ดีลนรกของคนปากดี

“ถ้าคุณจะเอาเวลาไปใช้กับการนั่งจ้องหน้าผมเพื่อหาเศษเงินเพียงไม่กี่ล้านด้วยสายตาเว้าวอนแบบนั้น ผมแนะนำให้เอาเวลาไปขายศักดิ์ศรีในที่ที่มันราคาดีกว่านี้ไม่ดีกว่าหรือครับ?” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของทศกัณฐ์ดังกังวานก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเรือนหรูเดินเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนับถอยหลังสู่หายนะของน้ำนิ่ง ร่างโปร่งของคนตัวเล็กกว่ายืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธที่พยายามสะกดกลั้นไว้ น้ำนิ่งเชิดหน้าขึ้น สบตากับดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเจ้าหนี้ผู้ทรงอิทธิพลที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพงด้วยท่วงท่าผ่อนคลายเกินเหตุ “เงินนั่นมันคือหนี้ที่พ่อผมไม่ได้ก่อ คนอย่างคุณ... ที่ได้ชื่อว่าเป็นนักธุรกิจระดับหมื่นล้าน คงไม่ภูมิใจนักหรอกนะครับกับการขู่กรรโชกเด็กที่ไม่มีทางสู้” น้ำนิ่งโต้กลับ เสียงนิ่งสนิททว่าแฝงความนัยที่บาดลึก ทศกัณฐ์เลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้น มุมปากหยักยิ้มเหยียดหยามพลางวางปากกามูลค่ามหาศาลลงบนโต๊ะ “กรรโชกเหรอ? คำพูดสวยหรูจังนะครับ แต่โลกความเป็นจริง... หนี้คือหนี้ เอกสารทุกฉบับมีลายเซ็นครบถ้วน และถ้าคุณไม่มีปัญญาจ่าย กฎกติกาก็ต้องเป็นไปตามที่ผมขีดไว้” “ผมจะหามาคืนให้ครบ แต่ต้องขอเวลา...” “ผมไม่มีเวลาเหลือเฟือขนาดนั้น” ทศกัณฐ์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้สูทสั่งตัดราคาแพงระยับค่อยๆ เยื้องกรายเข้ามาใกล้น้ำนิ่งราวกับนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์ผสมกลิ่นยาสูบจางๆ แผ่ซ่านครอบคลุมพื้นที่จนน้ำนิ่งรู้สึกเหมือนลมหายใจเริ่มติดขัด น้ำนิ่งถอยหลังกรูจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ทศกัณฐ์ใช้มือข้างหนึ่งยันผนังไว้ กักขังร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่ง สายตาของเขาไล่สำรวจใบหน้าเนียนใสอย่างถือสิทธิ์ ทำให้คนถูกมองรู้สึกเหมือนกำลังถูกแผดเผาด้วยความอัปยศ “แต่ผมมีข้อเสนอที่เร้าใจกว่านั้น” ทศกัณฐ์โน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหู น้ำเสียงแหบพร่าสั่นประสาท “เป็น 'คู่ควง' ให้ผมสิบสองเดือน หนี้ก้อนนั้นจะหายไปเป็นศูนย์ทันที” คำพูดนั้นทำให้น้ำนิ่งตัวชาวาบ ความอัปยศตีรวนขึ้นมาในอก “คุณมันบ้า! ผมไม่ใช่สินค้าที่คุณจะเอาไว้ประดับบารมีเพื่อขัดดอกหนี้ได้!” “อ้อเหรอครับ?” ทศกัณฐ์หัวเราะในลำคอ มือหนาเอื้อมมาเชยคางมนขึ้น บังคับให้สบตากันอย่างดุดัน “เห็นแก่ไอ้เพื่อนสนิทที่ชื่อพีทนั่นหรือเปล่านะ? ที่คอยไปป้วนเปี้ยนอยู่รอบตัวคุณจนน่ารำคาญใจ ถ้ามันรู้ว่าคุณกำลังจะทำอะไรเพื่อแลกกับอิสรภาพของตัวเอง... มันจะยังมองคุณด้วยสายตาแบบเดิมอยู่ไหม” ชื่อของ 'พีท' เหมือนสลักสำคัญที่สะกิดใจน้ำนิ่ง ความหึงหวงที่แฝงมากับความเย็นชาของทศกัณฐ์ทำให้สถานการณ์ร้อนแรงขึ้นจนน่าใจหาย น้ำนิ่งขบกรามแน่น ความอับอายพุ่งสูงจนเกือบจะหลั่งน้ำตา แต่เขาก็ไม่ยอมก้มหัวให้ “คนเลว... คุณมันก็แค่คนใช้อำนาจเงินกดขี่คนอื่น” น้ำนิ่งเค้นเสียงลอดไรฟัน “ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ทศกัณฐ์ยิ้มรับหน้าตาเฉย ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบสัมผัสกัน “ตัดสินใจให้ดีนะครับน้ำนิ่ง เพราะถ้าคุณปฏิเสธข้อเสนอนี้... ผมอาจจะเปลี่ยนใจให้พีทมันรับผิดชอบหนี้แทนคุณ ด้วยวิธีการที่หนักหนากว่านี้หลายเท่า” น้ำนิ่งเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความตระหนก ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นรัวและหนักแน่น ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดผางเข้ามาโดยไม่รอการอนุญาต ร่างของพีทที่ดูร้อนรนยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า... ภาพที่เพื่อนสนิทของเขาถูกทศกัณฐ์กักขังไว้อย่างใกล้ชิดชนิดที่ลมหายใจรดกัน “นิ่ง! ออกมานี่เดี๋ยวนี้!” พีทตะโกนลั่น สายตาจ้องเขม็งไปที่ทศกัณฐ์ด้วยความเคียดแค้น ทศกัณฐ์ไม่ได้ถอยห่าง แต่กลับก้มลงกระซิบคำสุดท้ายที่น้ำนิ่งไม่มีวันลืมที่ข้างหู “ดูเหมือนเวลาของคุณจะหมดลงแล้วนะ... จะเลือกเอาตัวเข้าแลก หรือจะเห็นเพื่อนสนิทตายไปต่อหน้าต่อตาโดยที่คุณช่วยอะไรไม่ได้เลย... เลือกเอาเถอะครับ” ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกของนิยายเรื่องนี้ด้วยนะครับ หวังว่าจะถูกใจความเผ็ดร้อนในตอนนี้นะครับ! - ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