ค่าพลังเลขศูนย์กับระบบที่ผิดพลาด

เอกสารประเมินผลฉบับนั้นมีความหนาเพียงสองหน้ากระดาษ แต่สำหรับเรนแล้ว มันให้ความรู้สึกหนักอึ้งราวกับแบกแผ่นศิลาแห่งบาปไว้ทั้งภูเขา "เรน ฮาร์ท... ผลการทดสอบเวทพื้นฐานภาคปฏิบัติ: ศูนย์คะแนน" เสียงของอาจารย์ผู้คุมสอบดังลอดผ่านช่องกระจกใสของห้องประเมิน มันไม่ใช่เสียงที่เต็มไปด้วยความดูแคลน แต่มันคือความเฉยเมย ซึ่งบางครั้ง... ความไร้ซึ่งเยื่อใยนั้นบาดลึกยิ่งกว่าคำดูถูกเสียอีก เรนยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าวงเวทสีเทาหม่นที่ไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ ราวกับมันกำลังหัวเราะเยาะความพยายามตลอดสามปีที่ผ่านมาของเขา เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทและนัยน์ตาสีเทานิ่งสนิทไม่ปริปากพูดอะไร เขาก้มมองมือซ้ายของตนเองที่ยังมีคราบเขม่าสีดำจากการระเบิดของวงเวทเมื่อครู่ ผิวหนังบริเวณนั้นด้านชาจากการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ไหล่ทั้งสองข้างห่อลงเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่เป็นเพราะน้ำหนักของความจริงที่ว่า ต่อให้ทุ่มเทหยาดเหงื่อและความพยายามมากเพียงใด กฎเกณฑ์ของโลกเวทมนตร์แห่งนี้ก็ยังคงตีค่าเขาเป็นเพียง 'ตัวประกอบ' ไร้ค่าที่ถูกลืมเลือนบนหน้ากระดาษ "นายไม่ควรมาเสียเวลาอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกแล้วนะ เรน" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากด้านหลัง เมื่อหันกลับไปก็พบกับแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนของเซร่า ทายาทสาวแห่งตระกูลดยุกแอสลีย์ ผู้ครอบครองพรสวรรค์ระดับไอคอนที่แม้แต่อาจารย์ยังต้องเกรงใจ เธอยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลาย ชุดยูนิฟอร์มของสถาบันเวทมนตร์หลวงสวมใส่อย่างไร้ที่ติ ตัดกับบรรยากาศความล้มเหลวรอบตัวได้อย่างสิ้นเชิง "ความพยายามในสิ่งที่โครงสร้างเวทมนตร์ไม่ได้ออกแบบมาให้รองรับ มันก็เหมือนกับการพยายามตักน้ำใส่บ่อที่ก้นรั่วครับ คุณแอสลีย์" เรนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความขุ่นเคือง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความตระหนักรู้ในสังสารวัฏอันโหดร้ายนี้ เซร่าหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างนึกสนุก ผู้คนต่างวิ่งไล่ตามความสมบูรณ์แบบจนน่าเบื่อ มีเพียงเด็กหนุ่มตรงหน้าคนนี้เท่านั้นที่ยอมรับความบกพร่องของตนเองด้วยความสงบเยือกเย็นเช่นนี้ "บางที... นายอาจจะไม่ได้ล้มเหลวเพราะโง่เขลาหรอกนะ เรน แต่อาจเป็นเพราะสูตรคำนวณเวทของสถาบันนี้มันล้าสมัยเกินกว่าจะรองรับวิธีคิดเพี้ยนๆ ของนายต่างหาก" ก่อนที่เรนจะได้ตอบคำถามอันน่าฉุกคิดนั้น จู่ๆ โลกทั้งใบก็พลันหยุดนิ่ง ไม่สิ... ไม่ใช่แค่โลกภายนอก แต่เสียงลมหายใจ เสียงฝีเท้าของเซร่าที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ และแม้กระทั่งละอองมานาที่ลอยอยู่กลางอากาศ ทุกสิ่งทุกอย่างถูกแช่แข็งให้อยู่ในความว่างเปล่าอันเป็นนิรันดร์ *ติ๊ง!* เสียงใสราวกระดิ่งแก้วดังขึ้นในห้วงความคิดของเรน พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าครามที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า มันไม่ใช่เวทมนตร์คาถาที่เขาสามารถสัมผัสได้จากตำราเล่มไหน ลวดลายอักษรเรืองแสงสีทองขยับเขยื้อนด้วยความเร็วสูงราวกับสิ่งมีชีวิต [ระบบคัดกรองเวทระดับจักรพรรดิ (Emperor's Magic Filtering System) กำลังเชื่อมต่อ...] [ตรวจพบเป้าหมาย: เรน ฮาร์ท] [สถานะจิตวิญญาณ: สอดคล้องสมบูรณ์] [กำลังประเมินศักยภาพที่แท้จริง... 1%... 