สัญญาปีศาจ

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาปึึกกระทบลงบนพื้นโต๊ะทำงานกระจกใสจนเกิดเสียงดังสนั่น เป็นสัญญาณเตือนภัยที่ดังชัดเจนยิ่งกว่าเสียงระฆังที่ไหนๆ บรรยากาศภายในห้องทำงานสุดหรูชั้นบนสุดของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังเวลานี้ เยียบเย็นเสียจนไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศดูจะกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปถนัดตา “คุณรินรดาคะ... นี่มันหมายความว่ายังไง!” น้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความกรุ่นโกรธและพกพาความอับอายมาเต็มพิกัดเอ่ยขึ้นทันที คิรากร หรือ ‘คินน์’ ยืนจังก้าอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ดวงตากลมโตที่ปกติมักจะฉายแววเจ้าเล่ห์และสู้คน ตอนนี้กลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความคับแค้น มือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาวซีด เจ้าของชื่อ ‘รินรดา’ หรือที่ใครต่อใครต่างขนานนามให้เขาว่า ‘รินทร์’ มาเฟียหนุ่มวัยสามสิบผู้ทรงอิทธิพลและกุมบังเหียนธุรกิจสีเทาและสีขาวนับไม่ถ้วน เงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ตช้าๆ ท่าทางของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มหยันที่มุมปากหนาหยักลึก ท่วงท่าการเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพงช่างดูผ่อนคลายราวกับกำลังชมละครสัตว์ตลกโปกฮา มากกว่าจะเผชิญหน้ากับหนุ่มน้อยที่บุกเข้ามาทวงความยุติธรรมถึงถิ่น “หึ... มาถึงก็เปิดฉากใส่กันเลยเหรอคะ เด็กน้อย” รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวาน และเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “คิดว่าการเดินบุกเข้ามาพังห้องทำงานของฉัน แล้วทำเสียงดังโวยวายแบบนี้ จะทำให้เอกสารสัญญาฉบับนั้นมันเป็นโมฆะได้งั้นเหรอคะ คิรากร” “มันไม่ใช่สัญญาบ้าบออะไรนั่นหรอกครับ! มันคือการโกง ทุจริต และปลอมแปลงลายมือชื่อต่างหาก!” คินน์กัดฟันกรอด ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานมากขึ้นจนแทบจะปีนข้ามไปกระชากคอเสื้อคนตรงหน้า “คุณมันไอ้คนหน้าตัวเมีย เอาชื่อบริษัทน้องสาวผมไปแอบอ้างทำสัญญาเงินกู้มหาศาล ทั้งที่พวกเราไม่เคยเซ็นอะไรแบบนั้นเลยสักนิด!” รินทร์หรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าแม้คินน์จะอยู่ในโหมดเกรี้ยวกราดและปากจัดใส่เขาฉอดๆ แบบนี้ แต่ดวงตาส่อแววดื้อรั้นคู่นั้นกลับมีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดสายตาได้อย่างประหลาด ผิวเนียนละเอียดที่ขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโมโห ยิ่งทำให้ภาพลักษณ์หนุ่มน้อยสู้ชีวิตคนนี้ดูน่าแกล้ง... น่าแกล้งให้ร้องไห้คากำมือเสียให้เข็ด “ปากเก่งจังนะคะ...” รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดเข้ารูปกดดันให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดลงไปอีกหลายเท่า เขาก้าวเท้าช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวนายเอกผู้ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ “ตอนที่อยู่กับไอ้มาร์คมัน คุณก็ปากเก่งแบบนี้หรือเปล่าคะ ถึงได้ทำให้มันยอมทุ่มเงินเป็นล้านเพื่อซื้อตัวคุณมาเสนอให้ฉันถึงที่” “อย่านะครับ... อย่าเอาผมไปเปรียบเทียบกับเรื่องทุเรศๆ ของคุณกับไอนั่น!” คินน์ผถอยหลังกรูดตามสัญชาตญาณเมื่อถูกรุกรานพื้นที่ส่วนตัว กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับน้ำหอมราคาแพงของผู้ชายอันตรายคนนี้ทำให้เขาหายใจไม่ทั่วท้อง แต่ศักดิ์ศรีที่ค้ำคออยู่ก็ทำให้ขาเรียวหยุดก้าว