ไสยศาสตร์ในห้องพิจารณาคดี

"มาตรา 96 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาบัญญัติไว้ชัดเจนครับท่านผู้พิพากษา... พยานวัตถุชิ้นนี้ไม่ได้ถูกเก็บกู้ขึ้นมาจากสถานที่เกิดเหตุตามบันทึกการจับกุม แต่ถูกส่งมอบโดย 'บุคคลที่สาม' ที่ไม่มีตัวตนในทะเบียนราษฎร์" เสียงของธันวาคมก้องกังวานไปทั่วห้องพิจารณาคดีหมายเลข 4 ของศาลอาญา แรงกดดันจากสายตานับคู่ที่มองมาไม่ได้ทำให้ทนายความหนุ่มหัวสมัยใหม่ผู้ยึดมั่นในตรรกะและหลักฐานนิติวิทยาศาสตร์สะท้านไหว แม้ว่าในมือของเขาเวลานี้ จะกำลังถือวัตถุที่ท้าทายทุกหลักฟิสิกส์และกฎหมายอาญาแผ่นดิน—มันคือเศษกระจกเปื้อนคราบเลือดแห้งกรัง ที่รินรดาเพิ่ง "รับฝาก" มาจากดวงวิญญาณของผู้ตายเมื่อคืนนี้ บนบัลลังก์ ผู้พิพากษาร่างท้วมวัยใกล้เกษียณขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เอกสารสำนวนคดีฆาตกรรมอำพรางของนักธุรกิจชื่อดังถูกเปิดผ่านไปมาด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยจากความหงุดหงิด "คุณธันวาคม" ผู้พิพากษาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจ "นี่คือศาลสถิตยุติธรรม ไม่ใช่เวทีแสดงมายากล คุณกำลังอ้างถึงพยานที่ไม่มีแม้แต่ลมหายใจ และหลักฐานที่หลุดลอยมาจากไหนก็ไม่รู้ ทางอัยการโจทก์มีสิทธิ์คัดค้านความชอบด้วยกฎหมายของพยานชิ้นนี้อย่างเต็มที่" "ผมไม่ได้เล่นกลครับท่าน" ธันวาคมสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจ สายตาเหลือบไปมองรินรดาที่นั่งสงบนิ่งอยู่บริเวณที่นั่งผู้ฟัง เธอไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่ดวงตาส่อแววเตือนสติบางอย่าง—ความนิ่งขรึมของเธอกำลังทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างโลกของเหตุผลกับโลกที่กฎหมายมองไม่เห็น ในฐานะทนายความผู้มีปมในใจจากการสูญเสียครอบครัวไปในคดีที่กระบวนการยุติธรรมเอื้อมไม่ถึง ธันวาคมเรียนรู้ว่าความจริงมักซ่อนอยู่รอยต่อของความมืด ครั้งนี้เขาไม่ได้พึ่งพาสิ่งงอมงาย แต่เขาพยายาม 'แปลภาษา' ของไสยเวท ให้กลายเป็นตรรกะทางกฎหมายที่ศาลปฏิเสธไม่ได้ "พยานบุคคลที่ผมอ้างถึง แม้ในทางทะเบียนราษฎร์จะถูกระบุว่าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสามเดือนก่อนตามใบมรณบัตร แต่สิทธิตามกฎหมายในการเรียกร้องความยุติธรรมหาได้ดับสูญไปตามสังขารไม่ครับ" ธันวาคมก้าวเท้าเข้าไปใกล้แท่นพยาน ชูซองพลาสติกใสบรรจุเศษกระจกขึ้นระดับสายตา "หากพิจารณาตามหลักพยานวัตถุปนเปื้อนดีเอ็นเอ แม้จะไม่มีชื่อผู้ส่งมอบ แต่คราบเลือดบนกระจกชิ้นนี้ตรงกับดีเอ็นเอของนายภาคินผู้ตายร้อยเปอร์เซ็นต์ และที่สำคัญที่สุด... ตำแหน่งที่ซ่อนเศษกระจกนี้ ฝังอยู่ใต้พื้นคอนกรีตสำนักงานของจำเลย ซึ่งเป็นจุดที่ตำรวจชุดสืบสวนหาไม่พบจากการตรวจค้นครั้งแรก เนื่องจากจำเลยใช้ 'อำนาจมืด' บางอย่างในการอำพรางสายตาเจ้าหน้าที่" เสียงฮือฮาเกิดขึ้นในห้องพิจารณาคดี ทนายฝ่ายจำเลย—ชายวัยกลางคนสวมแว่นกรอบทองท่าทางเจ้าเล่ห์—รีบผุดลุกขึ้นประท้วงทันที "คัดค้านครับท่าน! ทนายฝ่ายจำเลยกล่าวหาลอยๆ ว่าลูกความของผมใช้ไสยศาสตร์หรืออำนาจมืดอำพรางหลักฐาน เป็นการใส่ร้ายป้ายสีที่ไร้ซึ่งน้ำหนักทางกฎหมาย และเศษกระจกชิ้นนั้นอาจได้มาโดยมิชอบด้วยกฎหมาย (Fruit of the Poisonous Tree) ตามหลักการสืบพยาน!" ธันวาคมหันไปสบตากับทนายฝั่งตรงข้าม แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีด "มิชอบด้วยกฎหมายหรือครับ? ผมไม่ได้ใช้หมายค้นที่ได้มาโดยมิชอบ แต่เศษกระจกชิ้นนี้ 'ปรากฏขึ้น' บนโต๊ะทำงานของผมพร้อมพิกัด GPS ที่ระบุพิกัดชัดเจน และเมื่อเจ้าพนักงานตำรวจนำหมายค้นเข้าไปตรวจสอบตามพิกัดนั้นโดยอาศัยอำนาจตาม ป.วิ.อ. มาตรา 92 ก็พบของกลางฝังอยู่จริงๆ การได้มาซึ่งพยานวัตถุจึงเป็นไปตามกระบวนการชอบด้วยกฎหมายทุกประการ ส่วนที่มาของเบาะแสน่ะหรือครับ... ถ้าอัยการหรือศาลสงสัยว่าผมได้เบาะแสมาจากไหน ผมยินดีให้ศาลเรียกวิญญาณ... อภัยครับ ผมหมายถึงยินดีให้ศาลตรวจสอบบันทึกการรับแจ้งเบาะแสลับได้ตลอดเวลา" เกือบจะเผลอพูดคำว่าวิญญาณออกไปในศาลเสียแล้ว ธันวาคมเตือนตัวเองในใจ การเอาเรื่องไสยศาสตร์มาพูดตรงๆ ในศาลยุติธรรมมีแต่จะทำให้เขาถูกมองว่าเสียสติ สิ่งที่เขาต้องทำคือการถอดรหัสความลี้ลับออกมาเป็น 'ช่องโหว่ทางกฎหมาย' และ 'พยานแวดล้อมเชิงประจักษ์' ที่รินรดาช่วยกรองข้อมูลให้ในทุกค่ำคืน ผู้พิพากษาพิจารณาเอกสารในมือสลับกับมองหน้าธันวาคม บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงถนัดตา เสียงเครื่องปรับอากาศดังหึ่งๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวของทุกคนในห้อง "ศาลขอพักการพิจารณาคดีเป็นเวลาสามสิบนาที เพื่อวินิจฉัยเรื่องความชอบด้วยกฎหมายของพยานวัตถุชิ้นนี้" ผู้พิพากษาเคาะค้อนไม้ดังปัง! "ศาลสั่งพักครับ" ร่างท้วมลุกขึ้นเดินลับหายเข้าไปหลังห้องพิจารณาคดี ทนายฝ่ายจำเลยส่งสายตาอาฆาตมาให้ธันวาคมก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้อง ส่วนรินรดาลุกขึ้นยืนอย่างเงียบเชียบ เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของทนายหนุ่มที่กำลังเก็บเอกสารเข้าแฟ้มด้วยมือที่ชื้นเหงื่อ "คุณทำได้ดีมาก