50%... 100% สำเร็จ] เรนขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกให้เขาก้าวถอยหลัง แต่ร่างกายกลับถูกตรึงไว้ด้วยแรงโน้มถ่วงแปลกประหลาด เขากวาดสายตาอ่านข้อความที่ปรากฏขึ้นทีละบรรทัดอย่างรวดเร็ว สมองอันชาญฉลาดและเฉียบคมของเขาเริ่มวิเคราะห์สถานการณ์อย่างเป็นระบบ นี่ไม่ใช่ภาพหลอนจากความเครียดอย่างแน่นอน [คำเตือน: สูตรเวทมนตร์พื้นฐานที่ท่านใช้งานมาตลอดสามปี มีอัตราความผิดพลาดสูงถึง 98.4% เนื่องจากถูกบิดเบือนโดยสถาบันเวทมนตร์หลวงเพื่อจำกัดการเติบโตของสามัญชน] [ระบบได้ทำการ 'คัดกรอง' และ 'ชำระล้าง' โครงสร้างเวทมนตร์ในร่างของท่านใหม่เรียบร้อยแล้ว] [ปลดล็อกทักษะติดตัวระดับตำนาน: 'สายตาจักรพรรดิมองทะลุแก่นแท้' (Emperor's Eye of Essence)] [ท่านได้รับสิทธิ์ในการเข้าถึง 'สูตรลับฉบับตัวประกอบ' บทที่ 1: การเปลี่ยนขยะให้เป็นศิลาอาคม] หัวใจของเรนเต้นระรัวขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม ความรู้สึกชาด้านที่เคยเกาะกินจิตใจเมื่อครู่พลันมลายหายไป ถูกแทนที่ด้วยกระแสพลังงานอุ่นวาบที่ไหลเวียนผ่านเส้นเลือดฝอยทุกตารางนิ้ว มันไม่ใช่พลังที่รุนแรงจนน่ากลัว แต่เป็นความรู้สึก 'กระจ่างแจ้ง' ราวกับคนตาบอดเพิ่งได้มองเห็นโลกในยามรุ่งอรุณ เขาลองยื่นมือซ้ายออกไปเบื้องหน้าอีกครั้ง วงเวทสีเทาหม่นที่เคยตายด้าน กลับมาตอบสนองต่อคลื่นความคิดของเขาโดยไม่ต้องท่องคาถาใดๆ ทั้งสิ้น และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... โครงสร้างวงเวทนั้นไม่ได้มีรูปร่างเหมือนตำรามาตรฐาน แต่ซับซ้อน ละเอียดอ่อน และงดงามราวกับงานศิลปะชั้นครูที่ถูกถักทอขึ้นด้วยตรรกะทางคณิตศาสตร์อันไร้ที่ติ "เรน? นายเป็นอะไรไป สีหน้าดูแปลกๆ นะ" เสียงของเซร่าดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมๆ กับที่กาลเวลาถูกปลดปล่อยให้กลับมาเดินเครื่องตามปกติ ดวงตาสคู่สวยของเธอกะพริบปริบๆ ด้วยความฉงนเมื่อเห็นเรนยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าทางเดิม แต่บรรยากาศรอบตัวของเด็กหนุ่มกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง... มันเป็นบรรยากาศของคนที่กุมความลับอันยิ่งใหญ่เอาไว้ในกำมือ เรนค่อยๆ ลดมือลง แววตาสีเทานิ่งสนิทคู่นั้นฉายประกายคมกริบที่ยากจะหยั่งถึง เขายกยิ้มขึ้นที่มุมปากเพียงเล็กน้อย—รอยยิ้มที่เซร่าไม่เคยเห็นมาก่อนตลอดสามปีที่รู้จักกัน "เปล่าครับ... ผมแค่คิดว่า บางทีผลการทดสอบเมื่อครู่นี้ อาจจะพิมพ์ตัวเลขสลับกันจากหน้ามือเป็นหลังมือต่างหากล่ะครับ คุณแอสลีย์" ทว่า ก่อนที่เซร่าจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยและหนักแน่นของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องประเมิน พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงสง่าในชุดคลุมคลุมสีทองอร่ามของ 'อาจารย์มาร์คัส' หัวหน้าผู้ตรวจสอบประจำชั้นปีที่ 1 ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมกวาดมองทั้งสองคนด้วยแววตาเหยียดหยามเช่นเคย แต่สิ่งที่เขาถืออยู่ในมือกลับทำให้ลมหายใจของเซร่าสะดุดกัก มันคือคัมภีร์ผนึกเวทโบราณที่ถูกเก็บรักษาไว้ในห้องนิรภัยของหอคอยกลาง... และมันกำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนเกิดรอยร้าวสีแดงฉานไปทั่วทั้งผนึก ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "ไมโลกับภูตน้อย" นะครับ