ความลวงที่หอมหวาน

“หากเจ้าคิดว่าถ้อยคำเหล่านี้คือความจริง ข้าเกรงว่าเจ้ากำลังกอดกุมเถ้าถ่านที่หลงคิดว่าเป็นทองคำอยู่ครับ” เสียงของอคินไม่ได้ดังนัก แต่มันกรีดผ่านความเงียบงันภายในหอจดหมายเหตุใต้ดินราวกับคมมีด เขาจ้องมองไปยังแผ่นศิลาจารึกที่กำลังสั่นไหวด้วยแสงสีนวลตา แสงที่ดูช่างอบอุ่นและชวนให้โหยหา ทว่าเขารู้ดีว่ามันคือพิษที่เคลือบน้ำผึ้ง รินรดาไม่หันมามอง สายตาของเธอยังคงตรึงอยู่ที่ตัวอักษรโบราณที่ค่อยๆ เลื้อยพันรอบปลายนิ้วราวกับงูหางกระดิ่งที่ร่ายรำ “มันไม่ใช่แค่ความลวง อคิน... มันคือความปรารถนาที่ถูกบันทึกไว้ด้วยความซื่อตรงที่สุดต่างหาก เจ้าลองฟังเสียงของมันสิ มันไม่ได้กำลังหลอกล่อ แต่มันกำลัง ‘เยียวยา’ บาดแผลที่เจ้าพยายามฝังกลบไว้” อคินก้าวเท้าเข้าไปใกล้ เธอไม่ได้ขยับหนี แต่บรรยากาศรอบตัวเธอกลับหนาแน่นขึ้นด้วยมวลอารมณ์บางอย่าง เขาเห็นหยาดน้ำค้างที่เกาะอยู่ตามขอบศิลาไม่ได้ใสสะอาดอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันมีสีคล้ายเลือดจางๆ ที่สะท้อนเงาความทรงจำในอดีตของเขาเอง—ความทรงจำวันที่บทกวีของตระกูลแตกสลายลงต่อหน้าต่อตา “การเยียวยาด้วยคำลวง คือการฆ่าตัวตายอย่างช้าๆ ครับรินรดา” อคินเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเธอ แต่อีกฝ่ายสะบัดออกด้วยท่าทีที่แปลกไป สายตาของรินรดาที่เคยมั่นคงและอ่อนโยนกลับดูเลื่อนลอย ราวกับวิญญาณของเธอถูกดึงดูดเข้าไปในโลกแห่งอักษรที่พรั่งพรูออกมาจากศิลา “เจ้ารู้ไหมว่าทำไมกวีโบราณถึงสาบสูญ? ไม่ใช่เพราะกาลเวลา แต่เพราะพวกเขาหลงใหลในความสมบูรณ์แบบของภาษาจนลืมไปว่า มนุษย์เราถูกสร้างมาพร้อมกับความบกพร่อง” “แต่ที่นี่ไม่มีความบกพร่อง” รินรดาหันมาหาเขา รอยยิ้มของเธอบิดเบี้ยวอย่างน่าประหลาด “อคิน... เจ้ามองไม่เห็นหรือ? ในนี้ไม่มีความผิดบาป ไม่มีกวีที่ล้มเหลว มีเพียงบทเพลงที่ร้อยเรียงขึ้นเพื่อเชิดชูตัวตนที่เจ้าอยากเป็น หากเจ้ายอมวางความเจ็บปวดลง เจ้าจะได้ทุกอย่างที่เสียไปคืนมา” อคินหยุดชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัด ภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว ตัวอักษรที่เคยเป็นเพียงรอยสลักบนหินเริ่มลอยละล่องออกมากลางอากาศ ราวกับฝูงผีเสื้อราตรีที่พยายามจะโอบรัดร่างของเขาไว้ กลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกจีนจางๆ อบอวลไปทั่ว จนเขารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังถูกมอมเมาด้วยสุราแสนหวานที่ชื่อว่า ‘คำปลอบประโลม’ เขาหลับตาลง พยายามตั้งสติกับความรู้สึกที่กำลังสั่นคลอน อดีตที่เขาเคยพยายามแบกรับเริ่มดูเบาบางลงอย่างน่ากลัว