แผนซ้อนแผน

เสียงตรายางหยกกระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีดัง “ปัง” สนั่นห้องโถงกรมอาญา ไม่ดังเกินกว่าจะเรียกสติ แต่ก็ดังพอจะทำให้บรรยากาศรอบกายเย็นเยียบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง ห่อฎีกาสีชาตากลมเกลียวถูกโยนลงตรงหน้าหลี่ชิงฮั่น ใบฎีกานั้นหนาเตอะ เต็มไปด้วยลายมือหวัดแกมบรรจงของผู้ตรวจการแคว้น ทว่าสิ่งที่สะดุดตาหาใช่ตัวอักษร หากเป็นรอยประทับตราสีชาดรูปพยัคฆ์หมอบ—สัญลักษณ์แห่งอำนาจขององค์ชายสามฉีฟ่าน “ใต้เท้าหลี่... เกรงว่าท่านคงต้องพักผ่อนยาวเสียแล้วกระมัง” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เจ้าหน้าที่กรมอาญาหลายนายก้มหน้าหลบสายตา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง หลี่ชิงฮั่นเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาคมกริบดุจใบมีดโกนกวาดมองผู้มาเยือน นัยน์ตาคู่คู่นั้นไม่มีร่องรอยความตื่นตระหนก มีเพียงความเย็นชาที่สะท้อนเปลวเทียนสีส้มไหววูบ บนโต๊ะทำงานตัวเดิม เอกสารนับร้อยฉบับที่เขาใช้เวลาแรมเดือนในการแกะรอยคดีทุจริตคลังเสบียงหลวง บัดนี้ถูกตีตราว่าเป็น "เอกสารเท็จ" และ "หลักฐานปลอมแปลงเพื่อใส่ร้ายขุนนางผู้ใหญ่" ข้อกล่าวหานี้ร้ายแรงถึงขั้นประหารชีวิตเจ็ดชั่วโคตร แต่วิธีการที่อีกฝ่ายใช้... ช่างต่ำช้าและแยบยลยิ่งนัก หลี่ชิงฮั่นไม่เอ่ยคำใด เขายังคงนั่งนิ่งหลังตรงราวกับรูปสลักหินอ่อน ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ สม่ำเสมอ *ตัก... ตัก... ตัก...* เสียงนั้นดังสะท้อนก้องในความเงียบ กดดันจนหัวใจของทหารยามหน้าประตูเต้นผิดจังหวะ “ข้อหาปลอมแปลงตราประทับกรมคลัง และใช้อำนาจมิชอบรีดไถ่ขุนนางท้องถิ่น...” หลี่ชิงฮั่นทวนคำในฎีกาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว “ช่างเป็นข้อหาที่ประพันธ์ขึ้นมาได้อย่างลื่นไหลไร้ที่ติจริงๆ ฝ่าบาทคงทรงเหนื่อยแรงไม่น้อยที่ต้องมาใส่ใจเรื่องปลอมๆ เช่นนี้” “ระวังปากของท่านด้วย!” ขุนนางฝ่ายตรวจสอบคนสนิทขององค์ชายสามตบโต๊ะลุกขึ้นชี้หน้า “หลักฐานมัดตัวแน่นหนา พยานบุคคลก็พร้อมเพรียง ใต้เท้าหลี่ ท่านยังกล้าปฏิเสธหน้าด้านๆ อีกหรือ? หรือคิดว่าอำนาจเจ้ากรมอาญาจะช่วยให้ท่านพ้นจากความผิดกบฏครั้งนี้ได้!” ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด ประตูไม้บานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างระหงในชุดคลุมผ้าแพรสีเทาเข้มปักลายกิ่งเหมยสีเงินก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ กลิ่นอายความเย็นยะเยือกและกลิ่นหอมจางๆ ของชาผู่หล่อลอยมาแตะนาสิก มู่หรงหว่านกวาดสายตาสำรวจสภาพภายในห้องแวบหนึ่ง