ร่องรอยของการทรยศ

เสียงคลิกเบาๆ ของโลหะกระทบกับพื้นไม้เนื้อแข็งในเต็นท์พักส่วนตัวของ ดร.รินรดา ดังชัดเจนขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของป่าดิบชื้นยามวิกาล เธอไม่ได้ก้มลงมองที่พื้นทันที แต่ทอดสายตามองไปยังเงาสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกเงาบานเล็กที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงาน ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยไร้อารมณ์บัดนี้เริ่มปรากฏรอยร้าวของความไม่ไว้วางใจ ดร.รินรดาค่อยๆ เลื่อนฝ่ามือที่สวมถุงมือหนังลงไปใต้แผ่นไม้ปูพื้น เผยให้เห็นอุปกรณ์ขนาดจิ๋วที่ติดตั้งอย่างประณีตด้วยแม่เหล็กแรงสูง มันคือไมโครโฟนไร้สายระดับกองทัพที่แม้แต่คนในวงการข่าวกรองยังหามาครอบครองได้ยาก เธอหยิบมันขึ้นมาหมุนดูอย่างช้าๆ แสงไฟจากตะเกียงพกพาตกกระทบลงบนรอยสลักจางๆ ที่ฐานตัวเครื่อง "รสนิยมของคุณ... ค่อนข้างแพงเกินกว่าอาชีพอาจารย์มหาวิทยาลัยนะครับ คินน์" เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นเย็นเยียบจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งในอากาศ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่าเชื่องช้าก็ดังขึ้นที่หน้าเต็นท์ ดร.รินรดาเก็บอุปกรณ์นั้นใส่ซองผ้ากำมะหยี่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวไปหยุดที่หน้าประตูผ้าใบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะหัวใจให้คงที่ ก่อนจะกระชากม่านเปิดออก คินน์ยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดภาคสนามสีเข้มดูเหมือนจะกลืนหายไปกับความมืดมิดของพงไพร แววตาของเขาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ขอบหมวกปีกกว้างนั้นดูสงบนิ่งเกินไปจนน่ากลัว ในมือเขามีขวดเหล้าวิสกี้ราคาแพงที่ถูกเปิดจุกออกแล้ว "คืนนี้พระจันทร์ข้างแรมช่างขัดใจคนทำงานภาคสนามเหลือเกินนะครับ ดร.รินรดา" คินน์กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เขาไม่ได้มองหน้าเธอ แต่กวาดสายตามองไปรอบๆ แคมป์ที่เงียบเชียบ "ผมสังเกตเห็นว่าคุณยังไม่นอน เลยนึกอยากมาชวนคุยเรื่องการตีความจารึกในชั้นหินที่สาม... บางทีเราอาจจะตีความผิดไปตั้งแต่ต้น" รินรดาขยับตัวขวางทางเข้าเต็นท์ไว้ แววตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายตรงหน้า "การตีความจารึกเป็นเรื่องของหลักฐานทางโบราณคดี ไม่ใช่เรื่องที่จะคุยกันด้วยวิสกี้ตอนตีสองนะครับ ศาตราจารย์" คินน์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยนัยยะที่สื่อถึงความลับมากมาย "หลักฐาน? คุณเคยสงสัยไหมว่าบางทีหลักฐานที่ดีที่สุด ไม่ได้ถูกเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์ แต่มันถูกเก็บไว้ในที่ที่ไม่มีใครกล้าเอื้อมมือไปแตะต้อง... รวมถึงความไว้วางใจด้วย" เขาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนเหลือเพียงลมหายใจรินรดาทำท่าจะถอย แต่เธอหยุดชะงักเมื่อเห็นมือของคินน์ขยับไปที่กระเป๋าเสื้อกั๊กของเขา มันไม่ใช่การหยิบอาวุธ แต่มันคือการหยิบจี้ห้อยคอสีเงินชิ้นเล็กๆ ออกมาแกว่งเล่น มันคือสร้อยเส้นเดียวกับที่พ่อของเธอสวมใส่ในวันสุดท้ายก่อนที่เขาจะหายสาบสูญไปในการสำรวจครั้งก่อน "คุณได้มันมาจากไหน" รินรดาเค้นเสียงถาม มือที่ซ่อนอยู่หลังกระเป๋าเสื้อกั้นแน่นจนสั่น "ผมไม่ได้ได้มาจากการขุดค้นหรอกนะ แต่มันถูกส่งต่อมาถึงผม... ในฐานะของที่ระลึกจากความล้มเหลวที่คุณพยายามลบมันออกจากสมองตัวเอง" คินน์ยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "คุณคิดว่าคุณกำลังตามหาความจริง แต่ที่จริงแล้ว คุณกำลังตามหารอยเท้าของคนตายที่ไม่มีวันกลับมา และที่แย่กว่านั้น คือคุณกำลังถูกจับตามองโดยคนที่พร้อมจะทรยศคุณได้ทุกวินาทีที่เผลอ" บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เสียงแมลงกลางคืนเงียบหายไปราวกับถูกกดปิดสวิตช์ รินรดาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่บทสนทนาธรรมดา แต่มันคือการประกาศสงครามทางจิตวิทยาโดยสมบูรณ์ "ถ้าคุณคิดว่าอุปกรณ์ที่คุณเพิ่งเก็บได้เมื่อครู่จะช่วยไขปริศนาได้ คุณคิดผิดแล้ว" คินน์โน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูเธอ "เพราะคนที่จะได้ฟังเสียงบันทึกของคุณ ไม่ใช่แค่ผม แต่มันกำลังส่งสัญญาณตรงไปถึงมือของผู้มีอำนาจที่คุณไม่มีวันเอื้อมถึง... และพวกเขาไม่ต้องการให้นักโบราณคดีคนไหนรอดชีวิตกลับไปพร้อมกับคำตอบที่แท้จริง" ก่อนที่รินรดาจะทันได้โต้ตอบ คินน์ก็หมุนตัวเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความมืดมิดที่ดูบีบคั้นกว่าเดิม เธอรีบกลับเข้าไปในเต็นท์และนำอุปกรณ์ดักฟังออกมาเปิดดูอีกครั้ง แต่ในวินาทีที่เธอกดสวิตช์เพื่อฟังเสียงบันทึกนั้นเอง รอยจารึกที่ด้านหลังของอุปกรณ์ที่เธอเพิ่งเห็นเมื่อครู่ก็เกิดการเปลี่ยนแปลง มันไม่ได้เป็นเพียงรอยสลัก แต่มันคือกลไกไขลานที่กำลังเริ่มทำงาน... และสิ่งที่ดังออกมาจากเครื่องไม่ใช่เสียงการสนทนา แต่เป็นเสียงนาฬิกานับถอยหลังที่เตือนว่าระเบิดเวลาได้เริ่มเดินเครื่องแล้ว ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของคนกลุ่มหนึ่งดังมาจากทิศทางที่คินน์เดินจากไป ไม่ใช่ฝีเท้าของชายคนเดียว แต่เป็นของคนหลายคนที่มีอาวุธครบมือ และที่สำคัญที่สุด... รินรดาก็ได้ยินเสียงล็อกเต็นท์จากด้านนอกที่ดึงลงมาอย่างแรงจนขังเธอไว้ในกับดักที่ไม่มีทางออก! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความลึกลับของประวัติศาสตร์และจิตใจมนุษย์กับผมในตอนนี้นะครับ ครับ