ชมรมจะพัง แต่ดันมานั่งสั่ง!

“ถ้านายก้าวขาเข้ามาในห้องนี้ช้ากว่านี้อีกสามวินาที ฉันจะถือว่านายสละสิทธิ์จากการเป็นสมาชิกชมรม แล้วเชิญนายไปนั่งหายใจทิ้งที่สวนหลังตึกแทนได้เลยนะ” น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่าเฉียบขาดดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้นทันทีที่ ‘คิว’ ผลักประตูไม้โอ๊คบานหนักของห้องชมรมอีสปอร์ตเข้ามา ร่างสูงโปร่งของอาคิน ประธานชมรมผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าระเบียบยืนกอดอกพิงโต๊ะทำงานไม้ตัวหรู สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากำลังจ้องมองนาฬิกาข้อมือราคาแพง ก่อนจะตวัดขึ้นมามองใบหน้ากวนประสาทของคนที่เพิ่งก้าวเข้ามา คิวไม่ตอบโต้ทันที เขายกมือขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าเล็กน้อยพลางส่งยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ มืออีกข้างยังคงหมุนกุญแจรถมอเตอร์ไซค์เล่นอย่างไม่สะทกสะท้าน สายตาของเขาไล่สำรวจสภาพห้องที่ถูกจัดวางทุกอย่างไว้เป็นระเบียบราวกับห้องบัญชาการทหาร ก่อนจะมาหยุดที่ใบหน้าบึ้งตึงของอีกฝ่าย “โห ใจคอจะต้อนรับน้องใหม่ด้วยการไล่ไปตากแดดเลยเหรอครับคุณประธาน? แหม... แดดข้างนอกแรงจะตาย ผิวผมเสียหมดพอดี” “ใครน้องนาย? แล้วที่นี่คือชมรมอีสปอร์ต ไม่ใช่คาเฟ่ที่จะให้ใครเดินเข้ามาทำตัวระริกระรี้เมื่อไหร่ก็ได้” อาคินขยับแว่นเล็กน้อย ก้าวเดินมาประจันหน้ากับคิวจนคนทั้งห้องเงียบกริบ โอมที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ข้างๆ พยายามกลั้นขำจนไหล่สั่นเป็นเจ้าเข้า “สายไปเจ็ดนาทีสามสิบสองวินาที” อาคินเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่มันกลับก้องในความรู้สึก “สำหรับคนอื่นอาจจะมองว่านิดหน่อย แต่สำหรับที่นี่... วินัยคือเรื่องสำคัญที่สุด ถ้านายคุมเวลาตัวเองไม่ได้ นายก็ไม่มีทางคุมจังหวะเกมได้หรอก คิว” “โอ้โห... เทศนาจบแล้วใช่ไหมครับ?” คิวเลิกคิ้วกวนๆ เดินเข้าไปใกล้จนอาคินต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว “ผมว่าประธานชมรมที่มัวแต่ซีเรียสเรื่องเวลา จนลืมไปว่าการมีผมอยู่ในทีมมันจะทำให้ชมรมนี้ดังกระฉูดน่ะ... น่าจะลองผ่อนคลายบ้างนะ เผื่อรอยย่นระหว่างคิ้วจะจางลงบ้าง” “นาย!” อาคินหน้าแดงก่ำ ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความอับอายที่ถูกจี้จุด “ไอ้เด็กนี่... ถ้าคิดว่าเก่งนักก็พิสูจน์ให้เห็นสิ ไม่ใช่ดีแต่พ่นคำพูดห่วยๆ ออกมา!” โอมที่เห็นท่าไม่ดีรีบแทรกตัวเข้ามาตรงกลางระหว่างสองคน “เอ่อ... ใจเย็นๆ นะครับคุณประธาน คิวเขาก็แค่คนกวนประสาทไปเรื่อยแหละ แต่มือถือระดับ 'นิ้วทองคำ' เลยนะ เรื่องแมตช์ใหญ่ที่จะถึงนี้ ผมว่าเราต้องพึ่งพาเขานะครับ” อาคินแค่นเสียงหึในลำคอ สายตาเขายังคงจ้องคิวไม่วางตา “นิ้วทองคำเหรอ? ฉันจะรอดูว่านิ้วทองคำของนาย จะทำอะไรได้บ้างในห้องซ้อมนี้ ถ้าวันนี้คิวทำคะแนนในระบบจำลองสถานการณ์ไม่ได้ตามเป้าที่ฉันตั้งไว้... ต่อให้นายจะเป็นถึงแชมป์ระดับเขต ก็เชิญเดินออกไปจากชมรมนี้พร้อมกับความภาคภูมิใจที่พังทลายของนายได้เลย” คิวหุบยิ้มลงเล็กน้อย แววตาเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความมุ่งมั่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความกวน เขาก้าวผ่านตัวอาคินไปที่เครื่องคอมพิวเตอร์หลักประจำห้อง โดยจงใจให้ไหล่ชนไหล่ของอีกฝ่ายเบาๆ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้เกมมิ่งตัวท็อป “งั้นถ้าผมทำได้ตามเป้า... ประธานต้องยอมให้ผมเรียกชื่อเล่นหนึ่งวัน... อ้อ แล้วก็ต้องยิ้มให้ผมหนึ่งครั้งด้วย ดีลไหม?” บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงทันที อาคินชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะแปลกๆ ราวกับถูกใครบางคนมาดีดนิ้วใส่กลางอก เขาพยายามจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นสายตาที่ท้าทายแต่ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน มันกลับทำให้เขาพูดไม่ออก “ด... ดีล” อาคินตอบกลับเสียงตะกุกตะกักก่อนจะรีบหมุนตัวหนีไปคุมระบบหลังห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวเกินควบคุม คิวสวมหูฟังลงบนหู เริ่มต้นควบคุมคีย์บอร์ดด้วยความเร็วที่เหนือจินตนาการ จอภาพเบื้องหน้าแสดงผลการเล่นที่รวดเร็วและแม่นยำจนคนในห้องต้องหันมามองเป็นตาเดียว แต่ในขณะที่คิวเริ่มเข้าสู่โหมดจริงจัง จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโน้ตบุ๊กที่วางอยู่ข้างๆ เขาก็ดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอที่สว่างวาบ นั่นคือข้อความจาก ‘แอคเคานต์ปริศนา’ ที่คิวได้รับมาตั้งแต่เมื่อคืน แต่มันไม่ได้ส่งมาเฉยๆ ครั้งนี้มันระบุตำแหน่งที่อยู่ปัจจุบันของเขา... และสิ่งที่ทำเอาคิวต้องกดหยุดเกมกะทันหัน คือประโยคที่ปรากฏบนหน้าจอ [นายคิดว่าความลับเรื่องตัวจริงของ 'นิ้วทองคำ' จะถูกปิดไปได้อีกนานแค่ไหน... คุณชายอาคินเขารู้หรือยังล่ะว่าคนที่เขากำลังท้าทายอยู่ตรงหน้า คือคนเดียวกันกับคนที่เขาแอบปลื้มในโลกออนไลน์มาตลอดน่ะ?] นิ้วของคิวแข็งค้างอยู่บนแป้นพิมพ์ เขาหันขวับไปมองแผ่นหลังของอาคินที่กำลังยืนกอดอกหันหลังให้เขาอยู่ สลับกับข้อความบนหน้าจอที่เพิ่งปรากฏขึ้นมาประหนึ่งคำขู่จากเงาที่มองไม่เห็น ความเงียบเข้าปกคลุมห้องซ้อมอีกครั้ง ท่ามกลางความตึงเครียดที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนแรกด้วยกันนะคะ หิมะแรกในโตเกียวดีใจมากที่ได้ส่งมอบเรื่องราวนี้ให้ทุกคนอ่านค่ะ