ความใกล้ชิดที่ไม่มีในคำบรรยาย

กลิ่นอายคาวเลือดและสนิมเหล็กคลุ้งตลบอบอวลอยู่ในโพรงจมูก สลับกับเสียงหอบหายใจโรยรินที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในความมืดมิดของดันเจี้ยนชั้นที่สิบแปด เงาสีดำทึบของฝูงมอนสเตอร์ระดับบอสยังคงรายล้อมอยู่รอบกาย แต่สำหรับอาชวินและเซร่าแล้ว เสียงคำรามเหล่านั้นกลับกลายเป็นเพียงเสียงอื้ออึงที่อยู่ไกลออกไป ร่างของเซร่าทรุดฮวบลงพิงกับแผ่นอกของเขา น้ำหนักตัวของหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยยืนหยัดต้านทานกองทัพอสูรด้วยตัวคนเดียว บัดนี้กลับไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะประคองดาบยาวคู่ใจให้ตั้งตรง หยดเลือดสีแดงเข้มรินไหลจากบาดแผลฉกรรจ์บริเวณหัวไหล่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หยดลงบนพื้นหินเย็นเยียบจนเกิดเสียงกระทบเป็นจังหวะที่นับถอยหลังสู่ความตาย "คุณอาชวิน... พอเถอะครับ..." เสียงกระซิบของเซร่าแหบพร่า ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยประกายแห่งความเชื่อมั่น บัดนี้เริ่มหม่นแสงลง "ระบบพิกเซลของคุณ... แลกมาด้วยพลังชีวิตและเงินทองมากมายมหาศาลไม่ใช่หรือครับ? อย่า... อย่าใช้มันเพื่อยื้อเวลาให้ผมอีกเลย" อาชวินไม่ตอบ เขากัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามเกร็งนูน มือข้างหนึ่งที่สวมถุงมือหนังสีดำโชกเลือดกำลังกำหน้าจอดิจิทัลสีฟ้าเรืองแสงที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ หน้าจอระบบแสดงผลตัวเลขยอดเงินในบัญชีหลักและแต้มพิกเซลที่กำลังดิ่งพสุธาลงอย่างน่าใจหาย—ศูนย์บาทคือจุดสิ้นสุดของเกมนี้ แต่เขายังยอมให้มันจบลงไม่ได้ *ติ๊ง! แจ้งเตือนจากระบบพิกเซล: ตรวจพบสภาวะวิกฤตขั้นสูงสุด ยอดเงินคงเหลือในบัตรเครดิตสีดำ Infinite Black เตรียมถูกหักอัตโนมัติเพื่อซื้อ ‘ยาฟื้นฟูอมตะ (ระดับตำนาน)’ จำนวน 1 ขวด มูลค่า 50,000,000 บาท ยืนยันการทำรายการหรือไม่?* รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มผู้กุมความมั่งคั่งในโลกความเป็นจริง อาชวินไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวกดปุ่มยืนยันบนหน้าจอพิกเซลทันทีโดยไม่ต้องคิดถึงมูลค่ามหาศาลที่ถูกพรากไปจากบัญชีธนาคารเบื้องหลัง "เงินทองมันก็แค่ตัวเลขในหน้าจอครับ เซร่า" อาชวินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มั่นคง หนักแน่น จนคนฟังต้องเงยหน้าขึ้นมอง "แต่เธอ... คือความจริงเดียวที่ผมยอมแลกทุกอย่างเพื่อรักษาไว้" แสงสีทองเจิดจ้าสาดส่องลงมาจากความว่างเปล่า อาการบาดเจ็บของเซร่าค่อยๆ สมานตัวอย่างปาฏิหาริย์ บาดแผลฉีกขาดปิดสนิท สีหน้าของหญิงสาวเริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมา ทว่าความเหนื่อยล้าทางจิตใจและอารมณ์ที่อัดอั้นมานานหลายปีกลับทะลักทลายออกมาแทน เซร่าซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของอาชวินอย่างไร้การป้องกัน หยดน้ำตาอุ่นๆ ไหลรินซึมผ่านเนื้อผ้าเปื้อนเลือดของเขาเป็นครั้งแรก ตั้งแต่วันที่กิลด์ของเธอพังทลาย เพื่อนพ้องทยอยจากไป และภาระหนี้สินมหาศาลกดทับจนหลังแทบหัก เธอมักจะสวมหน้ากากเป็น ‘กิลด์มาสเตอร์ไร้พ่าย’ ผู้แข็งแกร่งมาโดยตลอด ไม่เคยร้องไห้ ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น... จนกระทั่งวินาทีนี้ "ทำไม... ทำไมคุณถึงต้องทำเพื่อคนไร้ค่าอย่างผมขนาดนี้ด้วยล่ะครับ?" เสียงของเซร่าสั่นเครือ มือเรียวบางกำเสื้อของอาชวินแน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ ชายหนุ่มตรงหน้าจะสลายกลายเป็นอากาศธาตุ "ผมมันก็แค่นักรบตกอับที่มีแต่ตัว... ไม่ได้มีค่าอะไรเลยในโลกใบนั้น" อาชวินยกมือขึ้นโอบกอดร่างบางที่สั่นเทาไว้แนบอก ไออุ่นจากร่างกายของเขาส่งผ่านความรู้สึกปลอดภัยที่เธอไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน เขากดจูบเบาๆ ลงบนกลุ่มผมสีเงินยวงที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มอย่างทะนุถนอม เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนและจริงใจเกินกว่าจะหาได้จากโลกแห่งผลประโยชน์และธุรกิจ "เพราะในสายตาของผม เธอล้ำค่ายิ่งกว่าทรัพย์สินทั้งหมดที่ผมมีรวมกันเสียอีกครับ" อาชวินกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังพอที่จะสั่นคลอนหัวใจที่ด้านชาของหญิงสาวให้พังทลายลง "จำวันที่เราพบกันครั้งแรกได้ไหม? วันที่คุณยื่นขนมปังแห้งๆ ครึ่งก้อนให้ผมในตรอกมืดๆ ตอนที่เราเพิ่งข้ามฝั่งมา... ตอนนั้น ผมไม่มีแม้แต่เงินสักบาทเดียว" เซร่าเบิกตากว้างเล็กน้อย นึกย้อนไปถึงอดีตวันแรกที่ก้าวเข้าสู่โลกแฟนตาซีแห่งนี้ เธอนึกไม่ถึงเลยว่าเด็กหนุ่มมอมแมมที่เธอเคยแบ่งปันอาหารประทังชีวิตในวันนั้น จะกลายเป็นมหาเศรษฐีผู้ถือครองระบบพิกเซลและกลับมาทวงคืนทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอในวันนี้ "คุณคือ... คนคนนั้น..." เซร่าทวนคำ เสียงสั่นพร่า "ใช่ครับ ผมคือนักเดินทางคนเดิม เพิ่มเติมคือตอนนี้ผมรวยพอที่จะซื้อโลกใบนี้ให้คุณได้แล้ว" อาชวินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ บรรยากาศตึงเครียดรอบตัวพลันผ่อนคลายลงด้วยความใกล้ชิดที่ไม่มีในคำบรรยายใดๆ ในตำนานเล่มไหนจะถ่ายทอดออกมาได้หมดจดเท่านี้ ทว่า ในขณะที่ความอบอุ่นกำลังหลอมรวมหัวใจของทั้งสองดวงเข้าหากัน เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังขึ้นกะทันหันจากความมืดเบื้องลึกของดันเจี้ยน *ติ๊ง! เตือนภัยระดับวิกฤต: ตรวจพบการปลุก ‘ราชันมังกรโบราณ (ระดับเทพเจ้า)’ เนื่องจากการใช้พลังงานพิกเซลเกินขีดจำกัดสูงสุด พื้นที่รอบตัวกำลังจะยุบตัวในอีก 30 วินาที!* พื้นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยแยกขนาดมหึมาปริแตกออกพร้อมกับไอร้อนระอุที่พวยพุ่งขึ้นมาจากขุมนรก อาชวินสบถเบาๆ ในใจ ก่อนจะก้มลงช้อนร่างของเซร่าขึ้นมาอุ้มไว้แนบอกในท่าเจ้าสาวอย่างเด็ดเดี่ยว เซร่าสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ ใบงดงามขึ้นสีแดงระเรื่อท่ามกลางแสงเพลิงที่กำลังลุกโชนรอบด้าน "คุณอาชวิน... จะทำอะไรครับ?" "พาเธอกลับบ้านครับ" อาชวินยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะอันตรายถึงชีวิต แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย เขากดปุ่มเรียกใช้งาน ‘เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวหุ้มเกราะเวทมนตร์’ ที่จอดรอรับคำสั่งอยู่เหนือเพดานดันเจี้ยน เสียงใบพัดกังหันลมเวทมนตร์คำรามก้องทะลวงชั้นหินลงมา พร้อมกับบันไดเชือกสีทองที่ทอดลงมาตรงหน้าพอดีเป๊ะ ก่อนที่เงาสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์จะพุ่งทะยานออกมาจากความมืดเพื่อขัดขวาง อาชวินก็พาเซร่าก้าวขึ้นสู่ความปลอดภัยได้อย่างเฉียดฉิว รอยยิ้มของผู้ชนะปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ขณะที่เขากอดกระชับเอวบางของหญิงสาวไว้แน่นท่ามกลางเสียงระเบิดกึกก้องเบื้องล่าง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง สัมผัสความฟาดความฟิน และความสะใจไปด้วยกันเสมอนะครับ - กิลด์มาสเตอร์เอส