ถลำลึกเกินความควบคุม

เสียงลมหายใจที่กระชั้นถี่ในห้องรับแขกส่วนตัว สะท้อนชัดเจนเสียยิ่งกว่าเสียงนาฬิกาแขวนผนัง ทศกัณฐ์ผละริมฝีปากออกจากเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก นัยน์ตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวตวัดมองไปยังร่างระหงในชุดเดรสหรูที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงกรอบประตู ดวงตากลมโตของหญิงสาวผู้มาใหม่เบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ภาพที่เธอเห็นเมื่อครู่คงสะเทือนขวัญไม่น้อยสำหรับคนที่มั่นใจมาตลอดว่าตนเองคือ "คนพิเศษ" ใน "พี่ทศ..." เสียงหวานใสสั่นเครือเล็กน้อย ร่างบางก้าวเข้ามาใกล้ด้วยความไม่เชื่อสายตา "นี่มันหมายความว่ายังไงคะ ทำไมพี่ถึง..." น้ำนิ่งฉวยจังหวะชุลมุนนี้ดันอกแกร่งของนักธุรกิจหนุ่มให้ออกห่าง เด็กหนุ่มยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ ใบเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเคอะเขินปนหงุดหงิด นัยน์ตาดุฉายแววพยศเช่นเคยแม้หัวใจจะเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ "เลิกเล่นละครสักที คุณทศกัณฐ์" น้ำนิ่งเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวข้างใน "แขกของคุณมาแล้วนี่ครับ ควรไปต้อนรับเธอให้ดีกว่ามาเสียเวลาแกล้งเด็กอย่างผม" ทศกัณฐ์ไม่ตอบทันที สันกรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ไม่ใช่เพราะมีคนอื่นเข้ามาเห็นฉากเมื่อครู่ แต่เป็นเพราะแผนการในหัวของเขาถูกขัดจังหวะโดยไม่ได้รับเชิญต่างหาก ร่างสูงปรายตามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาเย็นชาไร้เยื่อใย ต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ "มินตรา เธอมาทำไมที่นี่" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างไร้ไมตรีจิต มินตราหน้าเสียไปวูบหนึ่ง เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อสัมได้ถึงรังสีความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่ม แต่สายตาก็ยังไม่วายเหลือบมองเด็กหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้มที่ยืนอยู่ข้างกายเขาด้วยความริษยาและแค้นเคือง "ก็... ก็คุณแม่บอกว่าช่วงนี้พี่ทศไม่ค่อยไปทานข้าวที่บ้านเลย มินตราก็เลยเป็นห่วง..." เธอกลืนคำพูดที่เหลือลงคอเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมปลาบที่มองมาดั่งจะกินเลือดกินเนื้อ "แต่ดูเหมือนว่า... มินตราจะมาขัดจังหวะสำคัญสินะคะ" "รู้ตัวก็ดี" ทศกัณฐ์สวนกลับทันควันอย่างไร้ความปรานี "ถ้าไม่มีธุระอะไรสำคัญ กลับไปซะ ผมไม่ชอบให้ใครมาบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวโดยไม่ได้รับอนุญาต" คำพูดที่ไร้เยื่อใยทำเอามินตราน้ำตาคลอเบ้า เธออุตส่าห์ดั้นด้นมาหาถึงที่นี่ด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาจะคืบหน้า แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงความเย็นชาและไล่ส่งอย่างไม่ไว้หน้า ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้เอάปากโต้เถียงอะไร เสียงฝีเท้าอีกคู่ก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเดินด้านนอก "น้ำนิ่ง! นายอยู่ในนี้ใช่ไหม ฉันโทรหาทำไมไม่รับสายรู้บ้างไหมว่าฉันเป็นห่วง..." เสียงของพีทดังลั่นพร้อมกับร่างโปร่งของเพื่อนสนิทที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้อง ก่อนที่เจ้าตัวจะชะงักกึกเมื่อกวาดสายตาพบกับบรรยากาศมาคุที่มีบุคคลถึงสามคนยืนจ้องหน้ากันไปมา พีทกะพริบตาปริบๆ สลับมองหน้าน้ำนิ่งที่แก้มยังแดงเรื่อกับใบหน้าบึ้งตึงของทศกัณฐ์ งานนี้บอกได้คำเดียวว่า... บรรยากาศมาคุยิ่งกว่าสนามรบย่อยๆ เสียอีก "พีท?" น้ำนิ่งอุทานด้วยความตกใจ รีบสาวเท้าเข้าไปหาเพื่อนสนิททันทีราวกับเจอทางรอด "นายมาได้ยังไงเนี่ย" "ก็ฉันติดต่อนายไม่ได้ แถมรุ่นพี่ที่ทำงานบอกว่านายโดนคุณชายคนนี้..." พีทเหลือบตามองทศกัณฐ์อย่างไม่เกรงกลัว "ลากตัวมาที่นี่ ฉันก็ต้องรีบมาสิฟะ กลัวว่าเพื่อนรักจะโดนเสือจับกินซะก่อน!" ประโยคหลัง พีทจงใจเน้นเสียงและส่งสายตาท้าทายไปยังเจ้าของบ้าน ทศกัณฐ์แค่น Iในลำคอ รังสีความหึงหวงที่พยายามกดไว้เมื่อครู่ปะทุขึ้นมาอีกระลอกเมื่อเห็นไอ้เด็กหน้าอ่อนเพื่อนสนิทนี่ทำตัวสนิทสนมเกินเหตุกับคนของเขา "ปากดีนักนะ" ทศกัณฐ์ก้าวเท้าเข้าประชิดน้ำนิ่งอย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวแล้วดึงรั้งเข้ามาแนบกายโดยไม่สนสายตาของใครทั้งสิ้น "ส่วนเธอมินตรา ถ้าไม่อยากให้ฉันไล่ออกไปทั้งคู่ ก็เชิญกลับไปซะ หรือจะให้ฉันเรียก รปภ. มาเชิญออกไปดีล่ะ?" มินตราสะดุ้งสุดตัวด้วยความอับอาย เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ส่งสายตาอาฆาตมาทางน้ำนิ่งแวบหนึ่งก่อนจะหมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องอย่างเจ็บใจ ครั้นห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทศกัณฐ์ก็ก้มลงกระซิบข้างหูน้ำนิ่งด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "ส่วนเธอกับเพื่อนตัวดี... คงต้องเคลียร์กันยาว" "ปล่อยนะเว้ย! นายไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้!" น้ำนิ่งดิ้นขลุกขลัก พยายามแกะมือปลาหมึกออกจากการเกาะกุม แต่แรงของอีกฝ่ายมีมากกว่าเป็นเท่าตัว "มีสิทธิ์หรือไม่มี เดี๋ยวเธอคงได้รู้แน่..." ทศกัณฐ์กระตุกยิ้มมุมปาก สายตาคมกวาดมองริมฝีปากบวมเจ่อของอีกฝ่ายด้วยความโหยหาที่ปฏิเสธไม่ได้ ร่างกายมันจำรสชาติหวานล้ำนั้นเสียจนสมองสั่งการให้ฝ่าฝืนเหตุผลทุกประการ พีทที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ชักสีניתไม่ถูก กำลังจะก้าวเข้าไปช่วยเพื่อน แต่จู่ๆ ประตูห้องรับแขกที่เพิ่งปิดลงไปก็ถูกผลเปิดผางขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ "ขอโทษทีที่ไม่ได้นัดล่วงหน้า... แต่ดูเหมือนว่าฉันจะพลาดเรื่องสนุกๆ ไปสินะ ทศกัณฐ์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