ลืมตาตื่นในคฤหาสน์ที่ใกล้ล่มสลาย

"ฉบับร่างสัญญาโอนกรรมสิทธิ์คฤหาสน์และเหมืองอัญมณีตระกูลวาล렌เทีย… ข้าเป็นคนร่างขึ้นมาด้วยความสมัครใจอย่างนั้นหรือคะ ท่านป้า" เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกดั่งน้ำค้างแข็งในฤดูเหมันต์ดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์วาลเลนเทียที่เคยโอ่อ่า ปัจจุบันกลับเหลือเพียงความทรุดโทรมและกลิ่นอายแห่งความโลภที่คละคลุ้ง เซราฟิน่า วาลเลนเทีย ในร่างสตรีสาวเจ้าของเรือนผมสีเงินยาวสลวยดั่งเส้นไหมและดวงตาสีอเมลีนที่ฉายแววเฉียบคม ปรายตามองกระดาษแผ่นบางในมือด้วยรอยยิ้มหยัน ปลายนิ้วเรียวเรียงรายด้วยแหวนเพชรเม็ดงามเคาะเบาๆ ลงบนโต๊ะไม้โอ๊กโบราณอย่างใจเย็น เมื่อครู่เธอยังเป็น ลลิล ผู้บริหารสาวมือทองแห่งอาณาจักรอีคอมเมิร์ซอัญมณีและคลังสินค้านำเข้ามูลค่าหมื่นล้าน ทว่าชั่วพริบตาเดียว วิญญาณของเธอกลับทะลุมิติเข้ามาสิงสู่ในร่างของ "เซราฟิน่า" นางร้ายพ่ายรักในนิยายแฟนตาซีที่กำลังจะตกเป็นเหยื่อความโลภของญาติสนิทมิตรสหาย จนต้องจบชีวิตลงด้วยความอนาถ แต่ขอโทษเถอะค่ะ... นั่นมันบทบาทของเซราฟิน่าคนเก่า! สำหรับ "ลลิล" ผู้นี้ ไม่มีวันยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้ใครหน้าไหนสูบเลือดสูบเนื้อเด็ดขาด! "เซราฟิน่า! หล่อนกล้าดียังไงมาพูดจาไร้มารยาทกับข้าแบบนี้!" มาดามคอลลิน ผู้มีศักดิ์เป็นป้าแท้ๆ ของเธอ หน้าดำคร่ำเครียด สองมือเท้าสะเอวด้วยท่าทางกร้าวร้าว ชุดกระโปรงผ้าไหมราคาแพงระยับที่สวมอยู่ดูขัดตาเหลือเกินเมื่อเทียบกับกิริยาท่าทางราวกับแม่ค้าตลาดสด "ไร้มารยาทหรือคะ?" เซราฟิน่ายันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันอันน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจากร่างระหงโดยไม่รู้ตัว ดวงตาสีอเมลีนกวาดมองผู้เป็นป้าและ เลดี้เบียทริซ์ ลูกพี่ลูกน้องสาวผู้กำลังทำหน้าตาสะดีดี้งอยู่ข้างกัน "การที่พวกท่านพยายามขนย้ายเครื่องเพชรโบราณ ภาพวาดล้ำค่า และแอบอ้างสิทธิ์ครอบครองคฤหาสน์หลังนี้ขณะที่ฉันยังนอนป่วยเจียนตาย... สิ่งนี้เรียกว่าอะไรคะ มารยาทงามของตระกูลสูงศักดิ์อย่างนั้นหรือ" "แก... นังเด็กอกตัญญู!" เลดี้เบียทริซ์กรีดเสียงแหลมสูง ใบหน้าที่ประทินโฉมด้วยเครื่องสำอางราคาแพงบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด "ถ้าไม่มีแม่กับฉันคอยจัดการเรื่องเงินๆ ทองๆ ให้ ป่านนี้ตระกูลวาลเลนเทียคงกลายเป็นขอทานข้างถนนไปนานแล้ว! สัญญาฉบับนั้นก็เพื่อความสะดวกในการค้ำจุนบ้านหลังนี้ต่างหาก หล่อนไม่มีสมองบริหารเองหรอก รีบเซ็นชื่อซะ!" เซราฟิน่ายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะที่ชวนให้ 2 แม่ลูกรู้สึกเสียวสันหลังวาบ รอยยิ้มนี้ไม่ใช่รอยยิ้มของหญิงสาวอ่อนต่อโลกคนเดิมอีกต่อไปแล้ว "บริหารไม่เป็นอย่างนั้นหรือคะ..." เซราฟิน่าก้าวเดินช้าๆ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *กริ๊บ... กริ๊บ...* ราวกับเสียงนาฬิกาแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลังให้ผู้บุกรุก "สี่ปีที่ผ่านมา ตระกูลวาลเลนเทียเกือบละลายหายไปเพราะค่าใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายในการจัดงานเลี้ยงน้ำชาไร้สาระของพวกท่าน เงินในกองทุนการค้าถูกถอนออกไปแปดหมื่นเหรียญทองเพื่อไปซื้อเครื่องประดับโหลๆ จากพ่อค้าเร่... ใครกันแน่ค่ะที่กำลังสูบเลือดสูบเนื้อบ้านหลังนี้จนใกล้จะล่มสลาย" หลักฐานและตัวเลขที่ถูกเอ่ยออกมาอย่างแม่นยำทำเอามาดามคอลลินถึงกับหน้าซีดเผือด นางไม่คิดว่านังเด็กโง่เง่าคนนี้จะลุกขึ้นมาตรวจสอบบัญชีได้อย่างรวดเร็วและเฉียบขาดเช่นนี้ "ปะ... ปลุกปั่นเหลวไหล! เบียทริซ์ ไปเอาคนรับใช้มาลากตัวมันไปเซ็นชื่อเดี๋ยวนี้!" มาดามคอลลินตื่นตระหนกจนเสียงสั่น พยายามส่งสัญญาณให้ลูกสาวลงมือใช้กำลัง ทว่า... เซราฟิน่าเร็วกว่า *เพียะ!* เสียงตบฉาดใหญ่ดังสนั่นก้องห้องโถง แรงปะทะทำให้หน้าของเลดี้เบียทริซ์หันไปตามแรงเหวี่ยง ร่างท้วมเซถลาชนเข้ากับแจกันจีนราคาแพงจนเกือบคว่ำ ความเจ็บแปลบบนพวงแก้มทำให้เบียทริซ์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นางเอามือกุมแก้มตัวเองแล้วกรีดร้องออกมาสุดเสียง "กรี๊ด! นังเซราฟิน่า! แกกล้าตบฉันเหรอ!" "นี่คือการสั่งสอนในฐานะเจ้าของบ้านตัวจริงค่ะ" เซราฟิน่าสะบัดมือเบาๆ ดวงตาคู่สวยประกายวาววโรจน์ด้วยอำนาจ "จำใส่สมองอันน้อยนิดของพวกท่านไว้ให้ดีนะคะว่า ตระกูลวาลเลนเทียแห่งนี้ไม่มีเศษเงินหรือสมบัติชิ้นไหนหลงเหลือให้พวกปลิงอย่างพวกท่านมาเกาะกินอีกต่อไปแล้ว!" เซราฟิน่าโบกมือขึ้นกลางอากาศเพียงครั้งเดียว พลangเกิดประกายแสงสีเงินระยิบระยับขึ้นรอบตัว มิติลับสินค้าล้ำค่าที่เชื่อมต่อกับคลังสมองของเธอกลไกทำงานทันที! ประตูมิติขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางห้องโถง พร้อมกับกลุ่มบอดี้การ์ดสวมชุดสูทสีดำสนิทนับสิบคนที่ก้าวออกมาจากความว่างเปล่าด้วยท่าทีองอาจและไร้ความรู้สึก พวกเขากลายเป็นกองกำลังส่วนตัวที่เซราฟิน่าเรียกใช้ได้ดั่งใจนึกผ่านระบบมิติพิเศษ มาดามคอลลินและเบียทริซ์ต่างหน้าถอดสี ขาสั่นพับด้วยความหวาดกลัวจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากคฤหาสน์หรูหรากลายเป็นสนามรบขนาดย่อมในชั่วพริบตา "จับพวกมันโยนออกไปนอกรั้วคฤหาสน์ให้หมดค่ะ" เซราฟิน่าออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดไร้ความปรานี "และข้าวของทุกชิ้นที่พวกมันพยายามขโมยออกไป