ทิ้งหัวโขนนางร้าย

"ถ้าพวกท่านยังกล้าส่งเสียงโวยวายหน้าเรือนของข้าอีกแม้แต่ครึ่งคำ ข้าจะสาดน้ำล้างปลาเค็มใส่หัวพวกมันทีละคนให้หมดความสะอาดกันไปข้างหนึ่งเลยค่ะ!" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจดังแวววาดขึ้น ทะลุผ่านม่านมุ้งแพรต่วนสีหม่นในเรือนพักหลังเล็กที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลหลิน หลินฟางเซียนในชุดเสื้อผ้าเนื้อหยาบสีกลีบบัวซีดจางไม่ได้ไว้หน้าผู้ใดทั้งสิ้น นางเพิ่งวางถาดไม้ใส่เกี๊ยวทอดกรอบสีทองอร่ามที่เพิ่งยกขึ้นมาจากเตาในมิติพิเศษลงบนโต๊ะไม้ไผ่ กลิ่นหอมฟุ้งของหมูสับปรุงรสด้วยพริกไทยเสฉวนและต้นหอมซอยลอยตลบอบอวลตัดกับกลิ่นอับชื้นของเรือนเก่าคร่ำคร่าได้อย่างน่าขัน ข้างนอกนั่น ป้าสะใภ้ใหญ่กำลังยืนเท้าสะเอวด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายเรื่องที่นางไม่ยอมส่งมอบเครื่องประดับชิ้นสุดท้ายของมารดาที่ล่วงลับไปแล้วให้หลานสาวตัวดี "นังตัวดี! แกคิดว่าแต่งเข้าตระกูลหลินแล้วจะเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ไปได้ตลอดรึไง? ของพวกนั้นควรเอามาเป็นสินเดิมให้น้องสาวของแกต่างหาก!" เสียงแหลมปรี๊ดแว่วเข้ามาพร้อมเสียงทุบประตูปึงปัง ฟางเซียนแค่นหัวเราะในลำคอ นางใช้ตะเกียบไม้คีบเกี๊ยวร้อนๆ เข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย รสสัมผัสกรอบนอกนุ่มใน น้ำซุปข้างในชุ่มฉ่ำรสกลมกล่อมกระจายทั่วปาก ช่างเป็นความสุขเล็กๆ น้อยๆ ท่ามกลางสงครามประสาทที่นางพร้อมจะฉีกหน้าทุกคนในตระกูลนี้ให้ย่อยยับในคราเดียว ร่างระหงลุกขึ้นยืน นัยน์ตาดอกท้อคู่สวยคมกริบราวกับแม่เสือสาวที่พร้อมตะครุบเหยื่อ อดีตพระสนมผู้เคยใช้เล่ห์เหลี่ยมในวังหลังอย่างนางหรือจะมาตกม้าตายกับคนไร้การศึกษาเหล่านี้? น่าขันสิ้นดี! แผนการของนางชัดเจนยิ่งนัก... ตระกูลหลินจ้องจะดูดเลือดเนื้อนางจนแห้งเหือด หนำซ้ำยังหมายตาจะส่งนางไปเป็นอนุของขุนนางแก่ตัณหากลับเพื่อแลกกับสัญญาซื้อขายที่ดิน ทางรอดเดียวคือการ "หายตัวไป" จากกรงขังแห่งนี้เสีย นางกวาดตามองรอบห้องอย่างรวดเร็ว ในมิติพิเศษของนางตอนนี้มีทั้งตั๋วเงินจำนวนมหาศาลที่แอบยักยอกมาจากคลังสินค้าของตระกูลหลินผ่านการค้าขายลับๆ ยาพิษและยาถอนพิษชั้นดี อาหารแห้งที่เก็บรักษาได้เป็นปี และที่สำคัญที่สุดคือชุดบุรุษนักเดินทางเนื้อดีที่ตัดเย็บอย่างไร้รอยต่อ "อยากได้เครื่องประดับนักใช่ไหมคะ? งั้นก็เชิญเก็บกวาดเศษซากความโลภของพวกท่านไปให้พอใจเถอะค่ะ" ฟางเซียนพึมพำกับตัวเองเบื้องหน้าหีบไม้ว่างเปล่า นางจงใจวางปิ่นปักผมเงินแท้บิ่นๆ ไว้บนโต๊ะกลางห้อง พร้อมกับกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนด้วยลายมือตวัดพู่กันอย่างงดงามและเด็ดเดี่ยวว่า — *ชาตินี้บุญคุณความแค้นระหว่างข้ากับตระกูลหลินถือว่าสะสางกันหมดสิ้น นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ข้ามิใช่คนของตระกูลนี้อีก* ทางหนีทีไล่ถูกคำนวณไว้อย่างแยབคาย คืนนี้ยามสาม ซึ่งเป็นเวลาที่ทุกคนในจวนหลับใหลเพราะฤทธิ์สุราที่นางจงใจส่งไปกำนัลเรือนใหญ่ จะเป็นฤกษ์งามยามดีในการพลิกแผ่นดินหนี นางซ่อนกริชเล่มเล็กไว้ที่ข้อเท้า รวบผมยาวสลวยมثดเป็นมวยสูงอย่างทะมัดทะแมง บรรยากาศรอบตัวแผ่กลิ่นอายความเด็ดเดี่ยวและอิสรเสรีที่หาได้ยากยิ่งในสตรีร่วมสมัย ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะก้าวเท้าออกจากหน้าต่างด้านหลังเรือน สายลมยามค่ำคืนก็หอบเอาความเย็นเยือกและกลิ่นอายโลหะจางๆ เข้ามาปะทะนาสิก พร้อมกับเงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวผ่านกำแพงสูงเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง ราวกับภูตพราย ฟางเซียนชะתอฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบ นัยน์ตาหรี่แคบลงทันทีเมื่อเห็นใบหน้าคมคายดุดันที่คุ้นตาภายใต้แสงจันทร์สลัว นั่นคือ... แม่ทัพหานหยาง สามีตามนิตินัยที่นางไม่เคยใส่ใจและถูกบังคับให้แต่งงานด้วยเพื่อเสริมอำนาจทางการเมือง! ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความซื่อตรง เคร่งครัดในกฎระเบียบ และไม่เคยย่างกรายมาเหยียบเรือนของนางเลยตลอดปีที่ผ่านมา เหตุใดเขาถึงมายืนดักรอatยามวิกาลเช่นนี้? หานหยางกอดอกพิงกรอบหน้าต่าง สายคมกริบราวมีดโกนมองสำรวจร่างบางในชุดบุรุษรัดกุมตั้งแต่หัวจรดเท้า มุมปากหยักลึกยกย่องขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย "ภรรยาข้า... ดึกดื่นป่านนี้ เจ้าแต่งกายเช่นนี้ จะแอบหนีตามชายชู้ที่ไหน หรือว่าตั้งใจจะไปถล่มคลังสินค้าของใครก่อนออกเดินทางกันแน่ล่ะหึ?" ดัชเชสโพดำขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความแซ่บของฟางเซียนนะคะ!