ธันวา" เสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบของรินรดากล่าวขึ้นเบาๆ ระหว่างที่พวกเขายืนอยู่มุมห้องลำพัง "แต่ระวังให้ดี... สิ่งที่คุณกำลังดึงขึ้นมาจากก้นบึ้งของความตาย มันไม่ได้มีแค่วิญญาณของภาคินฝ่ายเดียว" ธันวาคมชะงักมือที่กำลังจัดเอกสาร "หมายความว่ายังไง รินรดา?" "เมื่อคืนตอนที่ฉันรับเศษกระจกมา ร่างของภาคินไม่ได้มาแค่คนเดียว..." รินรดากวาดสายตามองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า สีหน้าของเธอเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "มีอีกสายตาหนึ่ง... สายตาที่เก่าแก่กว่า ดำมืดกว่า และกำลังโกรธแค้นที่คุณกล้าเอาความลับของเงามาเปิดเผยใต้แสงไฟของกฎหมายมนุษย์" ก่อนที่ธันวาคมจะได้ซักถามต่อ ประตูห้องพิจารณาคดีด้านหลังบัลลังก์ก็เปิดออกอีกครั้งเร็วกว่ากำหนด ผู้พิพากษาไม่ได้เดินกลับออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเช่นเดิม แต่ใบหน้าของท่านกลับซีดเผือดราวกับกระดาษ ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด ขณะที่เสมียนศาลเดินตามหลังมาด้วยท่าทางสั่นเทา ในมือของเสมียนศาลไม่ได้ถือแค่คำสั่งศาลธรรมดา แต่มี "ซองจดหมายสีดำสนิท" ที่ไม่มีการจ่าหน้าซอง วางอยู่บนถาดไม้ ผู้พิพากษากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงที่สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์เมื่อนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง "ศาล... ศาลมีคำสั่งรับพยานวัตถุชิ้นนี้เป็นพยานหลักฐานในคดี..." ท่านหยุดหายใจไปชั่วขณะ ปลายนี้วชี้ไปที่ซองจดหมายสีดำบนโต๊ะ "และ... และมีคำสั่งให้ยกคำร้องขอประกันตัวจำเลยในทันที เนื่องจาก... เนื่องจากมีเอกสารฉบับนี้ถูกส่งตรงถึงโต๊ะทำงานของผมเมื่อสักครู่นี้... เอกสารที่ระบุชื่อผู้ตาย... และระบุชื่อ 'ฆาตกรตัวจริง' ที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดของห้องพิจารณาคดีนี้... พร้อมกับคำเตือนว่า... ถ้าใครกล้าแตะต้องคดีนี้อีก คนต่อไปที่จะกลายเป็นศพ... คือผู้พิพากษาบนบัลลังก์นี้เอง" ธันวาคมหันขวับไปมองที่นั่งแถวหน้าสุดของฝั่งจำเลยทันที—ที่ซึ่งเก้าอี้ตัวนั้นว่างเปล่า... ทั้งที่เมื่อครู่นี้ ทนายฝั่งจำเลยนั่งอยู่ตรงนั้น ทว่า บนเบาะหนังสีดำสนิทที่ไร้ร่างคนนั่ง กลับมีรอยเท้าเปื้อนดินโคลนสีดำสนิท ปรากฏขึ้นใหม่อย่างช้าๆ ทีละรอย... มุ่งตรงมาทางโต๊ะที่เขาก and รินรดายืนอยู่ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปในดินแดนแห่งความลับและตรรกะด้วยกันนะครับ เข็มทิศมองวิญญาณ