ลมพายุในตระกูลโจว

กลิ่นหอมของพริกเสฉวนคั่วแห้งและน้ำมันงาบริสุทธิ์ไม่ได้ลอยฟุ้งธรรมดา แต่มันกำลังทำหน้าที่เป็น "หลักฐานมัดตัว" ชิ้นเอกที่ทรงพลังยิ่งกว่าคำสารภาพใดๆ ในสถานีตำรวจคอมมูน จางชุ่ยฮวา แม่สามีผู้มีดวงตารูปสามเหลี่ยมและริมฝีปากบางเฉียบราวกับใบมีดโกน ยืนเท้าสะเอวอยู่หน้าประตูห้องครัวด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเต้นตุบๆ หล่อนสูดจมูกฟุดฟิดเข้าหาต้นตอของกลิ่นหอมเย้ายวนใจที่แม้แต่ในงานเลี้ยงอำมาตย์ยุคก่อนก็ยังหาทานได้ยาก "หลินฮวา! แกเอาอาหารชั้นดีแบบนี้มาจากไหน!" เสียงแหลมสูงของแม่ผัวแผดก้องจนฝาหม้อสแตนเลสบนเตาถึงกับสั่นสะเทือน โจวหยาง สามีผู้เงียบขรึมของฉันรีบก้าวเข้ามาขวางหน้ามารดาไว้ทันที ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อผ้าเก่าๆ แต่สะอาดสะอ้านแผ่รังสีปกป้องอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบมองมารดาด้วยแววตาตำหนิ "แม่ครับ ฮวาเขาแค่ทำอาหารให้ผมกับลูกกิน..." "เงียบไปเลยนะไอ้ลูกอกตัญญูกลัวเมีย!" จางชุ่ยฮวาตบโต๊ะไม้เสียงดังสนั่นจนถ้วยชามกระเบื้องสั่นคลอน "แกคิดว่าฉันตาบอดหรือไง? ข้าวสารขาวบริสุทธิ์ เนื้อหมูติดมันชั้นดี ไข่ไก่สามฟอง น้ำมันหมูเต็มกระปุก! ของพวกนี้ต่อให้เอาตั๋วปันส่วนทั้งบ้านมารวมกันสอมเดือนก็ยังแลกไม่ได้! แกแอบซ่อนเงินไว้ใช่ไหม ยัยสะใภ้ตัวดี! แกแอบขโมยเงินเก็บของครอบครัวไปซื้อของพวกนี้กินกันเองตามลำพังรึ!" ฉัน ซึ่งกำลังถือตะหลิวไม้ไผ่คั่วหมูสามชั้นในกระทะเหล็กหล่อ ค่อยๆ เบือนหน้ากลับมามองนางด้วยรอยยิ้มบางเบา ท่าทีที่นิ่งสงบเกินไปทำให้จางชุ่ยฮวายิ่งเดือดดาลจนตัวสั่น ฉันไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ความลับเรื่องมิติลับสกัดวัตถุดิบและแปลงสภาพสินค้ายังคงปลอดภัยดี สิ่งที่ฉันใช้ทำอาหารมื้อนี้เป็นเพียงหมูสามชั้นและเครื่องเทศบางส่วนที่แอบเอาออกมาจากมิติลับเพื่อบำรุงร่างกายให้สามีที่เพิ่งกลับจากงานหนัก และสะสมพละกำลังไว้เตรียมเปิดแผงขายของในตลาดมืดพรุ่งนี้เช้าเท่านั้น "แม่คะ ใจเย็นๆ ก่อนสิคะ" ฉันวางตะหลิวลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว "เงินเก็บของครอบครัวเรามีเท่าไหร่ แม่เป็นคนถือกระเป๋าเงินเองทั้งหมดไม่ใช่หรือคะ? สามีฉันส่งเงินเดือนทหารกลับมาเท่าไหร่ แม่ก็รับไปหมดไม่เคยตกหล่น แล้วฉันจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อของพวกนี้ล่ะคะ?" คำพูดนั้นแทงใจดำจางชุ่ยฮวาเข้าอย่างจัง สีหน้าของแม่ผัวเปลี่ยนสีฉับพลันจากแดงก่ำเป็นเขียวคล้ำ เพราะทุกคนในบ้านต่างรู้ดีว่าเงินบำนาญและเงินเดือนของโจวหยางถูกยึดเข้ากระเป๋าของนางจนแทบไม่เหลือให้ลูกชายซื้อบุหรี่สูบด้วยซ้ำ "ถ้างั้น... แกไปเอาของพวกนี้มาจากไหน! ถ้าไม่ใช่เพราะขโมยมา แกก็ต้องเอาตัวเข้าแลกมาแน่ๆ นังผู้หญิงไร้ยางอาย!" จางชุ่ยฮวาตวาดลั่นด้วยถ้อยคำหยาบคาย พลางพุ่งตัวเข้ามาหมายจะกระชากผมฉันให้สะใจ *หมับ!