก หรือข้าวสารกระสอบนี้ อย่างไหนมีค่ามากกว่ากันเล่าครับ?" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่วาจาดุจสายฟ้าฟาด ทำให้กลุ่มญาติที่เคยทำท่าทางกร่างถึงกับผงะถอยหลังโดยไม่รู้ตัว พวกเขาตระหนักได้ทันทีว่า นังเด็กตระกูลหลินคนนี้ไม่ใช่หมูในอวนให้เคี้ยวเล่นอีกต่อไปแล้ว นางฉลาดเป็นกรด และรู้ทันกลโกงทางกฎหมายยุคใหม่เป็นอย่างดี ทันใดนั้นเอง ประตูไม้หน้าบ้านก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง กลิ่นอายความกดดันอันเย็นเยียบและดุดันแผ่ซ่านเข้ามาปกคลุมห้องโถงทันที ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มของทหารประจำการ ปรากฏกายขึ้นที่กรอบประตู ร่างกายกำยำสง่างาม ไหล่กว้างดั่งผาหิน และดวงตาคมปลาบดุจเหยี่ยวที่กวาดมองผู้คนภายในห้องเพียงปราดเดียว ก็ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก "หยางจ้าน..." มารดาหลินเฟยหงอุทานออกมาด้วยความตกใจ ชายหนุ่มผู้กุมอำนาจเหล็กแห่งกองพลทหารในภูมิภาคนี้ก้าวเข้ามาหยุดยืนเบื้องหลังหลินเฟยหงอย่างอารักขา ไหล่ของเขาสัมผัสกับแผ่นหลังบางของนางอย่างจงใจ ความอบอุ่นและกลิ่นอายบุรุษที่ทรงพลังแผ่ซ่านเข้ามาโอบล้อมร่างของหญิงสาวไว้ หยางจ้านไม่แม้แต่จะชายตามองพวกป้าสะใภ้ที่ตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว เขาเพียงแค่ประสานสายตากับหลินเฟยหง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย "ดูท่าทาง... บ้านหลังนี้จะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมารบกวนภรรยาในอนาคตของข้ามากเกินไปเสียแล้วกระมังครับ" หยางจ้านเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ กังวานลึก ราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อทุกเมื่อ ป้าสะใภ้ใหญ่และพวกพ้องเห็นทหารยศสูงผู้มีรัศมีอำนาจคุกคามเช่นนี้ยืนอยู่เคียงข้างหลินเฟยหง ขาของพวกนางก็พาลจะอ่อนแรงลงไปกองกับพื้นในทันที รีบพยุงกันลุกขึ้นแล้วกุลีกุจอถอยกรูดออกจากบ้านไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความตกตะลึง หลินเฟยหงถอนหายใจยาวเบาๆ ก่อนจะหันกลับมาประจันหน้ากับชายหนุ่มผู้มาใหม่ ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวงแกมขบขัน "ท่านอ๋อง... เอ่อ สหายหยาง ท่านเอาอำนาจทหารมาข่มขู่ชาวบ้านตาดำๆ เช่นนี้ เกรงว่าจะใช้วิธีการที่รุนแรงเกินไปหน่อยกระมังครับ?" หยางจ้านก้าวเข้าไปประชิดตัวนางจนแทบไม่มีช่องว่าง ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นกระซิบแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และลุ่มลึก "เพื่อปกป้องสตรีที่ฉลาดที่สุดในแผ่นดิน ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินให้ราบเป็นหน้ากลอง ข้าก็ยินดีทำ... ว่าแต่เรื่องสัญญาใจที่เราตกลงกันไว้เมื่อวานนี้ เกรงว่าคุณหนูหลินคงจะยังไม่ได้ลืมหรอกนะครับ?" ทว่า ก่อนที่หลินเฟยหงจะได้ทันเอ่ยปากตอบคำถามใด เสียงฝีเท้าเร่งรีบของทหารสื่อสารคนสนิทก็ดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ท่านผู้บัญชาการ! สายด่วนจากเมืองหลวงส่งตรงถึงท่าน... มีพระราชโองการลับฉบับใหม่จี้ติดมาทางโทรเลขสำนักนายกรัฐมนตรี แจ้งว่าเกิดเหตุการณ์พลิกผันครั้งใหญ่ในทำเนียบรัฐบาลแล้วครับ!" เฉินเว่ยสายลุยขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคลื่นลมแห่งยุคสมัยนี้ไปด้วยกันนะครับ