หากเขาปล่อยมือตอนนี้ เขาจะได้รับสิ่งที่ปรารถนาที่สุด คือการลบล้างความผิดบาปที่เคยทำลายตระกูลไปเสียให้สิ้น แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ดีว่านั่นหมายถึงการสูญเสียตัวตนที่แท้จริงไปตลอดกาล “ความจริงมันเจ็บปวด... แต่มันมีค่าเพราะมันจริงครับ” อคินแค่นเสียงออกมาท่ามกลางภวังค์ เขาคว้าสมุดบันทึกที่เหน็บอยู่ข้างเอวขึ้นมา ก่อนจะจดจารึกบางอย่างลงไปอย่างรวดเร็ว ปลายปากกาของเขาไม่ได้เขียนอักษรทั่วไป แต่มันคือการ ‘ขัดขืน’ ผ่านจังหวะที่ขัดแย้งกับมนตราของศิลา ฉับพลันนั้น รินรดากรีดร้องเบาๆ เมื่อภาพลวงตาเริ่มสั่นคลอน ศิลาจารึกแตกร้าวราวกับแก้วที่ถูกค้อนทุบ หยาดน้ำค้างที่เคยลอยฟุ้งระเบิดออกกลายเป็นละอองทรายสีเทาที่ร่วงกราวลงพื้น ความเงียบที่น่าอึดอัดกลับคืนมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือความว่างเปล่าที่ทำให้อคินรู้สึกเหมือนเขายืนอยู่บนหน้าผาชัน “อคิน... เจ้าทำอะไรลงไป!” รินรดาตะโกน เสียงของเธอเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและเสียดายอย่างที่สุด “ข้ากำลังช่วยเจ้าให้ตื่นครับ” เขาตอบพลางยื่นมือไปประคองเธอที่ทรุดตัวลง แต่ทว่า สิ่งที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้ากลับทำให้เลือดในกายของอคินเย็นเฉียบ เมื่อหมอกควันสีเทาจางลง ร่างของรินรดาที่เขาพยายามจะคว้าไว้กลับเลือนหายไปเหมือนภาพสะท้อนในกระจกที่แตกร้าว เหลือเพียงชุดคลุมสีขาวเปื้อนฝุ่นที่กองอยู่บนพื้น และบนกำแพงหินที่เคยเป็นทางออกกลับไม่มีประตูอีกต่อไป สิ่งที่ปรากฏแทนที่คือรอยจารึกใหม่ที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นด้วยสีแดงสด ราวกับเลือดที่เพิ่งไหลซึมออกมาจากหินโดยตรง *‘ผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่ง คือผู้ที่สูญเสียมากที่สุด... กวีผู้โง่เขลา เจ้าจะเดินต่อไปอย่างไร ในเมื่อทางออกที่เจ้าเห็น คือจุดจบที่เจ้าเลือกเอง’* เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิดด้านหลังของอคิน เสียงนั้นดังกระชั้นและเปี่ยมไปด้วยเจตนาสังหาร เขาไม่ได้หันไปมอง แต่จากเงาที่ทอดยาวบนพื้นอคินรู้ดีว่า เขาไม่ได้ติดอยู่ในหอจดหมายเหตุนี้เพียงลำพังอีกต่อไป ใครบางคน... หรือบางสิ่งที่เขารู้จักดีในฐานะ 'ผู้กุมความลับของตระกูล' กำลังยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับคมดาบที่พาดผ่านลำคอของเขาอย่างแผ่วเบา “ยินดีต้อนรับกลับสู่ความจริงที่เจ้าใฝ่หา... อคิน” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหยาดน้ำค้างแห่งความทรงจำไปพร้อมกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ บทกวีใต้ร่มเงา