สมรภูมิในหัวใจ

"สมการของคุณมันไม่มีหัวใจ, ดร.เวลส์... มันเป็นแค่ตัวเลขคณิตศาสตร์ที่ถูกเขียนขึ้นมาเพื่อปัดกวาดความล้มเหลวใต้พรม" เสียงทุบโต๊ะทำงานโลหะผสมในห้องควบคุมยานอวกาศ *โอเรียนท์-7* ดังสะท้อนก้องกังวาน แข่งกับเสียงหึ่งต่ำๆ ของเครื่องยนต์ไอออนที่กำลังสั่นพ้องในย่านความถี่ต่ำ อีไลจาห์ วอล์คเกอร์ ยืนค้ำโต๊ะโฮโลแกรม แววตาของวิศวกรหนุ่มแดงก่ำจากการอดนอนและแรงกดดันทางอารมณ์ที่สะสมมาหลายสัปดาห์ นิ้วมือที่หยาบกร้านจากการซ่อมแซมท่อส่งพลังงานพับกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ดร.เซเลสเทีย เวลส์ ไม่ได้ขยับตัวหนี เธอเพียงแต่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ปรับระดับ แสงสีฟ้าจากจอฉายภาพสามมิติกราฟฟิกวงโคจรดาวเคราะห์สะท้อนอยู่ในดวงตาสสีเทานิ่งสนิทราวกับมหาสมุทรน้ำแข็งในยามค่ำคืน เธอยกกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ ราวกับไม่รับรู้ถึงรังสีความโกรธที่แผ่ออกมาจากร่างของชายตรงหน้า "ความจริงของจักรวาลไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเห็นอกเห็นใจใครหรอกนะครับ, คุณวอล์คเกอร์..." เซเลสเทียเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท นุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ถ้าเราเลือกช่วยอาณานิคมสถานีวิจัยลูนาร์-4 ที่กำลังจะหลุดวงโคจรตามข้อเสนอทางอ。ารมณ์ของคุณ พลังงานสำรองทั้งหมดจะหมดลง และประชากรอีกสามแสนชีวิตในยานแม่ลำนี้จะกลายเป็นเศษซากลอยเคว้งคว้างในสุญญากาศ นี่คือฟิสิกส์ ไม่ใช่มูลนิธิการกุศล" "นั่นไม่ใช่แค่ประชากรสามแสนชีวิตในสมการกระดาษของคุณ!" อีไลจาห์คำราม ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นออกมาพร้อมกับความทรงจำอันเจ็บปวดที่ถูกกระชากให้ตื่นขึ้น "พวกเขามีชื่อ มีครอบครัว มีความฝัน... เหมือนกับที่น้องสาวของผมเคยมี ก่อนที่ทฤษฎีความน่าจะเป็นอันไร้ที่ติของคุณจะฆ่าเธอในห้องทดลองเมื่อสามปีก่อน!" บรรยากาศในห้องควบคุมพลันเย็นยะเยือกราวกับอุณหภูมิลดฮวบลงนับร้อยองศา เซเลสเทียชะอักมือที่ถือแก้วกาแฟเล็กน้อย ดวงตาคู่คมที่เคยเยือกเย็นไหววับไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดขอบโต๊ะโฮโลแกรม ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ จนอีไลจาห์ได้กลิ่นจางๆ ของชาเอิร์ลเกรย์และโอโซนจากเสื้อคลุมกราฟีนของเธอ "คุณคิดว่าฉันอยากให้มันเป็นแบบนั้นหรือครับ?" เซเลสเทียกระซิบ น้ำเสียงของเธอลดต่ำลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ "คุณคิดว่าการนั่งมองตัวเลขความน่าจะเป็นที่ค่อยๆ ลดลงจนเหลือศูนย์ โดยที่มือของฉันต้องเซ็นอนุมัติปล่อยให้ภาคผนวกของยานหลุดออก... มันทำให้ฉันนอนหลับสบายดีอย่างนั้นหรือครับ, อีไลจาห์?" การเรียกชื่อต้นเป็นครั้งแรกทำให้วิศวกรหนุ่มชะงัก ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวฉายแววสับสนระคนเจ็บปวด เขาจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ พยายามค้นหาความไร้หัวใจที่เขาเคยปักใจเชื่อ แต่วันนี้... ในความมืดมิดของห้วงอวกาศที่ห่างไกลจากบ้านเกิดนับปีแสง สิ่งที่เขาเห็นในแววตานั้นกลับเป็นภาพสะท้อนของความร้าวราญที่ไม่ต่างกัน "ถ้าคุณเจ็บปวด... ทำไมคุณถึงยังเลือกทางนี้?" เสียงของอีไลจาห์อ่อนลง กลายเป็นความเว้าวอนที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งกระด้าง "เพราะถ้าไม่มีใครยอมเป็นคนใจร้ายในสายตาคนอื่น... จักรวาลนี้คงไม่เหลือใครให้มีชีวิตอยู่เพื่อร้องไห้หรอกครับ" เซเลสเทียตอบกลับ นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนภาพของเขาอย่างชัดเจน "ความสูญเสียของน้องสาวคุณ... ฉันจำมันได้ดีไม่แพ้คุณหรอก เพราะฉันคือคนคำนวณวงโคจรที่ผิดพลาดในวันนั้น... และตราบาปนั้นก็กัดกินฉันทุกครั้งที่ฉันมองเห็นดาวฤกษ์ดับสลาย" คำสารภาพนั้นราวกับหมัดหนักๆ ที่ชกเข้าที่ลิ้นปี่ของอีไลจาห์ ลมหายใจของเขาติดขัด ความโกรธที่เคยลุกโชนมอดดับลง เหลือเพียงความว่างเปล่าอันหนתเหน็บ เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงาน ยกมือขึ้นกุมขมับ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องควบคุม มีเพียงเสียงเตือนเบาๆ จากระบบระบายอากาศที่ดังเป็นจังหวะ เซเลสเทียทอดสายตามองแผ่นหลังที่เคยผึ่งผายของชายหนุ่ม เธอขยับเข้าไปใกล้ มือเรียวยื่นออกไปหมายจะแตะลงบนไหล่ที่กำลังแบกรับน้ำหนักของความผิด แต่ก่อนที่ปลายนิ้วของเธอจะสัมผัสโดนเนื้อผ้า... *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสว่างวาบทั่วห้องควบคุม พร้อมกับเสียงระบบป้องกันภัยอัตโนมัติที่ประกาศก้องด้วยเสียงสังเคราะห์ที่เย็นชา ไร้อารมณ์ *[ประกาศฉุกเฉิน: ตรวจพบรหัสผ่านลับถูกใช้งานจากสถานีลูกข่าย ระบบนำทางหลักถูกล็อคโดยผู้ดูแลระบบนิรนาม สิทธิ์การควบคุมทั้งหมดถูกโอนไปยัง... เป้าหมายที่ไม่ทราบสถานะ]* ทั้งอีไลจาห์และเซเลสเทียหันขวับไปที่หน้าจอหลักพร้อมกัน ภาพกราฟิกดาวเคราะห์หายไป แทนที่ด้วยหน้าจอสีดำสนิทที่มีข้อความวิ่งขึ้นบรรทัดต่อบรรทัดอย่างรวดเร็ว *กำลังดาวน์โหลดไฟล์บันทึกเสียงลับจากห้องปฏิบัติการเมื่อสามปีก่อน...* *ผู้ส่งสาร: ดร.เวลส์ (สำเนาลับถึง... น้องสาวของคุณวอล์คเกอร์)* ดวงตาของเซเลสเทียเบิกกว้าง สีหน้าของเธอกลายเป็นซีดเผือดในพริบตา ขณะที่อีไลจาห์หันกลับมามองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—แววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ความหวาดระแวง และความจริงข้อใหม่ที่กำลังจะพลิกนรกให้กลายเป็นสวรรค์ หรือพลิกสวรรค์ให้กลายเป็นหลุมศพ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าความเวิ้งว้างและแรงโน้มถ่วงแห่งอารมณ์นี้ไปด้วยกันนะครับ