กลิ่นชาคละคลุ้งคราบโลหิต

รสชาติของความตาย... แท้จริงแล้วไม่ได้ขมขื่นปานนั้น หากแต่จืดชืดและเย็นเยียบดุจน้ำค้างค้างคืน ลี่จินเฉินสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าสู่ปอด ราวกับคนจมน้ำที่ถูกกระชากขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างกะทันหัน ความเจ็บแปลบบริเวณหน้าอกซ้าย—จุดที่คมดาบเล่มนั้นเคยเสียบทะลวงในชาติภพก่อน—บีบรัดหัวใจของเขาให้เต้นรัวเร็ว เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าขาวซีด เสียงฝีเท้าหนักอึ้งและเสียงโวยวายแหลมสูงของป้าสะใภ้รองกำลังดังลอดผ่านบานหน้าต่างกระดาษเก่าคร่ำคร่าเข้ามาในห้อง "...ข้าบอกแล้วว่าไอ้เด็กนี่มันดวงกินล้างกินผลาญ! บิดามารดาด่วนบุพการีไปตั้งแต่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ปล่อยให้เรือนชาตระกูลลี่ตกต่ำจนแทบไม่มีข้าวกรอกหม้อ วันนี้หากมันยังหาเงินมาจ่ายค่าเช่าโรงอบใบชาไม่ได้ ข้าจะเอาตัวมันไปขายให้หอนางโลมทางใต้เสียให้สิ้นเรื่อง!" ดวงตาเรียวรีที่เคยหม่นหมองและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวในอดีต บัดนี้กลับลืมโพลงขึ้น นิ่งสงบดุจผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งความตื่นตระหนก ทว่าลึกลงไปภายใต้ความเงียบงันนั้น กลับซ่อนประกายคมกริบดุจใบมีดที่เพิ่งถูกลับจนขึ้นเงา สามปี... เขาย้อนเวลากลับมาก่อนที่หายนะล้างบางตระกูลลี่จะมาเยือนถึงสามปีเต็ม ลี่จินเฉินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงไม้ไผ่ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด สัมผัสหยาบกร้านของเนื้อไม้และกลิ่นอับชื้นของใบชาเก่าที่หมักหมมอยู่ในซอกมุมเรือน ช่างแจ่มชัดและสมจริงเกินกว่าจะเป็นความฝัน ปลายนิ้วเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นเร้าใจที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด การได้มีโอกาสกลับมาหายใจอีกครั้ง พร้อมกับความทรงจำอันเจ็บแสบและวิชาความรู้เรื่องชาขั้นสูงที่ถูกขัดเกลาด้วยหยาดเลือดและน้ำตา นี่คือของขวัญล้ำค่าจากกาลเวลาที่พับทบเข้ามาหากัน "คิดจะขายข้าไปหอนางโลมอย่างนั้นหรือเจ้าคะ... อ้อ ไม่สิ ป้าสะใภ้รอง ท่านคงลืมไปแล้วกระมัง ว่าสิทธิ์ในการครอบครองเรือนชาแห่งนี้ และบัญชีลับใบชาตระกูลลี่ แท้จริงแล้วอยู่ที่ผู้ใดกันแน่" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยออกมาพึมพำกับความว่างเปล่าเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและรอยยิ้มหยันที่มุมปาก แอ๊ด... เสียงประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ใบหน้าอ้วนท้วนของป้าสะใภ้รองบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว นางก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับไม้เรียวในมือเตรียมจะฟาดลงมาสั่งสอนเด็กเหลือขอที่บังAอาจนอนตื่นสายในยามวิกฤตเช่นนี้ ทว่า เมื่อนางสบเข้ากับดวงตาคู่ที่เงยขึ้นมองมา—ดวงตาที่ปราศจากความหวาดกลัวและเต็มไปด้วยอำนาจกดดันประหลาด—ฝ่าเท้าที่ก้าวเข้ามาถึงกับชะงักงันโดยอัตโนมัติ "ลี่จินเฉิน! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึง..." "ป้าสะใภ้รอง" ลี่จินเฉินขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานก้องและทรงพลังจนอีกฝ่ายต้องหุบปากฉับอย่างงุนงง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าที่ยับย่นให้เข้าที่อย่างใจเย็น ท่าทีสง่างามราวกับคุณชายผู้สูงศักดิ์หลุดออกมาจากภาพวาด ไม่ใช่เด็กหนุ่มยากจนข้นแค้นในเรือนชาเก่าๆ แห่งนี้เลยแม้แต่น้อย "ในเมื่อท่านร้อนรนอยากจะได้เงินมาสะสางหนี้สินนัก... เช่นนั้น วันนี้ข้าจะแสดงให้ท่านดูเอง ว่าใบชาขยะที่ท่านเคยก่นด่าเหยียดหยาม สามารถเปลี่ยนเป็นทองคำพันตำลึงได้อย่างไร" ลี่จินเฉินก้าวเดินผ่านร่างอ้วนท้วนนั้นออกไปสู่ลานบ้าน กลิ่นอายของความแค้นและการเริ่มต้นใหม่คละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นไอร้อนของเตาต้มน้ำชาที่เพิ่งถูกจุดขึ้น ทว่า ในขณะที่เขากำลังก้าวเท้าผ่านประตูเรือนออกไป สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่ง กำลังยืนพิงกำแพงหินรออยู่ท่ามกลางหมอกหนายามสาย ไป๋ชิงเหอ... คู่ปรับตัวฉกาจจากตระกูลคู่แข่ง ที่ในชาติก่อนเคยเหยียบย่ำเขาอย่างไร้ความปรานี บัดนี้กลับยืนถือพัดจีบไม้ไผ่ ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของลี่จินเฉินสะดุดกะทันหัน "คุณชายลี่... ใบชา 'มังกรหลับ' ล็อตใหม่ที่ท่านเพิ่งคั่วเมื่อครู่ ดูท่าทางจะมีคนให้ราคาซื้อขาดหมดทั้งตลาดมืดแล้วเสียด้วยกระมัง... ทว่า น่าเสียดายนัก ที่ผู้ซื้อรายนั้น ไม่ใช่คนของตระกูลท่าน... แต่เป็นข้าเอง" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของ "มนตรากรรมสะท้อน" เสมอมานะคะ