สนามรบที่ถูกบงการ

กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคลุ้งตลบอบอวลอยู่ในห้องรับรองกว้างขวาง เสียงหอบหายใจอย่างรวดเร็วและเสียงคำรามต่ำในลำคอของปีศาจยักษ์นอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ผสมผสานกันจนแทบเป็นเสียงเดียว แรงสั่นสะเทือนจากฝ่าเท้าของอสูรกายระดับภัยพิบัติที่กำลังถล่มฐานทัพของกิลด์ทมิฬสั่นสะเทือนไปถึงพื้นคอนกรีตใต้ฝ่าเท้า แต่อุณหภูมิภายในห้องนี้กลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง อาร์ค อดีตหัวหน้าปาร์ตี้ผู้เคยเย่อหยิ่งและเหยียบย่ำคินอย่างไร้ความปรานี บัดนี้กำลังทรุดตัวลงคุกเข่า สภาพร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะจากการถูกสะท้อนพลัง ดาบเวทมนตร์ในมือหลุดร่วงลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น ดวงตาเบิกโพรงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่มองเงาร่างของบุคคลปริศนาที่เพิ่งก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังคิน "แก... แกเป็นใครกันแน่ ทำไมถึง... อั่ก!" อาร์คกระอักเลือดออกมาคำโต ร่างกายสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดและตื่นตระหนก เมื่อตระหนักได้ว่าทุกแผนการที่ตนเองวางไว้เพื่อสังหารคินและฮุบสมบัติทั้งหมด แท้จริงแล้วถูกชักใยอยู่บนฝ่ามือของชายหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่ต้น คินไม่ได้ขยับเขยื้อนกายหนีแม้แต่น้อย เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพง มือเรียวยาวถือแก้วไวน์สีชาแกว่งช้าๆ ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นว่างเปล่า เย็นชา และเต็มไปด้วยความเหนือกว่าอย่างเบ็ดเสร็จ เขามองดูอาร์คดิ้นรนเหมือนแมลงตัวหนึ่งที่กำลังจะถูกบดขยี้ "คุณอาร์คครับ คุณเคยสงสัยไหมครับว่า ทำไมฮีลเลอร์ระดับศูนย์ที่พวกคุณตราหน้าว่าเป็นตัวถ่วง ถึงยังยืนหยัดอยู่ได้จนถึงวินาทีนี้?" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ แต่ทุกคำพูดกลับบาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของศัตรู ราวกับคมมีดที่ค่อยๆ กรีดเฉือนผิวเนื้อทีละน้อย "มัน... แกมันก็แค่ฮีลเลอร์ขยะ..." อาร์คเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้น ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย "น่าเสียดายนะครับที่ความจริงมันไม่ได้สวยงามอย่างที่สมองอันน้อยนิดของคุณคิด" คินยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆ "คุณคิดว่าการที่ปีศาจยักษ์บุกเข้ามาทำลายกิลด์ของคุณในวันนี้ เป็นเรื่องบังเอิญอย่างนั้นหรือครับ?" คำพูดนั้นทำให้อาร์คชะงักกึก สีหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแปรเปลี่ยนเป็นความซีดเผือดในพริบตา "แก... หมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า คุณเป็นแค่หมากตัวหนึ่งที่ผมใช้เปิดทางต่างหากล่ะครับ" ในจังหวะนั้นเอง บุคคลปริศนาที่ก้าวออกมาจากเงามืดก็ขยับตัว ร่างในชุดสูทสีดำสนิทโค้งคำนับคินอย่างนอบน้อม ก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้อาร์คถึงกับสติหลุด รินะ หัวหน้ากิลด์สาวผู้ทรงอิทธิพล ซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกกิลด์ของอาร์คกดขี่และบีบคั้น บัดนี้เธอกลับยืนอยู่เคียงข้างคิน พร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันที่ส่งตรงมายังอาร์ค "แปลกใจมากสินะคะ อาร์ค" รินะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลัง "นายคิดว่าตัวเองฉลาดที่หลอกใช้คนอื่นได้ตลอดเวลา แต่ความจริงแล้ว... ทุกข้อมูล ทุกงบประมาณ และทุกเส้นทางหนีทีไล่ของนาย ฉันเป็นคนส่งให้คุณคินทั้งหมดเองแหละค่ะ" "รินะ! น...