มิตรภาพคืออาวุธ

"ข้อเสนอระดับนั้น... ต่อให้เจ้าใช้เวลาเก็บขยะไปอีกสามชาติก็ไม่มีทางแลกได้หรอกนะ เจ้าหนู" เสียงทุ้มต่ำราวกับก้องมาจากก้นบึ้งของเหวลึกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงโบราณ กลิ่นอายของพลังเวทระดับมหาอำนาจแผ่ซ่านกดทับจนอากาศรอบตัวหนาหนักราวกับถูกหลอมด้วยตะกั่ว รินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชาผลึกศิลาสีนิล มือกำถุงผ้าใส่เศษซากขยะเวทมนตร์ที่เพิ่งเก็บกวาดมาจากซากปรักหักพังแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว ดวงตาคู่คมกวาดมองข้อความโฮโลแกรมสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า—หน้าต่างระบบที่เสนอ "สิทธิ์ในการเข้าถึงคลังสมบัติแห่งอาณาจักรสูญหาย" และ "ตำแหน่งแม่ทัพเวทมนตร์แห่งดินแดนไร้พรมแดน" แลกกับการสลัดทิ้งภาระไร้ค่าอย่าง "เศษซากเวทเสื่อมสลาย" ที่ยืนเงียบเชียบอยู่เบื้องหลัง ชายหนุ่มไม่ได้เหลือบแลตัวเลขค่าประสบการณ์มหาศาลหรือไอเทมระดับตำนานที่ถูกนำมาล่อตาล่อใจแม้แต่น้อย สายตาของเขากลับสะท้อนภาพเงาสะท้อนในดวงตาสีฟ้าครามกระจ่างใสของเซเลสเทีย อาจารย์สาวลึกลับผู้กำลังกุมชายเสื้อรินไว้หลวมๆ ร่างกายของเธอยังคงสั่นเทาเล็กน้อยจากอาการสูญเสียความทรงจำและผลกระทบของเขตอาคมโบราณ ความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นนั้นคือสิ่งที่รินสัมผัสได้มาตลอดการเดินทาง "ข้อเสนอฟังสวยหรูดีนี่ครับ... เอ๊ย! ค่ะ" รินเผลอหลุดสำนวนเดิมออกมาเล็กน้อยก่อนจะปรับเสียงให้เป็นปกติ พร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาทตามสไตล์ประจำตัว "แต่เกรงใจจังเลยนะคะ พอดีว่าฉันเป็นพวกชอบของเก่ามากกว่าของใหม่... ยิ่งเป็นของที่ฉันเป็นคนเก็บกวาดมากับมือด้วยแล้ว ต่อให้ใครเอาบัลลังก์ทองคำมาแลก ก็ไม่มีทางยกให้ใครเด็ดขาดค่ะ" สิ้นคำพูด รินก็ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ดึงร่างของเซเลสเทียให้ถอยเข้ามาอยู่ในรัศมีป้องกันของทักษะ "เขตแดนรีไซเคิล" ทันที แสงสีฟ้าอ่อนจางผุดขึ้นจากพื้นศิลา ก่อตัวเป็นม่านพลังรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อน มันไม่ใช่เวทมนตร์โบราณที่ทรงพลังทำลายล้าง แต่เป็นโครงสร้างเวทที่รินประดิษฐ์ขึ้นเองจากการนำเศษชิ้นส่วนกลไกเวทของก็อบลินมาดัดแปลงเข้ากับผลึกมานาคุณภาพต่ำ น้ำเสียงเย้ยหยันจากความมืดพลันเงียบลง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะแหบพร่าที่บาดลึกถึงโสตประสาท "โง่เขลา... เอาขยะมาแลกกับอนาคตที่ยิ่งใหญ่เนี่ยนะ เจ้าเด็กนี่มันเพี้ยนไปแล้วจริงๆ เซเลสเทีย เจ้าปล่อยให้เด็กเหลือขอคนนี้จูงจมูกไปถึงไหนกัน?" เสียงนั้นพยายามแทรกซึมเข้าสู่จิตใจของหญิงสาว เซเลสเทียเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเธอกะพริบถี่เพื่อขับไล่ภาพความทรงจำที่ปะปนกันมั่วซุมในหัว ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะแขนเสื้อของรินแน่นขึ้น แรงสั่นเทาค่อยๆ 3จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยประกายแสงสีเงินยววงที่เริ่มก่อตัวขึ้นรอบปลายนิ้วของเธอ "เขา... ไม่ใช่ขยะ" เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบชั่วโมง ท่าทีที่เคยลังเลและเปราะบางหายวับไป เหลือเพียงจอมเวทผู้ทรงสง่าราศีที่แม้จะสูญเสียความทรงจำไปครึ่งหนึ่ง แต่สัญชาตญาณอันยิ่งใหญ่ก็ยังคงตื่นตัว "และมิตรภาพที่เขาใช้เศษเหล็กผุพังสร้างขึ้นมา... มีค่ามากกว่าบัลลังก์เน่าเฟะของเจ้าเป็นร้อยเท่า" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของรินและเซเลสเทียพร้อมกัน หน้าต่างโปร่งใสสีทองอร่ามพุ่งทะยานขึ้นกลางอากาศ กลิ่นอายรอบตัวเปลี่ยนจากความอึดอัดกดดันกลายเป็นกระแสมานาอันบริสุทธิ์ที่โหมกระหน่ำราวกับพายุฤดูใบไม้ผลิ [ระบบตรวจพบความเชื่อมโยงทางจิตวิญญาณระดับสูงระหว่าง 'ผู้เล่นริน' และ 'สหายร่วมรบ เซเลสเทีย'] [เงื่อนไขลับ 'สายสัมพันธ์แห่งศรัทธา' ถูกปลดล็อก!] [ทักษะเฉพาะตัว 'การผสานเวทขยะมหาภิภพ (Recycled Synthesis)' เลื่อนระดับสู่ขั้น SSS เป็นการชั่วคราว!] รินเบิกตากว้างเล็กน้อย รอยยิ้มอุ่นๆ ผุดขึ้นบนใบหน้า เมื่อมองเห็นเศษซากไอเทมเวทมนตร์นับร้อยชิ้นในถุงผ้าของเขาเริ่มสั่นระริกและลอยวนขึ้นสู่เบื้องบน พวกมันไม่ได้ไร้ค่าอีกต่อไป แต่ละชิ้นกำลังหลอมรวมเข้ากับละอองดาวที่ร่วงหล่นจากปลายนิ้วของเซเลสเทีย กลายเป็นเกราะป้องกันแสงสีรุ้งที่แผ่ขยายปกคลุมทั่วทั้งห้องโถงโบราณ "อาจารย์คะ... ดูเหมือนว่าเราจะมีงานต้องเคลียร์พื้นที่ซะแล้วสิคะ" รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มือขวาตวัดคทาประดิษฐ์ที่ทำจากเศษท่อประปาเวทมนตร์ชี้ตรงไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า ดวงตาเป็นประกายด้วยความท้าทาย "อืม... จัดการพวกที่ชอบทำลายความสงบสุขของการเก็บกวาดให้เรียบร้อยกันเถอะค่ะ" เซเลสเทียก้าวออกมายืนเคียงบ่าเคียงไหล่ ร่างกายของทั้งสองสะท้อนแสงประสานกันอย่างลงตัว เคมีอันเป็นเอกลักษณ์ของคู่หูต่างขั้วแผ่ซ่านจนมิติรอบข้างบิดเบี้ยว เงาดำมหึมาค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิด ร่างของมันสูงใหญ่ราวกับภูเขาและเต็มไปด้วยรอยต่อของจักรกลเวทโบราณที่ส่งเสียงคำรามก้อง แต่น่าแปลกที่รินไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เขากลับมองมันด้วยสายตาของนักประเมินสินค้ามือฉกรรจ์ที่กำลังคำนวณมูลค่าของชิ้นส่วนที่จะดรอปออกมาหลังจากการต่อสู้ ทว่า ก่อนที่คมดาบแสงแรกจะทันได้กระทบกับร่างของบอสลับเบื้องหน้า อากาศเหนือหัวของพวกเขาก็ฉีกขาดออกเป็นรอยแยกสีดำสนิทอย่างไร้ซุ่มเสียง กลิ่นอายอันคุ้นเคยแต่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึงพวยพุ่งออกมาจากรอยแยกนั้น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจของรินหยุดเต้นไปชั่วขณะ— "เจอตัวจนได้นะ... ผู้สืบทอดแห่งกุญแจศูนย์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับรินและเซเลสเทียมาจนถึงบทนี้นะคะ!