จดหมายลึกลับ

กลิ่นไอโอดีนและน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องพักแพทย์ศัลยกรรมตลบอบอวล ราวกับพยายามชะล้างความโสมمของความจริงที่กำลังกัดกินความสงบสุขทีละน้อย พิมมาดายืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ปลายนิ้วเรียวยาวที่ผ่านการบรรจงสวมถุงมือยางเพื่อช่วยชีวิตคนมานับร้อย กลับกำลังสั่นเทาเล็กน้อยยามสัมผัสซองจดหมายสีชาที่วางอยู่กึ่งกลางโต๊ะทำงาน มันไม่ใช่จดหมายธรรมดา และไม่มีทางเล็ดลอดเข้ามาในเขตปลอดเชื้อของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งนี้ได้โดยบังเอิญ ตราประทับบนซองกระดาษสาเนื้อหยาบไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงตัวเลขสี่หลักที่เขียนด้วยหมึกซึมสีดำสนิท—ตัวเลขชุดเดียวกับคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญเมื่อสิบห้าปีก่อน คดีที่พยายามฝังกลบไว้ใต้กองแฟ้มประวัติอาชญากรและรอยด่างพร้อยของนามสกุลที่เธอพยายามหนีมาตลอดชีวิต เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามจังหวะที่คุ้นเคย ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกโดยไม่รอรับคำอนุญาต ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเข้มของศิลาปรากฏขึ้นในกรอบสายตา แววตาคมกริบของชายหนุ่มกวาดตามองสภาพแวดล้อมอย่างรวดเร็วก่อนจะหยุดนิ่งที่ซองจดหมายบนโต๊ะ "ดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญจะส่งของขวัญมาเยี่ยมคุณถึงห้องผ่าตัดเลยนะครับ หมอพิม" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ นัยน์ตาคู่นั้นไม่มีความประหลาดใจเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย ราวกับเขาคาดการณ์เหตุการณ์นี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว พิมมาดาหันขวับกลับมา สายตาสองคู่ปะทะกันกลางอากาศราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ความเย็นชาที่เธอใช้เป็นเกราะกำบังถูกงัดขึ้นมาใช้ทันทีเพื่อปกปิดความตื่นตระหนกที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ "คุณรู้อะไรมา ศิลา" เธอถาม เสียงลอดไรฟันต่ำอย่างพยายามควบคุมโทนเสียงไม่ให้สั่น "จดหมายนี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง และทำไมมันถึงมีสัญลักษณ์นั้น... สัญลักษณ์ที่ควรจะตายไปพร้อมกับพ่อของฉัน" ศิลาสาวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละน้อย ฝีเท้ามั่นคงและเงียบเชียบ เขายื่นมือออกไปราวกับจะหยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมาดู แต่พิมมาดาไวพอกว่า เธอตวัดมือปัดซองจดหมายนั้นซ่อนไว้ใต้กองแฟ้มประวัติผู้ป่วยทันที "ระวังหน่อยครับ ของบางอย่างยิ่งเราพยายามปัดมันให้พ้นตา มันยิ่งเรียกร้องให้เราต้องหันกลับมามอง" ศิลาชักมือกลับ ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่พิมมาดาเกลียดชังที่สุดเพราะมันซ่อนความลับที่เธอไม่มีวันเข้าถึง "คุณคิดจริงๆ หรือครับว่าเรื่องทั้งหมดเมื่อสิบห้าปีก่อน จบลงตรงที่ห้องขังเดี่ยวของกรมราชทัณฑ์" "พ่อของฉันสารภาพแล้ว" พิมมาดาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความเจ็บปวดที่ถูกขุดคุ้ย "หลักฐานทั้งหมดชี้ไปที่เขา คราบเลือด ลายนิ้วมือ และคำสารภาพที่ออกจากปากของเขาเอง คุณจะบอกว่ามันมีความลับอะไรซ่อนอยู่อีกงั้นเหรอ" "คำสารภาพที่ได้มาภายใต้ฤทธิ์ยาขับกล่อมประสาท กับหลักฐานที่ถูกจัดฉากอย่างประณีตโดยคนที่เดินอยู่บนจุดสูงสุดของโรงพยาบาลแห่งนี้... คุณเป็นหมอศัลยกรรม คุณย่อมรู้ดีกว่าใครว่า การจะทำให้หัวใจหยุดเต้นโดยไม่ทิ้งร่องรอยการฆาตกรรมนั้นทำอย่างไร และการจะทำให้คนบริสุทธิ์กลายเป็นฆาตกร ก็ใช้เทคนิคที่แนบเนียนไม่แพ้กันหรอกครับ" คำพูดของศิลาเหมือนมีดผ่าตัดคมกริบที่กรีดลงกลางแผลเก่าในใจของพิมมาดา เธอนิ่งอึ้ง ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ สมองประมวลผลย้อนกลับไปถึงแฟ้มคดีผ่าตัดในอดีตที่เธอเคยแอบเปิดดูในคืนที่ฝนตกหนัก ภาพบันทึกการผ่าตัดที่ลงชื่อโดยผู้อำนวยการคนปัจจุบัน—เจ้านายและผู้มีพระคุณของเธอ ลอยเข้ามาในหัว "คุณกำลังหมายถึง..." "ผมไม่ได้หมายถึงอะไรทั้งนั้นครับ ผมแค่เตือนคุณด้วยความหวังดี" ศิลาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกก้าวหนึ่ง จนพิมมาดาต้องถอยหลัง1ก้าวเล็กๆ จนแผ่นหลังชนกับชั้นวางอุปกรณ์การแพทย์ "เพราะตอนนี้... คนที่ส่งจดหมายฉบับนั้นไม่ได้แค่ต้องการเตือนคุณ แต่มันกำลังส่งสัญญาณว่า 'เกม' รอบใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และเป้าหมายต่อไปไม่ใช่พ่อของคุณ... แต่คือตัวคุณเอง" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ กลายเป็นเสียงเดียวที่ได้ยิน สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เคมีระหว่างความเย็นชาของศัลยแพทย์สาวกับความลึกลับอันตรายของชายหนุ่มตรงหน้า กำลังดึงพวกเขาสู่ห้วงวังวนแห่งอันตรายที่ไม่อาจถอนตัวได้อีกต่อไป ก่อนที่พิมมาดาจะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นกะทันหัน! หน้าจอแสดงผลสัญญาณชีพของผู้ป่วยในห้องไอซียูชั้นสามดิ่งลงเป็นเส้นตรงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบขัดข้องที่ถูกส่งมาจากส่วนกลาง—ไม่ใช่ความผิดพลาดของเครื่องมือแพทย์ แต่เป็นรหัสผ่านถูกถอดถอนจากคอมพิวเตอร์แม่ข่ายในห้องทำงานของเธอเอง! พิมมาดากวาดสายตามองหน้าจอด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ไฟนีออนในห้องพักแพทย์จะกะพริบวบวาบสองสามครั้งแล้วดับลงสนิท ทิ้งให้ทั้งห้องจมอยู่ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบใบหน้า และในวินาทีที่ความเงียบเข้าปกคลุม ท่ามกลางเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งคู่ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นแผ่วเบา... กำลังเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องพักแพทย์ พร้อมกับเสียงกุญแจไขล็อกกลอนประตูจากด้านนอกที่ดัง *คลิก* เบาๆ แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและค้นหาความจริงไปกับตัวละครทุกตัวด้วยกันเสมอนะครับ