ศพปริศนากลางจวนอัครเสนาบดี

กลิ่นคาวเลือดที่เจือจางด้วยกลิ่นหอมของไม้กฤษณาเผาไฟไม่ได้ช่วยกลบความเน่าเฟะที่แท้จริงในห้องโถงชั้นในของจวนอัครเสนาบดีหลิวแม้แต่น้อย หลี่ชิงฮั่นยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองร่างไร้วิญญาณที่ถูกแขวนห้อยอยู่กลางขื่อคาน ผ้าแพรสีชาดที่รัดลำคอตัดกับผิวซีดเซียวจนน่ากลัว ปลายเท้าของศพห่างจากพื้นเพียงสามชั่ง ทิ้งน้ำหนักลงบนความเงียบงันที่กดดันจนแม้แต่เสียงลมหายใจของเหล่าทหารองครักษ์ยังต้องผ่อนเบา "เจ้ากรมหลี่... สภาพเช่นนี้ชัดเจนว่าเป็นอัตวินิบาตกรรม การตายของใต้เท้าหลิวช่างน่าเวทนานัก คงทนรับแรงกดดันจากราชสำนักไม่ไหว..." เสียงทุ้มต่ำของรองเจ้ากรมอาญาเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น พร้อมกับลอบปาดเหงื่อบนหน้าผาก "คนโง่มักมองเห็นสิ่งที่อยากเห็นเสมอ" หลี่ชิงฮั่นเอ่ยสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบสนิทไร้คลื่นอารมณ์ แต่กลับทรงพลังจนคู่สนทนาชะงักงัน เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างนั้นทีละน้อย รองเท้าหนังปักลายหรูหราเหยียบลงบนพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบ สายตาคมปลาบจับจ้องร่องรอยบนลำคอและทิศทางของรอยพับผ้าแพร ในฐานะเจ้ากรมอาญาผู้ใช้กฎหมายและตรรกะเฉียบคมไร้ความปรานี หลี่ชิงฮั่นไม่เคยเชื่อในสิ่งที่เรียกว่า 'ความบังเอิญ' หรือ 'ความสิ้นคิด' ของขุนนางใหญ่ระดับอัครเสนาบดี ผู้ชายที่กระหายอำนาจจนวินาทีสุดท้ายของชีวิตไม่มีวันเลือกวิธีจบชีวิตอย่างน่าสมเพชเช่นนี้ นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือหนังยื่นออกไปสัมผัสรอยช้ำบนลำคอศพเบาๆ ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะหรี่ลงเล็กน้อย... *ผิดปกติ* แรงกดของผ้าเอียงทำมุมสbิบห้าองศา ซึ่งขัดแย้งกับแรงโน้มถ่วงของการผูกคอด้วยตนเอง นี่ไม่ใช่ฝีมือของคนฆ่าตัวตาย หากแต่เป็นฝีมือของ 'มือสังหาร' ผู้มีความเชี่ยวชาญระดับสูงในการจัดฉากให้แนบเนียน ทว่า ในจวนที่คุ้มกันแน่นหนา มีองครักษ์ฝีมือดีนับร้อย และประตูลงกลอนจากด้านในอย่างไร้รอยงัดแงะ ใครกันที่สามารถเข้ามาปลิดชีพอัครเสนาบดีแล้วแขวนศพเย้ยฟ้าดินเช่นนี้ได้? "ใต้เท้าหลี่... ท่านดูนี่สิขอรับ" เสียงรายงานจากนายทหารชั้นผู้น้อยดังขึ้นจากมุมมืดใกล้ชั้นตำรา หลี่ชิงฮั่นผละจากร่างไร้วิญญาณ สาวเท้าเข้าไปยังโต๊ะทำงานไม้จันทน์แดงที่ถูกรื้อค้นอย่างเป็นระเบียบ บนแท่นหมึกสีนิล มีร่องรอยการเขียนข้อความทิ้งไว้ด้วยพู่กันขนกระต่ายป่า ปลายพู่กันยังเปียกชื้นเล็กน้อย ราวกับเจ้าของเพิ่งวางลงเมื่อไม่นานนี้เอง เข้มงวด แม่นยำ และทิ้งร่องรอยเย้ยหยัน บนกระดาษฟางแผ่นบาง มิได้มีข้อความลับหรือจดหมายลาตายใดๆ หากแต่มีตัวอักษรจีนเพียงสามตัวที่เขียนด้วยลายมือตวัดเฉียบคม ทรงพลัง และเปี่ยมด้วยสุนทรียะแห่งอักษรศาสตร์—*‘หนี้โลหิต... ต้องชำระ’* ไม่ใช่แค่คำขู่ แต่เป็นประกาศิตจากเงา ดวงตาสีดำสนิทของหลี่ชิงฮั่นวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง เขาหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นพินิจใกล้ๆ ปลายนิ้วสัมผัสเนื้อกระดาษที่ผลิตจากโรงกระดาษทางใต้ของเมืองหลวง ซึ่งเป็นเกรดเดียวกับที่พวกบัณฑิตชั้นสูงใช้ แต่น้ำหนักและการสะบัดปลายพู่กันกลับบ่งบอกชัดเจนว่าเขียนโดยสตรี... สตรีผู้มีความแค้นล้ำลึกและสติปัญญาเป็นเลิศ *มู่หรงหว่าน* ชื่อนี้ผุดขึ้นมาในหัวของเขาอย่างไร้เหตุผล ทั้งที่นางควรจะเป็นเพียงบุตรีขุนนางตกอับที่หลบซ่อนตัวจากคดีกบฏเมื่อสี่ปีก่อน แต่กลิ่นอายความเยือกเย็นและร่องรอยการทิ้งเบาะแสท้าทายเช่นนี้ มีเพียงนางผู้เดียวที่กล้าทำ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเบาราวกับเสียงใบคะน้ากระทบสายลมก็ดังแว่วมาจากระเบียงด้านนอก รวดเร็ว เงียบงัน และทิ้งจังหวะการก้าวที่จงใจให้เขาจับสังเกตได้ หลี่ชิงฮั่นไม่รอช้า ร่างสูงสง่าพุ่งตัวออกทางหน้าต่างด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ มือหนาคว้ากระบี่ประจำกายพร้อมปะทะกับผู้บุกรุกที่กล้าท้าทายอำนาจแห่งกรมอาญาถึงถิ่น ทว่า เมื่อเขาพลิกกายลัดเลาะผ่านหลังคาเรือนและมาหยุดยืนอยู่บนกระเบื้องเคลือบสีนิลที่สะท้อนแสงจันทร์ พื้นที่ตรงหน้ากลับว่างเปล่าไร้เงาคน มีเพียงกิ่งเหมยปลายฤดูที่ถูกหักวางไว้บนขอบหน้าต่าง กลีบดอกสีขาวบริสุทธิ์ยังมีหยาดน้ำค้างเกาะพราว ราวกับเพิ่งถูกเด็ดมาจากต้นสดๆ เมื่อครู่ และที่ใจกลางกลีบดอกเหมยนั้น มีเข็มเงินเล่มบางเสียบอยู่ พร้อมแผ่นกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่เขียนด้วยลายมือเดียวกัน *‘ก้าวช้าไปก้าวหนึ่ง... เจ้ากรมหลี่ ระวังศีรษะบนบ่าของท่านไว้ให้ดี’* หลี่ชิงฮั่นแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เกมนี้... สนุกกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงลึกแห่งปริศนาด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — หมอกเหมยปลายฤดู