ฟื้นจากความตายในวันที่ดอกท้อร่วง

กลิ่นคาวเลือดที่ติดตรึงอยู่ในโพรงจมูกเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้นของฟางข้าวและกลิ่นหอมจางๆ ของยาจีนเคี่ยว หลินฟางเซียนสะดุ้งเฮือก ร่างกายที่ควรจะถูกคมดาบแห่งการประหารบั่นคอจนขาดสะบั้น กลับรู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่ลำคอและแผ่นหลังที่แนบอยู่บนเตียงไม้แข็งๆ นางกะพริบตาถี่เพื่อขับไล่ความพร่ามัว ภาพของลานประหารที่เต็มไปด้วยสายตาสสมน้ำหน้าของผู้คน ค่อยๆ เลือนหายไปแทนที่ด้วยมุ้งเก่าๆ สีตุ่นที่แขวนอยู่เบื้องบน นี่นาง... ไม่ได้ตายหรอกหรือ? หรือยมทูตยังเมตตาให้วิญญาณชั่วร้ายอย่างนางกลับมาทรมานเล่นอีกรอบ? "ฟื้นแล้วหรือแม่คุณ... นอนเป็นผีตายซากอยู่ตั้งสามวัน นึกว่าจะต้องเอาเสื่อห่อร่างโยนให้สุนัขป่ากินเสียแล้ว" เสียงแหลมสูงที่เจือความรังเกียจดังแว่วมาจากมุมห้อง ประตูไม้เก่าถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ปรากฏร่างของหญิงวัยกลางคนสวมเสื้อผ้าปะชุน ใบหน้าบึ้งตึงและริมฝีปากที่คว่ำลงบ่งบอกความไม่พอใจอย่างชัดเจน นางคือ "ป้าสะใภ้ใหญ่" คนที่เคยผลักไสไล่ส่งนางให้แต่งเข้าบ้านทหารชายแดนเพื่อแลกกับเงินสี่ตำลึงเงิน ฟางเซียนหรี่ตาลง ประกายตาวาววับขึ้นวูบหนึ่ง สมองที่เคยสับสนรีบประมวลผลอย่างรวดเร็ว ความทรงจำของร่างเดิมไหลทะลักเข้ามา นี่คือช่วงเวลาสามปีที่แล้ว... ช่วงที่นางเพิ่งแต่งเข้าบ้านสกุลหานได้ไม่นาน และแสร้งทำตัวเป็นคุณหนูตกยากผู้เอาแต่ใจ เพื่อเรียกร้องความสนใจจากสามีที่เอาแต่ฝึกทหาร จนคนในหมู่บ้านต่างนินทาลับหลังว่าเป็น "นางร้ายสายดีด" ผู้สร้างความปั่นป่วนไปทั่ว "มองหน้าข้าด้วยสายตาแบบนั้นหมายความว่าอย่างไร หะ! นังตัวดี!" ป้าสะใภ้ใหญ่เดินเข้ามาใกล้ งื้อมือหมายจะหยิกเข้าที่ต้นแขนของนางเพื่อสั่งสอนตามนิสัยเดิมที่เคยทำ แต่ทว่า... หลินฟางเซียนในตอนนี้ มิใช่คุณหนูในห้องหอผู้โง่เขลาคนเดิมอีกต่อไปแล้ว *หมับ!* มือเรียวบางคว้าเข้าที่ข้อมือของป้าสะใภ้ใหญ่อย่างแม่นยำและรวดเร็วจนอีกฝ่ายตั้งตัวไม่ทัน แรงบีบที่ส่งผ่านปลายนิ้วแม้จะดูบอบบาง แต่กลับหนักหน่วงราศีกดเหล็ก จนคนแก่กว่าต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ "ท่านป้า..." น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น แววตาคมกริบราวกับใบมีดอาบยาพิษกวาดมองผู้เป็นป้าสะใภ้ตั้งแต่หัวจรดเท้า "มือคู่นี้ของท่าน เคยใช้ตบตีรังแกข้ามาไม่น้อยสินะคะ จำไว้เสียใหม่... นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องตัวข้า แม้แต่ปลายนิ้วก้อย!" ป้าสะใภ้ใหญ่ชักมือกลับแทบไม่ทัน นางเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง