ความหวังครั้งใหม่

“ความจริงที่มากกว่านิยายเล่มนี้คืออะไรคะเมธา?” รินรดาสะบัดข้อมือออกจากการกอบกุมของชายหนุ่ม เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว แรงบีบเมื่อครู่ยังทิ้งรอยจางๆ ไว้บนผิวขาวจัด แววตาของเมธาที่เคยอบอุ่นกลับดูสั่นไหวและพร่าเลือนไปด้วยความรู้สึกที่เธอไม่อาจหยั่งถึง เขาไม่ได้ตอบในทันที แต่กลับกวาดสายตามองไปรอบห้องทำงานส่วนตัวที่เต็มไปด้วยร่างภาพสเกตช์กระจัดกระจาย “ถ้าคุณเลือกที่จะเชื่อในสิ่งที่คนอื่นปูทางไว้ให้... คุณก็ไม่ต่างอะไรกับตัวละครที่ถูกขีดเขียนขึ้นมาเพื่อรอวันจบสิ้นหรอกนะริน” เมธาแค่นยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา “วางปากกานั่นลงซะ กลับไปใช้ชีวิตปกติที่คุณเคยเป็น ก่อนที่ความฝันบ้าๆ นี่จะทำลายคุณไม่เหลือชิ้นดี” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นพร่าแต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอหยิบพู่กันที่เปื้อนสีฝุ่นขึ้นมาควงไว้ในมือราวกับเป็นอาวุธเพียงชิ้นเดียวที่มี “ฉันไม่เคยเป็นตัวละครของใคร และถ้าความฝันนี้จะทำลายฉัน... อย่างน้อยฉันก็ได้พยายามสร้างตัวตนขึ้นมาด้วยมือของฉันเอง ดีกว่าการที่ต้องถูกขังอยู่ในกรงขังแห่งความห่วงใยที่ใครบางคนตั้งใจสร้างไว้ให้” เธอหันหลังให้เขาโดยไม่รอฟังคำโต้ตอบ ก้าวเดินออกไปจากห้องนั้น ทิ้งให้เมธายืนเคว้งอยู่ท่ามกลางความเงียบงันที่แสนอึดอัด รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอดขณะเดินผ่านโถงทางเดินที่คุ้นเคย กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นอายของหนังสือในร้านของกวินทร์มักจะทำหน้าที่เป็นยารักษาใจชั้นดีเสมอ ในห้องสตูดิโอเล็กๆ หลังร้านกวินทร์กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงหนังสือเก่า เขามักจะมีท่าทีนิ่งสงบแบบนี้เสมอ... สงบจนทำให้หัวใจที่ร้อนรุ่มของเธอค่อยๆ คลายตัวลง “ริน... ดูเหมือนว่าวันนี้บรรยากาศรอบตัวคุณจะมีเรื่องให้ต้องคิดเยอะเลยนะ” กวินทร์วางหนังสือในมือลง เขามองเธอด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ยถามสิ่งใดให้มากความ รินรดาเดินไปหยุดตรงหน้าเขา พลางกอดซองเอกสารสีน้ำตาลแน่น “กวินทร์คะ... ถ้าฉันตัดสินใจจะส่งผลงานนี้เข้าประกวด ถึงแม้ว่าจะรู้ว่าโอกาสที่ได้รับเลือกมันน้อยนิด... คุณจะคิดว่าฉันกำลังเอาตัวไปเสี่ยงกับความผิดหวังหรือเปล่าคะ?” กวินทร์เดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่ลดลงทำให้รินรดาได้กลิ่นหอมจางๆ ของกาแฟคั่วบดจากตัวเขา เขายกมือขึ้นหมายจะลูบศีรษะเธออย่างปลอบโยน แต่ก็หยุดชะงักไว้เพียงกลางอากาศก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอบอุ่น “การประกวดไม่ใช่แค่เรื่องของการชนะหรือแพ้หรอกครับริน แต่มันคือการประกาศให้โลกรู้ว่า... คุณกล้าที่จะนำพาความรู้สึกข้างในออกมาวางไว้บนกระดาษใบนั้นแล้ว” เขาก้มลงมองซองเอกสารในมือเธอ “ความหวังที่ตั้งอยู่บนความพยายาม ไม่ใช่ความเสี่ยง แต่มันคือการลงทุนกับหัวใจตัวเองต่างหากครับ” คำพูดของเขาเปรียบเสมือนน้ำค้างในเช้าวันที่แห้งผึ้ง รินรดารู้สึกเหมือนก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในอกถูกยกออกไป เธอตัดสินใจเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบผลงานชิ้นสุดท้ายที่บรรจงวาดขึ้นจากความทรงจำในวัยเด็ก... ภาพของเด็กหญิงคนหนึ่งที่กำลังเอื้อมมือคว้าแสงดาวที่กำลังตกกระทบลงบนผืนน้ำ มันคือภาพที่เธอไม่เคยกล้าให้ใครดู เธอบรรจุงานชิ้นนั้นลงซองอย่างประณีต มือที่เคยสั่นเทาตอนนี้กลับมั่นคงอย่างประหลาด นี่ไม่ใช่แค่การส่งภาพวาด แต่มันคือการส่งเศษเสี้ยวของจิตวิญญาณที่เธอถูกกักขังไว้มานานปีออกไปสู่โลกกว้าง “เสร็จแล้วค่ะ” เธอกล่าวเบาๆ ขณะวางซองผลงานลงบนโต๊ะ “ดีมากครับ” กวินทร์พยักหน้า ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งที่วางอยู่ข้างๆ ส่งให้เธอ “อ้อ... มีจดหมายฉบับหนึ่งส่งถึงคุณเมื่อเช้านี้ จ่าหน้าซองไม่มีชื่อผู้ส่ง แต่เขียนระบุว่า ‘ถึงผู้ที่กำลังจะเดินออกจากความมืด’” รินรดารับจดหมายมาด้วยความฉงน กระดาษสีครีมเนื้อหนาดูประณีตเกินกว่าจะเป็นจดหมายธรรมดา เธอค่อยๆ แกะซองออกช้าๆ ลายมือที่ปรากฏอยู่ภายในทำให้มือของเธอสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ ‘รินรดา... ถ้าอยากรู้ว่าใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการหายไปของพ่อแม่เธอเมื่อยี่สิบปีก่อน จงไปที่ห้องสมุดเก่าหลังเมืองในเวลาเที่ยงคืนวันนี้ คนที่เธอนับถือที่สุด... อาจเป็นคนเดียวกับคนที่ทำลายชีวิตเธอ’ สายตาของเธอไล่อ่านบรรทัดสุดท้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจที่เพิ่งจะสงบกลับเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมาข้างนอก เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองกวินทร์ เขากำลังยืนหันหลังให้เพื่อจัดชั้นหนังสือ แต่ทว่า... แสงจากโคมไฟที่ตกกระทบลงบนเงาของเขาบนผนัง กลับเผยให้เห็นเงาสะท้อนของสิ่งที่เขาซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อ... มันคือสร้อยข้อมือเงินเส้นเดียวกับที่แม่ของเธอสวมใส่ในวันสุดท้ายที่ได้พบกัน! รินรดากลั้นหายใจ ความมืดมนที่เธอพยายามจะเดินออกมา กำลังจะโอบล้อมเธอไว้อีกครั้งด้วยความจริงที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ - น้ำผึ้งหยดแรก