คลื่นใต้น้ำ

"คุณกำลังเอาอนาคตของตัวเองไปเดิมพันบนกองไฟที่ไม่มีวันดับ อลิน... สังคมไม่ได้ต้องการความจริง พวกเขาต้องการแค่เหยื่อรายใหม่มาสังเวยความบันเทิงในแต่ละวัน" เสียงของรณภพทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ามันสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของอลินที่กำลังยืนกอดอกอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ มองลงไปยังเบื้องล่างของตึกสำนักงาน ที่ซึ่งตอนนี้มีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งชูป้ายประท้วงข้อความพาดพิงถึงบทความที่เธอเพิ่งตีพิมพ์ไปเมื่อวานนี้ อลินไม่หันกลับมามอง เธอเพียงแต่จ้องมองหยดน้ำฝนที่เกาะพราวอยู่บนกระจกใส ภาพสะท้อนของเธอในนั้นดูเลือนรางและแตกสลายเหมือนเศษแก้วที่รอวันถูกกวาดทิ้ง "คุณคิดว่าฉันไม่รู้เหรอคะ... อ้อ ผมขอโทษครับ ผมลืมไปว่าเรากำลังสนทนากันอยู่" เธอแค่นยิ้มที่มุมปาก มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะกำแน่นจนขึ้นข้อ "ความจริงมันเหมือนหนามยอกครับรณภพ ยิ่งเราพยายามดึงมันออกมา มันก็ยิ่งแทงลึกเข้าไปในเนื้อเยื่อที่เน่าเฟะ แต่ถ้าเราปล่อยไว้... มันก็จะกลายเป็นแผลติดเชื้อจนเน่าตายไปเองทั้งร่างกาย" รณภพถอนหายใจยาว เขาวางแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังปึกจนอลินสะดุ้ง "แผลติดเชื้อรักษาได้ แต่สิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่ตอนนี้คือการขุดรากถอนโคนคุณ อลิน ดูนี่สิ" เขาดันหน้าจอแท็บเล็ตไปตรงหน้าเธอ พาดหัวข่าวในสื่อโซเชียลมีเดียหลายสำนักต่างพากันตีความเหตุการณ์ในอดีตที่อลินขุดขึ้นมาใหม่ ให้กลายเป็นเรื่อง 'ทฤษฎีสมคบคิด' และ 'การสร้างเรื่องเพื่อเรียกยอดวิว' ความคิดเห็นใต้โพสต์เหล่านั้นรุนแรงและป่าเถื่อน พวกเขาไม่เพียงแค่สงสัยในตัวเธอ แต่ยังรื้อฟื้นเรื่องความผิดปกติทางจิตของแม่เธอในวัยเด็กขึ้นมาเป็นอาวุธ อลินอ่านข้อความเหล่านั้น สายตาของเธอไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับว่างเปล่า เหมือนคนที่มองเห็นจุดจบของภาพยนตร์เรื่องโปรดแต่ไม่สามารถเปลี่ยนบทได้ "พวกเขาสนุกกับความทุกข์ของคนอื่นเสมอ" อลินเปรยขึ้นเบาๆ ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม "รณภพ... คุณบอกว่าคุณเป็นทนาย คุณมีหลักฐานที่ยืนยันว่าสิ่งที่ฉันเปิดโปงเป็นความจริงใช่ไหม หรือจริงๆ แล้ว คุณก็แค่กลัวว่าความลับเรื่องที่ดินมรดกจะถูกเปิดเผยออกมาพร้อมๆ กับเรื่องนี้?" รณภพชะงัก สายตาที่เคยเยือกเย็นของเขาวูบไหวเพียงชั่วครู่ มันเป็นจังหวะที่สั้นมาก แต่สำหรับนักเขียนที่ช่างสังเกตอย่างอลิน มันคือร่องรอยของการโกหก "ผมปกป้องคุณด้วยชีวิตของผมมาตลอดนะ อลิน" เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขาทำให้เธอนึกถึงอดีตที่เลือนรางขึ้นมาอีกครั้ง "อย่าให้กระแสสังคมบีบให้คุณระแวงคนที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวที่ยังยืนอยู่ข้างคุณเลยครับ" "คนเดียวเหรอ?" อลินเค้นหัวเราะ เสียงของเธอแหบพร่า "แล้วคนในรถสีดำที่จอดรออยู่หน้าบ้านฉันทุกคืนล่ะ? เขาคือคนของคุณใช่ไหมรณภพ?" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงนาฬิกาแขวนผนังที่ดังติ๊กๆ ดูจะดังเกินความจำเป็น อลินก้าวเท้าเข้าไปใกล้เขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว เธอมองลึกเข้าไปในแววตาที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปิดบังความรู้สึก แต่สิ่งที่เธอพบกลับเป็นความโศกเศร้าที่ซ่อนอยู่ลึกกว่านั้น รณภพเอื้อมมือมาแตะไหล่เธอเบาๆ สัมผัสที่เคยอบอุ่นกลับรู้สึกเหมือนน้ำแข็ง "ที่ผมต้องทำแบบนั้น เพราะผมรู้ดีว่าสิ่งที่ผมซ่อนไว้... ถ้าวันหนึ่งมันถูกเปิดเผยออกมา คุณจะไม่มีวันให้อภัยผม อลิน" เขายังพูดไม่ทันขาดคำ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของอลินก็ดังขึ้นรัวๆ มันคือการแจ้งเตือนจากสำนักข่าวใหญ่ที่เพิ่งปล่อยคลิปวิดีโอสัมภาษณ์บุคคลปริศนาที่อ้างตัวว่าเป็น 'พยานปากสำคัญ' ในเหตุการณ์ที่อลินเพิ่งเปิดโปง อลินกดเปิดคลิปนั้นด้วยมือที่สั่นเทา บนหน้าจอปรากฏใบหน้าของชายชราคนหนึ่งที่เธอจำได้แม่น... เขาคือคนขับรถคนเก่าของครอบครัวเธอ ผู้ที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบห้าปีก่อนพร้อมกับความทรงจำส่วนที่หายไปของเธอ ชายคนนั้นในคลิปกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "ทั้งหมดที่อลินเขียน... คือการกุเรื่องขึ้นมาเพื่อกลบความผิดที่ตัวเองก่อไว้ในตอนเด็กครับ ความจริงที่น่ากลัวกว่านั้นคือ... เธอนั่นแหละที่เป็นคนเปิดประตูให้คนร้ายเข้ามาในบ้านคืนนั้น" อลินหน้าถอดสี ร่างกายโอนเอนจนต้องคว้าโต๊ะไว้ รณภพรีบเข้าประคองเธอไว้แน่น แต่ในจังหวะที่เขาดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอด สายตาของเขาที่มองไปทางประตูห้องทำงานกลับไม่ได้แสดงความตกใจแม้แต่น้อย เขากลับส่งสัญญาณให้ใครบางคนที่ยืนอยู่หลังบานประตูนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาในห้อง อลินเงยหน้าขึ้นจากอ้อมกอดของรณภพด้วยความสับสน และภาพที่เธอเห็นคือชายในชุดสูทสีเทาเข้มคนเดียวกับที่ปรากฏในคลิปวิดีโอนั้น เขากำลังยืนถอดหมวกออกช้าๆ พร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเยียบ "สวัสดีครับคุณหนู... ผมมาเพื่อทวงความทรงจำที่หายไปให้คุณแล้วครับ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งความลับนี้ด้วยกันนะครับ - ฟีนิกซ์สีทอง