นังเด็กนี่... รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวมันเมื่อครู่คืออะไรกัน? ราวกับสัตว์ป่าที่เพิ่งหลุดออกมาจากกรงขังไม่มีผิด! "เจ้า... นังสะใภ้ไร้ค่า กล้าดียังไงมาจับมือถือแขนข้า! ปีกกล้าขาแข็งแล้วสินะ สามีของเจ้าไปชายแดนตั้งหลายเดือน จนป่านนี้ยังไม่รู้ว่าจะเอาชีวิตรอดกลับมาได้หรือเปล่า เจ้ายังกล้าทำตัวกร่างใส่ข้าอีกหรือ!" ป้าสะใภ้ใหญ่แผדเสียงแหลมกลบเกลื่อนความกลัวในใจ ฟางเซียนแค่นหัวเราะในลำคอ นางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง แม้ร่างกายจะยังอ่อนเพลีย แต่กระดูกสันหลังกลับตั้งตรงสง่างามราวกับพญาหงส์ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก "สามีข้าจะรอดกลับมาหรือไม่ มิใช่เรื่องที่ท่านต้องกลัวค่ะ... แต่ที่ท่านควรกลัวในตอนนี้ คือความจริงที่ว่า ข้าตื่นขึ้นมาแล้วต่างหาก" ฟางเซียนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "ถ้าไม่อยากให้เรื่องเน่าเฟะที่ท่านแอบยักยอกเงินสินเดิมของข้าเมื่อวันแต่งงานแพร่งพรายออกไปจนชาวบ้านเขารู้กันทั่ว ก็ไสหัวออกไปจากห้องของข้าเสีย! และจำใส่กะโหลกไว้ด้วยว่า อย่ามาเหยียบที่นี่อีกจนกว่าข้าจะอนุญาต!" "เจ้า... นังสารเลว!" ป้าสะใภ้หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจกลัว ความลับเรื่องเงินสินเดิมที่นางแอบอมไว้ถูกขุดขึ้นมาพูดอย่างหน้าตาเฉย ทำให้ป้าสะใภ้ทำได้เพียงชี้หน้าคาดโทษด้วยความโมโห ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย เมื่อความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง ฟางเซียนจึงผ่อนลมหายใจยาวเหยียด นางยกมือขึ้นลูบลำคอตัวเองเบาๆ ความทรงจำอันโหดร้ายของการถูกประหารยังคงเด่นชัด แต่มันถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้นางได้โอกาสแก้ตัว ทั้งยังส่ง "มิติลับ" (พื้นที่เกษตรกรรมและห้องเก็บสมบัติส่วนตัวจากชาติภพก่อน) ติดตัวมาด้วย ชาตินี้... นางจะไม่ยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนเหยียบย่ำอีกเด็ดขาด! ครืน... เสียงท้องร้องประท้วงดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ร่างกายนี้ไม่ได้กินอะไรมาสามวันเต็ม นอกจากน้ำต้มข้าวเจือจาง ฟางเซียนหลับตาลงตั้งสจิตั้งมั่นไปยังห้วงมิติลับในจิตใจ วูบหนึ่ง... กล่องไม้แกะสลักลวดลายประณีตปรากฏขึ้นบนตัก ข้างในบรรจุโสมป่าอายุร้อยปีและแป้งสาลีเนื้อดีจากยุคปัจจุบันที่นางสะสมไว้ ยิ่งไปกว่านั้น ในมิติยังมีบ่อน้ำทิพย์วิเศษที่ช่วยฟื้นฟูร่างกายและปรับสมดุลธาตุในร่างกายได้เป็นอย่างดี "หึ ในเมื่อครัวบ้านนี้มันมีแต่เกลือกับผักเหี่ยวๆ งั้นเรามาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกลิ่นหอมๆ ของอาหารก้นครัวกันดีกว่าค่ะ" ฟางเซียนยิ้มมุมปาก นางจัดการนำแป้งสาลีและวัตถุดิบชั้นดีออกมาจากมิติลับอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ห้องครัวหลังบ้าน ในเมื่อสภาพความเป็นอยู่ตอนนี้มันยากจนข้นแค้นนัก นางก็จะใช้สมองและความรู้ด้านการค้าขายในอดีตพลิกฟื้นฐานะ ให้ตระกูลหานแห่งนี้กลายเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองชายแดนเสียให้เข็ด! ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อ (ราว 15 นาที) กลิ่นหอมกรุ่นของ "ซาลาเปาทอดแป้งกรอบนอกนุ่มใน" สอดไส้เนื้อหมูสับปรุงรสด้วยเครื่องเทศสูตรลับเฉพาะจากมิติ ก็โชยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณบ้าน ควันสีขาวลอยอวลผสมผสานกับกลิ่นหอมเย้ายวนใจที่เตะจมูกเพื่อนบ้านซ้ายขวาจนต้องเดินออกมาสูดดมด้วยความฉงน นี่มันกลิ่นอาหารอะไรกัน? เหตุใดจึงหอมหววนชวนน้ำลายสอได้ถึงเพียงนี้! ฟางเซียนยืนพลิกซาลาเปาในกระทะเหล็กด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ แป้งสีทองอร่ามส่งเสียงฉ่าเบาๆ น่ารับประทานยิ่งนัก แต่นางหาได้รู้ไม่ว่า... ในขณะที่นางกำลังเพลิดเพลินกับการทำอาหารเพื่อประท้วงความหิวอยู่นั้น ที่หน้าประตูรั้วบ้านไม้เก่าๆ มีเงาร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดทหารเกราะอ่อนเปื้อนฝุ่นดินและคราบเลือดกำลังยืนนิ่งงัน ดวงตาคมกราบดุดันภายใต้ใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยหนวดเครา จ้องมองแผ่นหลังบอบบางที่กำลังยืนฮัมเพลงทำอาหารอย่างสบายใจเฉิบ กลิ่นหอมของอาหารทำให้เขาสะดุด แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจแกร่งของแม่ทัพหนุ่มผู้เย็นชาต้องกระตุกวูบ... คือความรู้สึกแปลกประหลาดที่บอกว่า ภรรยาผู้เอาแต่ใจและเกลียดชังเขาเข้าไส้คนนั้น ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเสียแล้ว! หานหยางขมวดคิ้วมุ่น มือหนากำด้ามดาบแน่นโดยสัญชาตญาณ เขาก้าวเท้าช้าๆ ผลักประตูรั้วไม้ที่แง้มอยู่เข้ามาด้านใน เสียงฝีเท้าหนักแน่นบนพื้นดินทำให้ฟางเซียนชะงักมือที่กำลังถือตะหลิว นางหันขวับกลับไปมองผู้มาเยือนทันที ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมกราบที่เต็มไปด้วยความระแวดระวังและคำถามมากมายของสามีหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่า "ซื่อตรงที่สุดในแผ่นดิน" แต่สิ่งที่ทำให้ฟางเซียนแทบสำลักน้ำลายตัวเอง คือคำพูดแรกที่อีกฝ่ายเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง "เจ้า... แอบซ่อนชายชู้ไว้ในบ้าน หรือว่าทำของใส่ครัวเรือนกันแน่ เหตุใดกลิ่นอาหารถึงได้ยั่วยวนใจข้าจนสติหลุดเช่นนี้?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมเดินทางสายแซ่บสายสู้คนไปด้วยกันนะคะ! มารอลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ ว่าภรรยาสายดีดกับสามีทหารหนุ่มผู้ซื่อตรงจะปะทะคารมกันดุเดือดแค่ไหน!