งานเขียนเล่มใหม่

"คุณกวินทร์คะ... ถ้าคุณจะเขียนมันออกมาจริงๆ ทำไมไม่เลือกเขียนเรื่องอื่นล่ะคะ เรื่องราวของคนอื่น... หรือเรื่องจินตนาการที่มันไม่มีตัวตนอยู่จริง ไม่ดีกว่าหรือคะ?" น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่าขณะยืนมองกองกระดาษเปล่าบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ ปากกาหมึกซึมราคาแพงวางนิ่งอยู่ข้างสมุดโน้ตปกหนัง กวินทร์ไม่ได้ตอบในทันที เขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ตัวโปรด แววตาที่ปกติจะอบอุ่นดุจไอแดดในฤดูหนาวกลับมีความลึกล้ำบางอย่างที่เธอยังอ่านไม่ออก "ทำไมต้องเป็นเรื่องของเรา?" เขาถามกลับ น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่ามีจังหวะหยุดเว้นวรรคราวกับกำลังชั่งใจ "เพราะความรักของคนเรามันมีอายุขัยของมันรินดา... ถ้าวันหนึ่งผมไม่อยู่เพื่อเล่าเรื่องนี้ให้คุณฟังอีก เรื่องราวทั้งหมดนี้จะหายไปเหมือนควันไฟที่ถูกลมพัด" "คุณพูดเหมือน... เหมือนกำลังบอกลา" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น จนเห็นรอยซีดจาง มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะคว้าขอบโต๊ะไว้แน่น เธอเกลียดความรู้สึกที่เหมือนกับว่าเขากำลังค่อยๆ ถอยห่างออกไปจากพื้นที่ปลอดภัยที่เธอเพิ่งยอมเปิดใจให้ กวินทร์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาเดินเข้ามาใกล้จนกลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำชาประจำตัวเขากลบกลิ่นสีน้ำมันในห้องทำงานไปจนหมดสิ้น เขาไม่ได้สัมผัสตัวเธอ เพียงแค่หยุดยืนอยู่ห่างออกไปในระยะที่สัมผัสได้ถึงไออุ่น "ผมแค่กำลังบันทึกความทรงจำ... ในวันที่โลกหมุนไปข้างหน้าเร็วเกินกว่าเราจะรักษาความรู้สึกบางอย่างไว้ได้ ผมอยากให้มันเป็นอมตะ" "แต่มันเจ็บนะคะ..." รินรดาหลุบตาลง มองเห็นภาพตัวเองในวัยเด็กที่มักจะถูกทิ้งไว้กับสมุดวาดเขียนและผนังห้องที่เงียบเหงา "การเขียนถึงคนที่เรารัก... เหมือนการควักหัวใจตัวเองออกมาวางบนหน้ากระดาษให้คนอื่นชำแหละ ความรู้สึกนี้... มันไม่มั่นคงเลยสำหรับริน" กวินทร์ยกมือขึ้นหมายจะลูบศีรษะของเธอ แต่เขากลับชะงักค้างไว้กลางอากาศก่อนจะลดมือลงอย่างสุภาพ ความลังเลนั้นทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอรู้ดีว่ากวินทร์ไม่ใช่คนโลเล แต่ความนิ่งเฉยของเขานี่เองที่ทำให้น่ากลัว "คุณกลัวการถูกทิ้ง หรือคุณกลัวความจริงที่ผมกำลังจะเขียนคะ?" กวินทร์เอ่ยถามเสียงเบา ราวกับจะสะกิดแผลในใจที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความอ่อนหวาน ก่อนที่รินรดาจะทันได้โต้ตอบ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูที่ไม่ได้ให้จังหวะนุ่มนวลแบบที่ควรจะเป็นตามมารยาท ดังรัวจนน่าตกใจ ประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักเข้ามาทันทีโดยไม่รอคำอนุญาต เมธายืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูซีดเผือดและเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่สนใจสายตาที่กวินทร์มองมาอย่างนิ่งสงบ หรือท่าทีของรินรดาที่ดูตกใจ เมธาก้าวเข้ามาในห้อง กวาดสายตามองกองกระดาษบนโต๊ะราวกับเห็นศัตรูที่น่ารังเกียจ "กวินทร์... แกทำแบบนี้ไม่ได้" เมธาพูดด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน ขณะที่สายตายังคงจับจ้องที่สมุดบันทึก "เรื่องบางเรื่อง... มันควรจะถูกฝังเอาไว้ตั้งแต่วันที่เธอจากไป ไม่ใช่เอามาขุดคุ้ยเพื่อสร้างนิยายน้ำเน่าแบบนี้!" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที กวินทร์ยืดตัวตรงขึ้น รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่แสดงถึงความอ่อนโยนอีกต่อไป มันคือรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความลับที่ใครบางคนพยายามปกปิดมาตลอดสิบปี "นายรู้เรื่อง 'คนคนนั้น' แล้วสินะ เมธา" กวินทร์กล่าวเสียงเรียบ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ แต่ความหมายของมันกลับทำให้รินรดาหน้าถอดสี "รินดา... คุณอยากรู้ไหมว่าทำไมเพื่อนสนิทของคุณถึงตื่นเต้นขนาดนี้เวลาผมเริ่มเขียนบทแรกของหนังสือเล่มใหม่?" กวินทร์ก้าวไปที่โต๊ะ คว้าสมุดเล่มนั้นขึ้นมา แล้วเปิดไปยังหน้าที่เขียนค้างไว้ด้วยลายมือหวัดๆ เขาหันหน้ากระดาษที่มีตัวอักษรสีน้ำเงินเข้มให้รินรดาเห็นเพียงแวบเดียว ก่อนจะอ่านข้อความนั้นด้วยเสียงที่ราบเรียบที่สุด *"แด่ผู้หญิงที่เป็นต้นเหตุของทุกความทรงจำ... ผู้ที่ทำให้รินรดาไม่ใช่แค่คนแปลกหน้าที่ผมเฝ้ารอ แต่เป็นตัวแทนของหัวใจที่แตกสลายใบเดิมของผมเอง"* รินรดาชะงักงัน เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ความจริงที่เธอกลัวที่สุดไม่ได้อยู่ที่ว่ากวินทร์เขียนเรื่องของใคร แต่อยู่ที่ว่า... ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอคือคนที่เขารักจริงๆ หรือเป็นเพียงแค่ 'ภาพสะท้อน' ของใครบางคนที่เขายังลืมไม่ลงกันแน่ เมธาก้าวเข้ามาคว้าข้อมือรินรดาไว้ทันที "ออกไปจากที่นี่ซะริน... ถ้าคุณไม่อยากรู้ความจริงที่มากกว่านิยายเล่มนี้" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความรู้สึกของรินรดากับกวินทร์ในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - น้ำผึ้งหยดแรก