* มือใหญ่หนาแต่หยาบกร้านของโจวหยางคว้าข้อมือมารดาไว้แน่น แรงบีบนั้นทำให้จางชุ่ยฮวาต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด ดวงตาของโจวหยางวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก เสียงทุ้มต่ำเอמהลอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างทรงพลัง "พอได้แล้วครับแม่! ฮวาเป็นภรรยาผม สิ่งที่เธอทำคือการดูแลสามีและลูก ไม่ใช่เรื่องที่แม่จะมาใส่ร้ายป้ายสีเธอด้วยคำพูดสกปรกแบบนี้!" "แก... แกกล้าบีบมือแม่หรอไอ้ลูกเนรคุณ! แกเข้าข้างนังนี่มากกว่าแม่แท้ๆ ของตัวเองหรือไง!" จางชุ่ยฮวาโวยวายโหยหวนราวกับหมูกำลังจะถูกเชือด เสียงโวยวายเสียงดังโตรกพรากเริ่มดึงดูดสายตาของเพื่อนบ้านที่อยู่ละแวกใกล้เคียงให้มาชะเง้อคอมองผ่านรั้วกำแพงดิน ฉันถอนหายใจเบาๆ ปลดผ้ากันเปื้อนออกจากเอวอย่างใจเย็น เดินเข้าไปใกล้แม่สามีที่กำลังดิ้นเร่าๆ แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน แต่แฝงไปด้วยความเฉียบคมชนิดที่ทำให้อีกฝ่ายต้องชะงักงัน "แม่คะ อยากรู้ไหมคะว่าหมูผัดพริกหอมๆ จานนี้ ฉันได้สูตรมาจากไหน... มันเป็นสูตรลับจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงที่เขากวาดล้างพวกนายทุนช่วงปฏิวัติวัฒนธรรมน่ะค่ะ... ถ้ามีคนรู้ว่าบ้านเรามีของแบบนี้ หรือถ้าเจ้าหน้าที่สหกรณ์คอมมูนมาตรวจเจอข้าวสารขาวกิโลครึ่งที่ฉันซ่อนไว้ใต้เตียง... แม่คิดว่าใครจะเป็นคนแรกที่จะถูกจับไปเข้าคุกข้อหา 'สะสมทรัพย์สินต้องห้าม' คะ?" ดวงตาของจางชุ่ยฮวาเบิกกว้างจนแทบหลุดจากเบ้า สีหน้าของนางซีดเผือกราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ จะหลุดออกมา ความโลภถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจรัฐในยุคสมัยนี้ทันที ฉันยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เมื่อเห็นว่าแม่ผัวจอมเขมือบกำลังตกอยู่ในกำมือ ทว่า... ในวินาทีที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลายและฉันเป็นฝ่ายกุมความได้เปรียบ เสียงทุบประตูด้านนอกบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนแหบแห้งของหัวหน้าคอมมูนประจำหมู่บ้านที่ทำให้เลือดในกายของทุกคนเย็นเฉียบ "เปิดประตู! เปิดเดี๋ยวนี้! มีคนแจ้งเบาะแสว่าบ้านตระกูลโจวแอบลักลอบค้าขายของเถื่อนและซ่อนอาหารต้องห้าม!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนความแซ่บสะใจในการฟาดฟันแม่ผัวตัวแสบนี้ด้วยนะคะ!