นังสารเลว แกหักหลังกิลด์เรางั้นเหรอ!" อาร์คแผดเสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง พยายามจะพยุงร่างอันสะบักสะบอมลุกขึ้นเพื่อพุ่งเข้าใส่ แต่ทว่าแรงกดดันมหาศาลจากระบบฮีลเลอร์ระดับ SSS ที่คินปลดปล่อยออกมา ก็กดทับร่างของเขาจนจมลงไปกับพื้นอีกครั้ง กระดูกซี่โครงส่งเสียงลั่นกรอบด้วยความเจ็บปวด "การหักหลังมันเป็นงานถนัดของพวกคุณไม่ใช่หรือครับ?" คินลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาจัดปกเสื้อสูทให้เรียบร้อยก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้อาร์คที่นอนหมอบราบกับพื้น "วันที่พวกคุณผลักผมตกเหวแห่งความตายโดยไม่ใยดี พวกคุณคงไม่คิดสินะครับว่า จะมีวันที่ต้องมานอนคุกเข่าร้องขอชีวิตอยู่เบื้องเท้าผมแบบนี้" รินะเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับหยิบแท็บเล็ตโฮโลแกรมขึ้นมาแสดงข้อมูลตัวเลขทางการเงินที่กำลังพุ่งดิ่งลงเหวของกิลด์ทมิฬ "บัญชีทั้งหมดของกิลด์คุณถูกอายัดเรียบร้อยแล้วค่ะคุณอาร์ค หุ้นส่วนทุกคนถอนทุนคืน และตอนนี้... แม้แต่ที่ดินผืนนี้ ก็ตกเป็นกรรมสิทธิ์ของคุณคินด้วยเงินสดเพียงก้อนเดียวเรียบร้อยแล้ว" อาร์คเบิกตากว้างจนแทบถลน ความเย่อหยิ่ง อำนาจ และชื่อเสียงที่สั่งสมมานานนับปี พังทลายลงในพริบตาเดียว เหลือเพียงความจริงอันโหดร้ายที่ว่า เขากลายเป็นคนหมดตัว และชีวิตกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความตาย "ฆ...ฆ่าฉันเถอะ... ได้โปรด..." อาร์คหมดสิ้นทางเลือก เสียงที่เปล่งออกมาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและยอมจำนน น้ำตาไหล อาบสองแก้มผสมกับคราบเลือด คินมองดูภาพนั้นด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความสงสาร เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับอาร์คที่กำลังนอนหมอบอยู่บนพื้น "ความตายมันง่ายเกินไปสำหรับคนอย่างคุณหรอกครับ..." คินกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เยือกเย็น "คุณจะต้องมีชีวิตอยู่... เพื่อดูความพินาศของทุกสิ่งที่คุณรัก และในขณะเดียวกัน ก็ต้องกราบกรานขอร้องความช่วยเหลือจากคนที่คุณเคยเหยียดหยาม... ไปตลอดชีวิต" พูดจบ คินก็สะบัดมือเบาๆ ส่งสัญญาณบางอย่าง รินะพยักหน้ารับก่อนจะกดปุ่มบนแท็บเล็ตในมือ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินดังขึ้นก้องไปทั่วตึก พร้อมกับเสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวขนาดใหญ่ที่บินมาจอดนิ่งอยู่ตรงระเบียงกระจกด้านนอก แต่ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะจบลงด้วยชัยชนะของคินนั้นเอง หน้าจอระบบดิจิทัลตรงหน้าของคินก็กะพริบแสงสีแดงฉานขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เปลี่ยนเป็นโทนเสียงอันตรายที่คินไม่เคยได้ยินมาก่อน [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก "ผู้เล่นระดับพระเจ้า" ภารกิจลับถูกเปิดใช้งานโดยอัตโนมัติ!] คินขมวดคิ้วแน่นเป็นครั้งแรก รินะเองก็ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกทันทีเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างเฮลิคอปเตอร์ และในวินาทีต่อมา ประตูห้องรับรองที่ควรจะถูกปิดตาย ก็ถูกระเบิดออกเป็นจุลด้วยแรงดันเวทมนตร์มหาศาล พร้อมกับเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ที่ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน และคำพูดที่ทำให้ลมหายใจของคินต้องสะดุด... "ยินดีต้อนรับสู่เกมที่แท้จริงนะ... ผู้สืบทอดแห่งหมอเทวะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสะใจไปพร้อมกันในตอนนี้นะครับ