บทกวีที่ร้องไห้

"วางหมึกนั่นลงเสีย อคิน... ความโศกเศร้าที่เจ้าบรรจุไว้ในหยดหมึกเหล่านั้น ไม่ได้มีไว้เพื่อดับไฟสงคราม แต่มันมีไว้เพื่อแผดเผาจิตวิญญาณของเจ้าให้มอดไหม้จนไม่เหลือซาก!" เสียงของชายชราผู้ครองดาบอาคมดังก้องไปทั่วหอจดหมายเหตุใต้ดิน แรงกดดันมหาศาลจากไอสังหารบีบเค้นจนอากาศรอบตัวหนาหนักประหนึ่งปรอท อคินยืนเผชิญหน้ากับศัตรูที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นอาจารย์ผู้ประสิทธิ์ประสาทวิชา สองมือของเขาสั่นระริก ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยความหนักอึ้งของบทกวีที่เขากำลังจะเอื้อนเอ่ย—บทกวีที่เขาปิดผนึกไว้ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจตลอดหลายปี รินรดากระถดกายอยู่เบื้องหลังเงาเสาหิน ดวงตาของเธอมองอคินด้วยความกังวลระคนเลื่อมใส เธอรู้ดีว่าหากอคินปลดปล่อย ‘บทกวีที่ร้องไห้’ ออกมา มิใช่เพียงศัตรูที่จะพินาศ แต่อคินเองจะต้องสูญเสียความทรงจำที่ล้ำค่าที่สุดไปเป็นการแลกเปลี่ยน "อาจารย์ครับ..." อคินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นเครือ "ท่านสอนผมว่า กวีคือผู้บันทึกรอยแผลของกาลเวลา... แต่ท่านลืมสอนผมไปประการหนึ่ง ว่ารอยแผลที่ลึกที่สุดนั้น มิได้เกิดจากความแค้น แต่มันเกิดจากความรักที่ถูกทรยศ" ชายชราแค่นหัวเราะ กระชับดาบในมือแน่นขึ้น "รัก? ในสมรภูมิแห่งความตายเช่นนี้หรือ? เจ้ามันก็แค่กวีอ่อนหัดที่หลงเชื่อในทฤษฎีเพ้อฝัน!" อคินไม่ตอบโต้ เขาหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ในอดีตเริ่มฉายชัดในห้วงคำนึง หยดน้ำตาของมารดาที่ร่วงหล่นลงบนกระดาษสา ความหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่ถูกทับจนแห้งตายในสมุดบันทึก และความโดดเดี่ยวที่กัดกินหัวใจในวันที่ความลับประจำตระกูลถูกเปิดเผย เขาหยิบปากกาขนนกที่ทำจากปลายไม้โบราณขึ้นมา จุ่มลงในหมึกสีชาดที่ผสมจากเลือดแห่งความทรงจำ เขาเริ่มร่ายบทกวี—ไม่ใช่ด้วยการตะโกน แต่เป็นการกระซิบที่แผ่ซ่านไปทั่วโสตประสาทของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น *“ดั่งน้ำค้างในรุ่งสางที่มิอาจคงอยู่* *รักที่พรูร่วงหล่นบนผืนทราย* *เจ้าทำลายหยดน้ำตาที่ร่ายรำ* *หวังเพียงจำ... รอยร้าวในใจตน...”* ทันทีที่พยางค์สุดท้ายหลุดจากริมฝีปาก อากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไป คลื่นพลังงานสีเทาจางๆ แผ่ออกมาจากตัวอคินราวกับระลอกคลื่นในผิวน้ำที่ถูกโยนหินลงไป ศัตรูที่พุ่งเข้ามาหมายจะปลิดชีพชะงักงัน มือที่ถือดาบเริ่มสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแววสับสน รอยน้ำตาเริ่มไหลรินออกมาจากดวงตาที่กร้านโลกของชายชรา ความเจ็บปวดที่อคินเก็บกดไว้ถูกถ่ายทอดออกไปในรูปแบบของภาพนิมิตและห้วงอารมณ์ มันคือความรู้สึกของการสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดไปโดยที่ไม่อาจเรียกร้องคืนได้ กวีหนุ่มก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ท่ามกลางศัตรูที่ทรุดเข่าลงกับพื้น ดาบอาคมในมือนั้นหลุดร่วงกระทบพื้นหินดังกังวาน "เจ็บเหลือเกิน..." ชายชราพึมพำ น้ำเสียงที่เคยเกรี้ยวกราดบัดนี้กลับกลายเป็นความอ้อนวอนของเด็กน้อยที่หลงทาง "อคิน... หยุด... หยุดทรมานข้าเสียที" "ผมหยุดไม่ได้ครับ" อคินตอบ น้ำตาของเขาร่วงหล่นลงบนหลังมือที่สั่นเทา "ตราบใดที่ท่านยังปฏิเสธที่จะเห็นความงามในความเศร้า บทกวีบทนี้ก็จะยังคงร่ำไห้ไปจนกว่าหัวใจของท่านจะแหลกสลาย" รินรดารีบปราดเข้ามาจับแขนอคินไว้ แววตาของเธอเตือนเขาถึงผลกระทบที่ตามมา "อคิน! พอแล้ว! ถ้าคุณปล่อยให้มันดำเนินต่อไป หัวใจของคุณเองนั่นแหละที่จะเป็นคนถูกกลืนกิน!" อคินมองไปยังรินรดา รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้าเขาสีซีด "ถ้าบทกวีนี้สามารถหยุดสงครามที่ไร้ความหมายได้ แม้ต้องแลกด้วยความทรงจำทั้งหมดของผม... ผมว่ามันก็คุ้มค่าไม่ใช่หรือครับ" ทว่าในวินาทีที่อคินกำลังจะตัดสินใจปิดจบบทกวีนั้น แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็บังเกิดขึ้นทั่วทั้งหอจดหมายเหตุ ผนังหินโบราณเริ่มร้าวราน และจากรอยแยกนั้นเอง เสียงดนตรีพิณที่โหยหวนจนบาดลึกถึงกระดูกก็ดังแทรกเข้ามา ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดหลังกำแพงที่พังทลาย—ร่างในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่อคินจำได้แม่นยำว่าเป็นคนคนเดียวกับที่ปรากฏในนิมิตร้ายของเขาเสมอมา "ช่างเป็นบทกวีที่งดงามและโง่เขลาเหลือเกิน อคิน" ชายในชุดคลุมเอ่ยขึ้นพร้อมกับหยิบหน้ากากที่ปกปิดใบหน้าออก "เจ้าช่างไม่รู้อะไรเลย... ว่าบทกวีที่แท้จริงที่ลิขิตชะตาของพวกเจ้าทั้งคู่นั้น ถูกจารึกไว้ในที่ที่เจ้าไม่เคยแม้แต่จะเอื้อมไปถึง" อคินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่อยู่ภายใต้หน้ากากนั้น—มันคือใบหน้าของเขาเอง... ใบหน้าที่ดูแก่กว่าและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นแห่งกาลเวลา ผมหวังว่าทุกท่านจะยังคงยืนหยัดเคียงข้างอคินในวินาทีที่โลกของเขากำลังหมุนคว้างเช่นนี้นะครับ บทกวีใต้ร่มเงา