สมการที่ไม่ลงตัว

“คุณกำลังมองหาความยุติธรรมในกองเลือด หรือกำลังพยายามเขียนนิยายอาชญากรรมราคาถูกกันแน่ครับ คุณรินรดา?” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนของกวินทร์ดึงสติของรินรดาให้หลุดจากแบบแปลนโครงสร้างตึกที่เธอกำลังจ้องมองอยู่บนจอโฮโลแกรม เธอไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียงในทันที แต่ค่อยๆ วางสไตลัสในมือลงบนโต๊ะโลหะเย็นเฉียบ ก่อนจะหมุนเก้าอี้กลับไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มผู้มาเยือนด้วยท่าทีที่คาดเดาไม่ได้ กวินทร์ยืนพิงกรอบประตูห้องสืบสวนชั่วคราว ร่างกายของเขาสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มที่ดูไร้รอยยับ ดวงตาคู่คมจ้องมองร่องรอยการฆาตกรรมที่ถูกจำลองเป็นกราฟิกสามมิติบนจอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “การฆาตกรรมไม่ใช่สมการคณิตศาสตร์ที่แค่เติมตัวแปรลงไปแล้วจะหาค่า x ได้เสมอไปหรอกนะ คุณกวินทร์” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเธอแข็งกร้าว “ถ้าคุณคิดว่าร่องรอยการถล่มของกำแพงนี้เป็นอุบัติเหตุจากความบกพร่องของวิศวกรรม คุณก็คงประเมินความแค้นของมนุษย์ต่ำเกินไป” กวินทร์ก้าวเข้ามาในห้อง เสียงฝีเท้าของเขาหนักแน่นและจังหวะมั่นคง เขาหยุดลงที่หน้าจอโฮโลแกรม นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่จุดตัดของแรงกระทำทางฟิสิกส์ที่รินรดาปักหมุดไว้ “คุณให้ความสำคัญกับ ‘ความสมบูรณ์แบบ’ มากเกินไปจนมองข้าม ‘โอกาส’ ไปหรือเปล่า? หลักฐานเชิงประจักษ์บอกว่าจุดเชื่อมต่อพวกนี้รับแรงกดทับเกินลิมิต แต่มันไม่ได้บอกว่าใครเป็นคนคำนวณน้ำหนักนั้นลงไป” “แต่มันถูกคำนวณไว้ก่อนแล้ว” รินรดาโต้กลับทันควัน เธอเดินเข้าไปใกล้กวินทร์จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นจางๆ ของกระดาษเก่าและน้ำยาฆ่าเชื้อที่ติดตัวเขา “คุณมองเห็นแค่ตัวเลขในฐานข้อมูล แต่ฉันเห็น ‘เจตนา’ ในการวางโครงสร้าง ใครสักคนตั้งใจออกแบบจุดอ่อนนี้ให้มันพังทลายลงมาในช่วงเวลาที่เปราะบางที่สุดเหมือนกับสิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับครอบครัวฉันเมื่อสิบปีก่อน” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที คำว่า ‘ครอบครัว’ ดูเหมือนจะเป็นตะกอนที่ทำให้น้ำนิ่งๆ เริ่มขุ่นมัว กวินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย ความเย็นชาที่ฉาบไว้บนใบหน้าดูจะร้าวรานขึ้นเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งแกร่งเช่นเดิม “ความแค้นทำให้ทัศนวิสัยของคุณพร่ามัว รินรดา” เขาขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา มันไม่ใช่ความใกล้ชิดที่ชวนให้ผ่อนคลาย แต่มันคือการกดดันด้วยเหตุผลที่บีบคั้น “หากทุกอย่างเป็นความจงใจตามที่คุณกล่าวอ้าง ทำไมคนร้ายต้องทิ้งลายเซ็นที่ไร้ร่องรอยไว้ในที่เกิดเหตุซ้ำแล้วซ้ำเล่า? การฆาตกรรมครั้งนี้ไม่มีสมการใดที่ลงตัว ถ้าคุณยังดึงดันจะใช้สัญชาตญาณแทนตรรกะ เราทั้งคู่จะติดอยู่ในวังวนนี้จนตายไปข้างหนึ่ง” “สัญชาตญาณคือสิ่งที่เหลืออยู่เมื่อตรรกะของคุณล้มเหลวครับ” รินรดาเลียนแบบสำเนียงของเขาจนอีกฝ่ายนิ่งอึ้ง “คุณคิดว่าตัวเองกำลังควบคุมเกมนี้อยู่ แต่ความจริงแล้ว คุณแค่กำลังพยายามจัดระเบียบความโกลาหลให้เป็นตัวเลขที่ดูดีในรายงานเท่านั้น” กวินทร์หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน “งั้นเรามาพิสูจน์กันไหม? ถ้าสมการของคุณ ‘แม่นยำ’ อย่างที่ว่า ลองใช้ข้อมูลดิบในเซิร์ฟเวอร์ที่ผมเพิ่งดึงมานี่สิ” เขาหยิบแท็บเล็ตส่วนตัวขึ้นมาแล้วส่งให้เธอ รินรดาเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเชื่อมต่อข้อมูลเข้ากับระบบโฮโลแกรม ภาพจำลองเหตุการณ์พังทลายของตึกถูกซ้อนทับด้วยข้อมูลการไหลเวียนของกระแสไฟฟ้าและแรงดันน้ำที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ทันใดนั้น ดวงตาของรินรดาก็เบิกกว้างขึ้น แสงสีฟ้าจากโฮโลแกรมสะท้อนในแววตาที่สั่นไหว ตัวเลขเหล่านั้นไม่ได้แสดงถึงความล้มเหลวของโครงสร้างอย่างที่เธอเคยคาดการณ์ไว้ แต่มันคือ ‘รหัส’ บางอย่างที่ซ่อนอยู่ในลำดับการพังทลาย “นี่มัน...” รินรดาพึมพำ มือของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นโครงสร้างรหัสที่ปรากฏขึ้นบนอากาศ กวินทร์ขยับเข้ามาประชิดข้างหลัง ก้มลงมองหน้าจอผ่านไหล่ของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดที่ต้นคอ ทำให้ความรู้สึกบางอย่างที่เธอพยายามกดทับไว้พุ่งพล่านขึ้นมา “ไม่ใช่แค่การพังทลายรินรดา แต่มันคือ ‘การส่งสัญญาณ’” ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจดจ้องกับหลักฐานชิ้นใหม่ เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของอาคารก็ดังขึ้นพร้อมกันทั่วห้อง โฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนจากสีน้ำเงินเป็นสีแดงฉาน และไฟล์ข้อมูลทั้งหมดก็เริ่มถูกลบออกจากเซิร์ฟเวอร์ด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย กวินทร์รีบคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่น สายตาของเขาเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความตื่นตัวอย่างสูงสุด “มีคนรู้อยู่แล้วว่าเรากำลังแกะรอยมัน... ออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้!” ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้ขยับตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูทหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับเสียงกลอนประตูที่ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับใบหน้าของชายชุดดำที่ก้าวเข้ามาโดยไร้ความลังเล ในมือของเขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่เป็นอุปกรณ์บางอย่างที่ส่งเสียงหึ่งๆ คล้ายคลื่นความถี่สูง ซึ่งดูเหมือนจะเตรียมไว้เพื่อปิดปากพยานที่รู้มากเกินไป ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับสมการที่ซับซ้อนนี้ร่วมกับผมนะครับ สายลมแผ่วเบา