ชีวิตใหม่ที่สดใสกว่าเดิม

"ถ้าคิดจะพังกำแพงกั้นห้องครัวตรงนี้ออกเพื่อขยายพื้นที่ล่ะก็ บอกไว้ก่อนเลยนะว่าหล่อนต้องรับผิดชอบค่าอิฐและค่าแรงเองทั้งหมด อย่าคิดจะเอาเงินของโจวหยางมาละลายเล่นกับเรื่องไร้สาระพวกนี้!" จางชุ่ยฮวาเดินนวยนาดเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความริษยาจ้องมองผังไม้ที่หลินฮวาวางทิ้งไว้บนโต๊ะไม้เก่าๆ เธอไม่รอให้ใครเชิญก็นั่งลงแผ่หลาบนเก้าอี้ไม้ตัวที่แข็งแรงที่สุด ท่าทางเหมือนจะมาประกาศสงครามประสาทมากกว่ามาเยี่ยมเยียน หลินฮวาวางสิ่วในมือลงช้าๆ เธอหันกลับไปสบตาแม่สามีด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ทำเอาหญิงชราถึงกับชะงัก "แม่คะ... คำว่า 'เงินของโจวหยาง' นี่แม่หมายถึงเงินเดือนทหารที่เขาส่งมาให้ดิฉัน หรือหมายถึงเงินค่าเช่าที่ดินของปู่ที่แม่พยายามจะยึดเข้ากระเป๋าตัวเองกันแน่คะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงทันที โจวหยางที่กำลังแบกคานไม้พาดบ่าเดินเข้ามาหยุดชะงัก เขาวางคานไม้นั้นลงกับพื้นเสียงดังปัง ก่อนจะเดินไปยืนขนาบข้างภรรยา สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของอดีตนายทหารจ้องมองมารดาตัวเองด้วยความเย็นชา "แม่ครับ" เสียงทุ้มต่ำของโจวหยางกดต่ำจนดูน่าเกรงขาม "บ้านหลังนี้ผมซ่อมเพื่อให้ภรรยาและลูกได้อยู่อย่างสุขสบาย ไม่ใช่ที่สำหรับมานั่งพูดจาถากถางใคร หากแม่ไม่มีเรื่องสำคัญอื่นนอกจากเรื่องเงิน ผมว่าแม่ควรกลับไปพักผ่อนที่เรือนใหญ่ดีกว่าครับ" จางชุ่ยฮวาหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าลูกชายคนนี้รักภรรยามากแค่ไหน ยิ่งเห็นสายตาของโจวหยางที่ไม่มีความอ่อนน้อมเช่นแต่ก่อน เธอก็ยิ่งได้แต่พ่นลมหายใจฮึดฮัดแล้วลุกขึ้นยืนด้วยความเสียหน้า "ได้! อยากจะทำอะไรก็ทำไป แต่อย่าร้องไห้มาขอเงินฉันตอนสิ้นเดือนก็แล้วกัน!" เมื่อร่างของแม่สามีลับสายตาไป หลินฮวาก็ถอนหายใจยาวก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา เธอหันไปหาโจวหยางแล้วคว้าผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อที่ข้างขมับให้เขาเบาๆ "เราจะไม่รอช้าค่ะโจวหยาง อีกสองสัปดาห์หน้าหนาวจะมาเยือนแล้ว พื้นบ้านต้องบุฉนวนกันความชื้นให้เสร็จ และครัวนี้... ฉันตั้งใจจะทำเตาฟืนแบบประหยัดพลังงานที่มีช่องระบายควันออกด้านนอก จะได้ไม่เสียสุขภาพเวลาทำอาหารเมนูเครื่องเทศเข้มข้นค่ะ" โจวหยางมองใบหน้าของภรรยาด้วยความรักใคร่ เขาเริ่มลงมือทุบผนังดินเหนียวที่ผุพังตามคำสั่งของเธออย่างไม่อิดออด การปรับปรุงบ้านครั้งนี้ไม่ใช่แค่การทาสีหรือซ่อมหลังคา แต่มันคือการสร้าง 'อาณาจักร' เล็กๆ ที่พวกเขาจะใช้ชีวิตร่วมกันอย่างสงบสุข หลินฮวาแอบใช้จังหวะที่โจวหยางหันไปหยิบอุปกรณ์ ดึงถุงเครื่องเทศชั้นเลิศและวัสดุก่อสร้างพิเศษจากมิติลับออกมา วัตถุดิบในมือของเธอไม่ใช่ของที่จะหาได้ง่ายๆ ในยุคตั๋วปันส่วนนี้ แต่ทุกอย่างล้วนเป็นเครื่องปรุงระดับตำนานที่จะเปลี่ยนอาหารธรรมดาให้กลายเป็นเมนูระดับเหลาที่จะทำกำไรมหาศาลให้เธอในตลาดมืดช่วงสุดสัปดาห์ "พี่หยางคะ" หลินฮวาเรียกขณะที่เขากำลังขัดคานไม้ "หลังจากห้องครัวเสร็จ เราจะทำไก่ตุ๋นเครื่องเทศสิบสามชนิดกันนะคะ กลิ่นของมันจะหอมไปถึงหน้าปากซอยเลยล่ะ แล้วเมื่อนั้น... เราจะดูซิว่าใครจะมาเคาะประตูบ้านเราบ้าง" โจวหยางหัวเราะในลำคอ แววตาของเขามีประกายแห่งความเชื่อมั่น "ผมจะรอทานมื้อนั้นครับ และจะรอต้อนรับแขกที่หิวโหยด้วยมือของผมเอง" เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง งานโครงสร้างหลักเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง กลิ่นอายของความหวังอบอวลอยู่ทั่วบ้าน แทนที่จะเป็นบ้านเก่าโทรมๆ บัดนี้มันเริ่มกลายเป็น 'บ้านในฝัน' ที่เต็มไปด้วยไออุ่น หลินฮวาจัดวางกระถางสมุนไพรไว้ริมหน้าต่างที่ปรับปรุงใหม่ กลิ่นหอมจางๆ ของโรสแมรี่และเครื่องเทศที่เธอเพาะไว้ในมิติเริ่มส่งกลิ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างแรง ตามด้วยเสียงตะโกนของชายแปลกหน้าสวมเสื้อโค้ทตัวหนาที่ดูไม่น่าจะเป็นคนในหมู่บ้านนี้ "มีใครอยู่ไหม! ผมได้ยินมาว่าที่นี่มีคนทำ 'สูตรลับ' ที่อร่อยที่สุดในตลาดมืด ผมมาขอซื้อ... และผมมีบางอย่างที่สำคัญมากมาแลกกับคุณ!" โจวหยางขยับตัวไปบังหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ หลินฮวาเลิกคิ้วขึ้น เธอคว้ากุญแจมิติลับไว้แน่นในอุ้งมือ นี่ไม่ใช่ลูกค้าธรรมดา และของที่อยู่ในมือชายผู้นั้น... มันคือตั๋วเบิกทางสู่อำนาจการค้าที่เธอยังไม่เคยคาดฝันถึงมาก่อน ชีวิตใหม่ที่สดใสกว่าเดิม กำลังจะเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางพายุแห่งโอกาสที่โหมกระหน่ำเข้ามาในค่ำคืนนี้ ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่พองโตนะคะ! หลินฮวายุคปฏิรูป