ให้ยึดคืนเข้าคลังของฉันให้หมดทุกชิ้น ห้ามแม้แต่เหรียญทองแดงเดียวติดมือไป" "รับทราบครับ/ค่ะ ท่านประธาน!" เสียงตอบรับพร้อมเพรียงจากเหล่าบอดี้การ์ดดังสนั่น ร่างของสองแม่ลูกจอมโลภถูกหิ้วปีกขึ้นราวกับกระสอบทราย เสียงโวยวายด่าทอและเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธแค้นดังระงมไปทั่วคฤหาสน์ ก่อนจะค่อยๆ เงียบหายไปเมื่อถูกโยนออกไปพ้นประตูเหล็กดัดบานใหญ่ด้านนอกอย่างไม่ใยดี เซราฟิน่ายืนมองผลงานของตนเองด้วยความพึงพอใจ เธอยกมือขึ้นจัดชุดเดรสสีเข้มให้เข้าที่ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ความตึงเครียดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิมในการสร้างเนื้อสร้างตัวใหม่ในโลกใบนี้ การล้างบางพวกปลิงดูดเลือดเป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น เป้าหมายต่อไปคือการฟื้นฟูกิจการอัญมณีและกอบกี้ศํกดิ์ศรีของตระกูลวาลเลนเทียให้กลับมายิ่งใหญ่ค้ำฟ้าอีกครั้ง ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังจะหันตัวเดินกลับขึ้นไปยังห้องนอนเพื่อวางแผนธุรกิจขั้นต่อไป เสียงเคาะประตูไม้บานหนักหน้าคฤหาสน์ก็ดังขึ้น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* สามครั้งอย่างเป็นจังหวะ *ดึกป่านนี้แล้ว ใครกันที่จะมาเยือนคฤหาสน์ที่เพิ่งถูกประกาศขับไล่ญาติมิตรแบบนี้?* เซราฟิน่าขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย บอดี้การ์ดนายหนึ่งรีบเดินไปเปิดประตูใหญ่ออกช้าๆ ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดคลุมยาวสีดำสนิทปักดิ้นทองลายพยัคฆ์ กลิ่นอายอันทรงอำนาจและความเย็นชาราวกับภูเขาน้ำแข็งแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วบริเวณ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวนิรมิตโดยเทพเจ้า ดวงตาสีฟ้าเข้มดั่งมหาสมุทรลึกกำลังจ้องมองตรงมาที่เธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่อ่านไม่ออก "หวังว่าการมาเยือนยามวิกาลของฉัน จะไม่เป็นการรบกวนเวลาขับไล่ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ของเลดี้เซราฟิน่าหรอกนะ..." เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์เอ่ยขึ้น พร้อมกับที่ชายหนุ่มก้าวล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตคฤหาสน์ โดยมีตราประทับรูปมังกรเงินแห่งตระกูลดยุกผู้มั่งคั่งที่สุดในจักรวรรดิปรากฏเด่นชัดอยู่บนปกเสื้อ—ดยุกอัลสแตน มหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมเศรษฐกิจครึ่งค่อนโลก และเป็นคู่ปรับทางธุรกิจที่อันตรายที่สุดในชีวิตใหม่ของเธอ! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาร่วมเดินทางสายเปย์ไปด้วยกันนะคะ!