ก่อนที่มุมปากอิ่มจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “ใต้เท้าหลี่ดูท่าทางงานยุ่งเสียจริง ถึงกับมีแขกผู้มีเกียรติมาเยี่ยมเยียนยามวิกาลเช่นนี้” มู่หรงหว่านเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นางก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างโต๊ะทำงานของหลี่ชิงฮั่นอย่างถือวิสาสะ สายตาคมปลาบกวาดมองฎีกาที่วางอยู่บนโต๊ะราวกับอ่านทะลุปรุโปร่งถึงเบื้องหลังทั้งหมด ขุนนางฝ่ายตรวจสอบหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อยเมื่อเห็นนาง “แม่นางมู่... คดีนี้เป็นเรื่องของราชสำนัก คนนอกเช่นเจ้าไม่ควรสอดมือเข้ามา!” “คนนอกหรือเจ้าคะ?” มู่หรงหว่านหัวנסเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของนางเจือแววเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง “ข้าได้รับมอบหมายจากใต้เท้าหลี่ให้ตรวจสอบบัญชีลับคลังเสบียงมาตลอดสามเดือนเต็ม หากใต้เท้าหลี่มีความผิดฐานปลอมแปลงหลักฐาน... เช่นนั้นข้าผู้เป็นคนรวบรวมตัวเลขเหล่านี้มากับมือ จะมิใช่ผู้สมรู้ร่วมคิดตัวฉกาจหรอkomเจ้าคะ? เหตุใดใต้เท้าผู้ตรวจการจึงละเลยชื่อข้าไปเล่า หรือว่า... ฎีกานี้เขียนขึ้นโดยรีบร้อนจนลืมตรวจสอบรายชื่อผู้ร่วมงานกันแน่?” วาจาคมกริบดุจลูกศรอาบยาพิษ พุ่งตรงเข้าเสียบกลางใจของขุนนางผู้ตรวจการจนหน้าซีดเผือด ใบหน้าของอีกฝ่ายกระตุกเกร็ง พูดไม่ออกไปชั่วขณะ หลี่ชิงฮั่นเหลือบมองสตรีข้างกายหางตา แววตาคู่นั้นฉายประกายความซับزซ้อนวับหนึ่ง ภายใต้สถานการณ์ที่คอขาดบาดตายเช่นนี้ สตรีผู้นี้กลับเลือกที่จะเดินเข้ามาในถ้ำเสือเคียงข้างเขาอย่างไม่เกรงกลัวความตาย เคมีที่ดึงดูดกันระหว่างคนทั้งสองไม่ใช่ความหวานชื่นแบบหนุ่มสาว หากแต่เป็นความเข้าใจอันลึกซึ้งของนักล่าสองคนที่อ่านใจกันได้ทะลุปรุโปร่ง แม้ในวินาทีที่ความตายกำลังหายใจรดต้นคอ “แม่นางมู่พูดถูก” หลี่ชิงฮั่นลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างของเขาแผ่ขยายปกคลุมทั่วห้องโถงกดดันให้ทุกคนต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว “ในเมื่อพวกท่านกล่าวหาว่าข้าทุจริตและปลอมแปลงเอกสาร ข้าในฐานะเจ้ากรมอาญา ย่อมมีสิทธิ์ที่จะตรวจสอบความถูกต้องของฎีกานี้เช่นกัน” “ท่านไม่มีสิทธิ์แล้ว! ฎีกานี้มีพระราชโองการประทับรับรองจากองค์ชายสามในฐานะผู้สำเร็จราชการชั่วคราว! การกระทำของท่านคือการขัดขวางราชสำนัก!” “พระราชโองการงั้นหรือ?” หลี่ชิงฮั่นแค่นหัวเราะเสียงต่ำ แววตาดุดลุกโชนด้วยไฟแห่งความแค้นในอดีตที่ถูกจุดขึ้นอีกครั้ง “พระราชโองการที่ออกโดยปราศจากลายเซ็นต์ตรวจสอบจากสำนักกิจการภายใน... เป็นเพียงเศษกระดาษชำระเท่านั้นแหละใต้เท้า” ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมอีกครั้ง บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดกรีดออกเป็นชิ้นๆ ได้ ขุนนางฝ่ายตรวจสอบหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ ง้างมือเตรียมจะสั่งทหารเข้ามาจับกุม แต่มู่หรงหว่านกลับยื่นมือเรียวไปแตะแขนเสื้อของหลี่ชิงฮั่นไว้เบาๆ เป็นสัญญาณเตือนให้นิ่ง การกระทำนั้นแนบเนียนและเป็นธรรมชาติจนน่าประหลาดใจ นางก้มลงหยิบฎีกาแผ่นนั้นขึ้นมาพลิดูด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังอ่านกลอนรักในหอคอย “ใต้เท้าใจร้อนเกินไปแล้ว...” มู่หรงหว่านเอ่ยเบาๆ ให้น้ำเสียงมีเพียงคนทั้งสองที่ได้ยิน “เขากำลังรอให้ท่านแสดงความเกรี้ยวกราดออกมา เพื่อจะได้ข้อหา ‘ขัดขืนอำนาจ’ เพิ่มอีกกระทง... แต่ท่านดูนี่สิเจ้าคะ” นางใช้นิ้วเรียวชี้ไปยังมุมล่างสุดของฎีกา ซึ่งมีรอยหมึกจางๆ ที่ถูกเช็ดออกอย่างลวกๆ แต่ภายใต้แสงเทียนและประสบการณ์การตรวจสอบคดีมานับไม่ถ้วน นางมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน “รอยหมึกนี้... ไม่ใช่หมึกหลวงจากสำนักอาญา” มู่หรงหว่านเงยหน้าขึ้นสบตาหลี่ชิงฮั่น รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปาก “และตราประทับพยัคฆ์หมอบนั่น ก็ไม่ใช่ของจริง” หลี่ชิงฮั่นก้มลงมองตาม ปลายจมูกของเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ จากเรือนร่างของนางที่โน้มเข้ามาใกล้ สติปัญญาที่เฉียบคมของคนทั้งสองประสานเข้าหากันอย่างไร้รอยต่อ ในเสี้ยววินาทีนั้น แผนการซ้อนแผนที่อีกฝ่ายวางไว้เพื่อทำลายเขา ถูกรื้อถอนและพลิกกลับด้วยหลักฐานชิ้นใหม่ที่คาดไม่ถึง ทว่า... ก่อนที่หลี่ชิงฮั่นจะได้เอ่ยปากโต้แย้งสิ่งใด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นกึกก้องที่ด้านนอกประตู พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ทำให้ลมหายใจของทุกคนสะดุด “องค์ชายสามเสด็จ!” ประตูห้องโถงถูกถีบเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ ร่างสูงสง่าในชุดคลุมปักลายมังกรห้าเล็บก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ดวงตาคมกวาดมองคนทั้งสองด้วยแววตาของผู้กุมชัยชนะ แต่สิ่งที่ทำให้หลี่ชิงฮั่นและมู่หรงหว่านต้องเบิกตากว้างไม่ใช่การปรากฏตัวขององค์ชายสาม... หากแต่เป็นร่างที่ถูกมัดด้วยโซ่ตรวนเหล็กกล้า ถูกลากเข้ามาด้านหลังพระองค์... โครงกระดูกมือมนุษย์ที่สวมแหวนหยกประจำตระกูลมู่ ซึ่งควรจะถูกฝังไว้อย่างมิดชิดในหลุมศพลับเมื่อสิบปีก่อน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่มาถึงตอนนี้ และเตรียมพบกับบทพลิกเกมตาต่อตาฟันต่อฟันในตอนหน้ากันนะคะ — หมอกเหมยปลายฤดู