ราชาธุรกิจผู้ไม่เคยแพ้

“คุณเพิ่งพูดจบประโยคเมื่อกี้ แล้วก็คาดหวังให้ผมหยิบกระดาษทิชชูมาซับน้ำตาเพราะกลัวจนตัวสั่นหรือครับ?” เมฆาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางขยับเนกไทให้เข้าที่ รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าเขาไม่ได้มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย แต่มันกลับเป็นยิ้มแบบที่นักล่ามองดูเหยื่อที่กำลังเดินเข้ากรงขังด้วยตัวเอง เสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอของเขามันบาดลึกเข้าไปถึงโสตประสาทของชายร่างท้วมตรงหน้า—อดีตเจ้าพ่ออสังหาฯ ที่พยายามเล่นเกมสกปรกในวินาทีสุดท้าย “โฉนดที่ดินผืนสุดท้ายเหรอครับ?” เมฆาทวนคำด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ก่อนจะหยิบไอแพดเครื่องบางออกมาจากแจ็คเก็ตสูทสั่งตัดพิเศษ “ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วนะว่าอย่าเล่นตลกในเวลาทำงาน… รินลดา ช่วยบอกเขาหน่อยสิครับว่าเราทำอะไรกับ 'ที่ดินผืนนั้น' ไปแล้วบ้าง” รินลดาที่ยืนเคียงข้างเมฆามาตลอดตั้งแต่สมัยเขายังเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนผู้ต้อยต่ำ ขยับยิ้มเย็นที่มุมปาก เธอหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาโบกเบาๆ กลางอากาศ “อ๋อ คุณหมายถึงผืนดินใต้ตึกนี้ที่เป็นส่วนของมูลนิธิรักษ์ย่านเก่าหรือเปล่าคะ? พอดีเมื่อเช้าฉันเพิ่งทำเรื่องโอนสิทธิ์ขาดให้บริษัทโฮลดิ้งของเมฆาไปน่ะค่ะ จังหวะเวลาคลาดเคลื่อนไปประมาณ… สิบห้านาที เห็นจะได้” สีหน้าของศัตรูหัวใจในธุรกิจเปลี่ยนจากมั่นใจเป็นซีดเผือดเหมือนคนเพิ่งเห็นผีกลางวันแสกๆ “เป็นไปไม่ได้! ฉันจ่ายใต้โต๊ะให้เจ้าหน้าที่เขตไปแล้ว เขาบอกว่ามันยังเป็นสุญญากาศทางกฎหมาย!” “คำว่า 'สุญญากาศ' มันมีไว้สำหรับคนที่ไม่มีปัญญาจะจ่ายราคาตลาดครับ” เมฆาก้าวเข้าไปประชิดตัวชายคนนั้น ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้บรรยากาศรอบข้างดูหนักอึ้งเหมือนอากาศกำลังถูกดูดหายไป “คุณซื้อเจ้าหน้าที่ แต่ผมซื้อ 'ทั้งระบบ' เพราะฉะนั้น ต่อไปนี้คุณไม่ได้มีแค่ที่ดินที่สูญเปล่าหรอกครับ แต่คุณกำลังจะมีหนี้สินที่ต้องชดใช้ด้วยชีวิตทางธุรกิจที่เหลืออยู่” เมฆาหันหลังกลับอย่างไม่ใยดี เดินตรงไปยังระเบียงดาดฟ้าของตึกที่เขากว้านซื้อมาครอบครองไว้เกือบครึ่งย่านนี้ สายลมยามเย็นพัดผ่านปะทะใบหน้า เขามองลงไปยังตึกระฟ้าที่สว่างไสวเบื้องล่าง นี่คืออาณาจักรที่เขาใช้เวลาไม่นานในการสร้างขึ้นมาจากความแค้นและการแก้เผ็ดพวกที่เคยดูถูกเขา “รินลดาครับ” เมฆาเรียกภรรยาที่ตามมาสมทบ “ผมเคยบอกคุณใช่ไหมว่า วันหนึ่งผมจะทำให้คนทั้งเมืองนี้ต้องเงยหน้ามองเรา” “คุณทำได้ตั้งนานแล้วค่ะ เมฆา” รินลดาโอบกอดแขนเขาไว้แน่น “ตอนนี้ไม่มีใครกล้าสบตาคุณตรงๆ แล้วล่ะค่ะ” เมฆาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันระบบควบคุมอสังหาริมทรัพย์ระดับโลกที่เขาพัฒนาขึ้นเอง นิ้วเรียวยาวกดลงบนหน้าจอเพียงครั้งเดียวเพื่อประกาศสถานะความเป็นเจ้าของเหนือเขตเศรษฐกิจนี้อย่างเป็นทางการ เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลกดังขึ้นต่อเนื่อง—เสียงของเงินมหาศาลที่ไหลเข้าสู่บัญชีอย่างไม่มีวันสิ้นสุด เขามองไปยังดวงจันทร์ที่กำลังขึ้นเหนือตึกสูงในใจกลางเมือง ดวงตาคมกริบฉายแววราชาที่แท้จริง “ในฐานะเจ้าของตึกที่งงๆ ในวันแรก” เมฆาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและมั่นคง “วันนี้ผมขอประกาศให้ชัดเจน… เมืองนี้ไม่ได้เป็นของใครหน้าไหนทั้งนั้นนอกจากผม เพราะในโลกที่หมุนด้วยเงินตรา ใครที่รวยกว่า ก็คือผู้กำหนดกฎกติกา และผมจะเป็นเบอร์หนึ่งตลอดกาลที่ไม่มีวันแพ้ให้ใครอีก” ในจังหวะนั้นเอง เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวที่บินต่ำลงมาจอดบนลานจอดดาดฟ้าก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสปอร์ตไลท์จากเครื่องบินลำหรูสาดส่องลงมายังจุดที่เมฆายืนอยู่ ราวกับจะประกาศศักดาให้โลกได้รับรู้ว่า ณ เวลานี้ ใครคือเจ้าของตัวจริงของย่านนี้ เมฆาหันกลับมามองรินลดา ก่อนจะยื่นมือออกไปจูงมือเธอขึ้นสู่เฮลิคอปเตอร์ ทิ้งให้เหล่าศัตรูที่เคยคิดจะยึดครองที่ดินของเขาต้องก้มหน้าคุกเข่าอยู่เบื้องล่างด้วยความสิ้นหวัง นี่ไม่ใช่จุดสิ้นสุดของเรื่องราว แต่เป็นเพียงการเริ่มต้นของรัชสมัยที่เมฆาจะเขียนขึ้นด้วยอำนาจและเงินตราที่เขามีทั้งหมด ชีวิตในฐานะพนักงานบริษัทตัวเล็กๆ ได้ตายไปแล้ว เหลือเพียงแต่ 'ราชาธุรกิจ' ที่แม้แต่โชคชะตายังต้องยอมศิโรราบ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวเราะไปกับความแสบของเมฆาจนจบตอนสุดท้ายนะครับ