แล้วเชิดหน้าสู้สายตาดุดันคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว “ผมไม่รู้เรื่องอะไรกับมาร์คทั้งนั้น! เขาก็แค่ไอ้คนฉวยโอกาส ส่วนคุณ... ก็คือไอ้มาเฟียรังแกคนไม่มีทางสู้!” “ปากดีนักนะ...” รินทร์เอื้อมมือหนาคว้าเข้าที่ข้อแขนเรียวของคินน์อย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนถึงกับเจ็บ แต่ก็มากพอที่จะตรึงให้ร่างบางขยับไปไหนไม่ได้ “ในเมื่อคุณบอกว่าฉันรังแกคนไม่มีทางสู้ งั้นเรามาตกลงกันให้มันแฟร์ๆ ดีกว่าไหมล่ะคะ” “ปล่อยผมนะ! ผมไม่ตกลงอะไรทั้งนั้น!” คินน์ดิ้นรนสุดแรง บิดข้อมือหนີจากการเกาะกุม แต่แรงของมาเฟียหนุ่มมีหรือที่คนตัวเล็กกว่าจะสู้ไหว สุดท้ายก็ถูกดึงเข้ามาจนแผ่นอกแนบชิดกับอกแกร่ง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจเต้นระส่ำ “ไม่ตกลงก็ต้องตกลงค่ะ...” รินทร์ก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหูเนียน น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และคุกคาม “หนี้สินหกล้านบาทของครอบครัวคุณ กับสัญญาจ้างงานระยะยาวที่ระบุไว้ชัดเจนว่า... คุณต้องมาเป็น ‘ของเล่นขัดดอก’ ส่วนตัวของฉันคนเดียว จนกว่าฉันจะพอใจ” “คุณมันโรคจิต! ไอ้นรกเอ๊ย!” คินน์ตาสว่างวาบด้วยความโกรธจัด เขาเงื้อมืออีกข้างที่ว่างเตรียมจะตวัดฝ่ามือลงบนใบหน้าคมคายนั้นให้หายแค้น หมับ! ทว่ารินทร์ไวกว่า เขารวบข้อมือทั้งสองข้างของคินน์ไว้ด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะดันร่างบางจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ ร่างสูงทาบทับเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันด้วยความเคียดแค้น ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่า “จะตบฉันเหรอคะ? เชิญเลยค่ะ... แต่อย่าลืมนะว่าถ้ามือสวยๆ คู่นี้ตบหน้าฉันฉาดใหญ่ ฉันอาจจะเพิ่มดอกเบี้ยเป็นสิบล้าน หรือไม่ก็... เปลี่ยนจากแค่ ‘กอด’ บนเตียง มาเป็นอย่างอื่นที่มันเร่าร้อนกว่านั้นแทน” “คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับผมนะ รินรดา!” คินน์พยายามเบือนหน้าหนีลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดอยู่ข้างแก้ม หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงจนสติแทบกระเจิง เคมีบางอย่างระหว่างความซึนปากร้ายกับความดื้อดึงพยศพุ่งทะยานจนเกินควบคุม รินทร์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกให้อย่างเบามือสัมผัสที่อ่อนโยนกะทันหันนี้ทำให้คินน์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตตวัดกลับมามองหน้ามาเฟียหนุ่มด้วยความไม่เข้าใจ “สิทธิ์เหรอคะ?” รินทร์กระซิบเสียงแผ่วเบา ชิดริมฝีปากจนเกือบจะแนบชิด “ตั้งแต่คุณก้าวเข้ามาในห้องนี้... คุณก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธฉันตั้งแต่แรกแล้วล่ะค่ะ, คินน์” ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะจนแทบหลุดออกมานอกอกนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดผางเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต “ขอโทษทีครับท่านประธาน... พอดีผมมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญ แต่อยากจะเข้ามาทักทายคุณรินทร์เป็นพิเศษครับ” เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยแทรกขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของ ‘มาร์ค’ ศัตรูคู่อาฆาตตัวฉกาจที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย และสายตาที่จ้องมองมายังคินน์ด้วยความกระหายใคร่รู้ ราวกับผู้ล่าที่เพิ่งค้นพบเหยื่ออันโอชะในกรงเล็บของเสืออีกตัวหนึ่ง ขอบคุณที่แวะมาดื่มด่ำความแซ่บในบทแรกนี้นะคะ!