เงาจากอดีต

"ผมไม่คิดว่าคุณจะเหมาะสมกับงานประเภทนี้ รินดา... มันไม่ใช่ที่ที่คนอย่างคุณควรจะเอาตัวเข้าไปเสี่ยง" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยบาดลึกเข้ามาในความเงียบของร้านหนังสือ กวินทร์ที่กำลังจัดเรียงหนังสือหมวดกวีนิพนธ์บนชั้นชะงักมือลง แววตาของเขาเปลี่ยนไปเพียงวูบเดียว ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงข้ามกับรินรดา เมธาไม่ได้มองมาที่กวินทร์ด้วยซ้ำ สายตาของเขาจดจ้องอยู่เพียงหญิงสาวที่ยืนกำพู่กันในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "มันเป็นงานที่ฉันเลือกเองนะเมธา" รินรดาตอบกลับ เสียงของเธอเบาหวิวแต่แฝงไปด้วยความรั้น "อีกอย่าง... ที่นี่ไม่ใช่ที่เสี่ยงอะไรเลย มันคือร้านหนังสือ" "สำหรับคนอื่นอาจจะใช่ แต่สำหรับริน... ความอ่อนโยนของคุณมันดึงดูดเรื่องวุ่นวายเสมอ" เมธาก้าวเข้ามาใกล้รินรดาอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนกวินทร์รู้สึกได้ถึงคลื่นอารมณ์ที่แปรปรวน เขาจึงวางหนังสือในมือลงช้าๆ แล้วก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองอย่างนุ่มนวล "สวัสดีครับคุณเมธา ผมกวินทร์ เจ้าของร้านนี้" กวินทร์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงด้วยความหนักแน่นของเจ้าบ้านที่พร้อมปกป้องสิ่งที่ตนหวงแหน "ขอบคุณที่เป็นห่วงคุณรินรดานะครับ แต่ที่ร้านนี้ เรามีกฎข้อเดียวคือเราสนับสนุนทุกก้าวเดินที่รินรดาเลือก... ไม่ว่าจะเสี่ยงแค่ไหนก็ตาม" เมธาแค่นยิ้มที่มุมปาก สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองไปรอบร้าน ก่อนจะหยุดลงที่ภาพวาดพู่กันจีนที่รินรดาวาดค้างไว้บนโต๊ะทำงานกลางร้าน ซึ่งเป็นภาพเงาสะท้อนของกวินทร์ที่กำลังอ่านหนังสือในมุมมืดของร้าน "สนับสนุนเหรอครับ?" เมธาทวนคำพลางหัวเราะในลำคอ "คุณใช้คำว่า 'สนับสนุน' ทั้งที่ดึงรินเข้ามาอยู่ในโลกแคบๆ ของคุณเนี่ยนะ เธอควรจะได้ไปวาดภาพในสตูดิโอใหญ่ๆ หรือแสดงงานในแกลเลอรีชื่อดัง ไม่ใช่มานั่งคอยจัดเรียงหนังสือให้ใครก็ไม่รู้ที่จมอยู่กับอดีตแบบคุณ" คำพูดนั้นกรีดลงบนความรู้สึกของรินรดา เธอรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบ รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเมธาด้วยสายตาตัดพ้อ "เมธา! อย่าพูดแบบนั้นกับกวินทร์นะ" "ผมพูดความจริง ริน" เมธาหันมาจ้องหน้าเธอ ดวงตาคู่เดิมที่เคยอ่อนโยนยามมองเธอนั้นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความถือดี "หรือคุณลืมไปแล้วว่าเราเคยตกลงอะไรกันไว้ ก่อนที่คุณจะตัดสินใจมาจมปลักอยู่ที่นี่ คุณบอกเองว่าคุณกลัว... กลัวที่จะถูกทอดทิ้ง แล้วคนอย่างหมอนี่น่ะเหรอที่จะการันตีได้ว่าเขาจะไม่ทิ้งคุณไปในวันที่เขาเบื่อ?" ความเงียบเข้าปกคลุมร้านหนังสือทันที กวินทร์นิ่งเงียบ แววตาของเขาฉายความเจ็บปวดขึ้นวูบหนึ่ง เขาเข้าใจดีว่าปมในใจของรินรดานั้นลึกซึ้งเพียงใด และเมธากำลังเล่นกับความกลัวที่ใหญ่ที่สุดของเธอ "ผมอาจจะการันตีอนาคตไม่ได้" กวินทร์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบนั้น เสียงของเขาไม่ได้ดัง แต่ดังก้องในความรู้สึกของทุกคน "แต่สิ่งที่ผมการันตีได้คือ ทุกนาทีที่รินรดาอยู่ที่นี่ เธอจะไม่ต้องรู้สึกว่าตัวเองต้องพิสูจน์อะไรเพื่อให้ใครรัก... ต่างจากบางคนที่พยายามจะครอบครองเธอด้วยการขีดเส้นใต้ความกลัวของเธอเอาไว้" เมธากำหมัดแน่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ เขารู้สึกเสียหน้าอย่างรุนแรงที่ถูกชายหนุ่มที่ดูแสนธรรมดาตอกกลับด้วยท่าทีที่สุขุมเกินไป "คุณรินดา" กวินทร์หันไปมองหญิงสาวที่กำลังตัวสั่นเทา "ไปพักในห้องทำงานด้านหลังก่อนเถอะครับ เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง" รินรดาลังเล เธออยากจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อปกป้องกวินทร์ แต่ความกลัวที่ถูกเมธาขุดขึ้นมาทำให้ลำคอของเธอตีบตัน เธอได้แต่พยักหน้าเบาๆ แล้วเดินเลี่ยงออกไปทางหลังร้าน ทิ้งให้ชายหนุ่มสองคนเผชิญหน้ากันด้วยพลังงานที่ห้ำหั่นกันเงียบๆ เมธามองตามแผ่นหลังของรินรดาไปจนลับตา ก่อนจะหันกลับมาประชิดตัวกวินทร์ "คุณรู้ไหมว่าทำไมเธอถึงกลัวนักหนา" เมธากระซิบเสียงเย็นเยียบที่ข้างหูของกวินทร์ "เพราะคนสุดท้ายที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นแบบคุณ... คือคนที่ทำลายชีวิตเธอจนแทบไม่เหลือชิ้นดีมาแล้ว และผมไม่มีวันยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นซ้ำสอง" กวินทร์ยังคงยืนนิ่ง ทว่าแววตาที่เคยอบอุ่นกลับวูบไหวด้วยความสับสนบางอย่างที่เก็บซ่อนไว้ลึกสุดใจ "คุณพูดเรื่องอะไร" เมธาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเปิดรูปภาพภาพหนึ่งแล้ววางลงบนโต๊ะไม้ก๊อกต่อหน้ากวินทร์ ภาพนั้นทำให้กวินทร์ถึงกับชะงักลมหายใจไปชั่วขณะ มันเป็นภาพถ่ายเก่าๆ ของใครบางคนที่เขารู้จักดี... คนที่เขาพยายามลืมเลือนมาตลอดหลายปี "รินไม่ได้ต้องการความอบอุ่นจากคนแปลกหน้าหรอกครับกวินทร์" เมธากล่าวก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปที่ประตูร้าน "เธอต้องการคนที่รู้ว่าภายใต้ภาพวาดสวยหรูพวกนั้น เธอมีแผลเป็นที่น่าเกลียดแค่ไหน... ซึ่งเสียใจด้วยนะ ที่คุณน่ะ 'ไม่รู้' อะไรเลย" เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังกังวานขึ้นขณะที่เมธาเดินออกไป ทิ้งให้กวินทร์ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ สายตาของเขาจดจ้องที่หน้าจอโทรศัพท์ซึ่งยังเปิดค้างไว้ ภาพของบุคคลในอดีตที่หวนกลับมาทิ่มแทงใจนั้นชัดเจนจนน่ากลัว ในวินาทีนั้นเอง กวินทร์ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ ของรินรดาที่เดินย้อนกลับมา เธอชะงักอยู่ที่มุมชั้นหนังสือ สายตาของเธอเลื่อนผ่านไปเห็นภาพถ่ายบนโต๊ะเข้าพอดี ดวงตาของรินรดาเบิกกว้าง สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด ก่อนที่เธอจะทรุดลงนั่งกับพื้นราวกับคนหมดเรี่ยวแรง "กวินทร์... คุณ... คุณรู้จักเขาได้ยังไงคะ?" น้ำผึ้งหยดแรกหวังว่าบทนี้จะทำให้หัวใจของรี้ดทุกคนเต้นแรงและร่วมลุ้นไปกับตัวละครของเรานะคะ