ยินดีที่ได้เกลียด

“ถ้าสมองส่วนหน้าของคุณยังทำหน้าที่ได้ปกติ กรุณาถอยหลังไปสามก้าวแล้วเลิกทำตัวเป็นภาระต่อแรงโน้มถ่วงโลกสักทีค่ะ” น้ำเสียงหวานใสแต่วาจาเชือดเฉือนพุ่งตรงมาจากหญิงสาวในชุดเอี๊ยมยีนส์เลอะคราบสีอะคริลิก ผมยาวสลวยถูกม้วนเก็บลวกๆ เป็นมวยสูงด้วยดินสอไม้ รินรดายืนเท้าสะเอว มองสถาปนิกหนุ่มเนี๊ยบกริบที่เพิ่งก้าวเข้ามาเหยียบพื้นที่สร้างสรรค์—หรือที่เขาเรียกว่า ‘ไซต์งานก่อสร้างที่ยังไม่ผ่านการตรวจรับ’—ด้วยสายตาราวกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวที่หลุดรอดมาจากท่อระบายน้ำ ธีรดนย์ชะงักเท้าที่กำลังจะเหยียบลงบนกองกระดาษร่างภาพสเก็ตช์ชิ้นใหญ่ สถาปนิกหนุ่มวัยสามสิบผู้มีคติประจำใจว่าโลกใบนี้ต้องขับเคลื่อนด้วยความสมบูรณ์แบบ ขยับแว่นสายตา ‘ทอม ฟอร์ด’ บนสันจมูกคมสัน ปรายตามองเจ้าของร่างระหงที่บังอาจมาสั่งเขาก่อนจะพิจารณาความรกเรื้อรอบตัวด้วยสีหน้าขัดใจสุดขีด “คุณเป็นใคร? แล้วใครอนุญาตให้เอาขยะกระดาษพวกนี้มากองขวางแนวท่อระบบระบายอากาศหลัก” น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่แฝงความหยิ่งยโสตามแบบฉบับคนอีโก้สูงลิ่วเอ่ยขึ้น ธีรดนย์ไม่แม้แต่จะชายตากลบเกลื่อนความรำคาญ “ถ้าโปรเจกต์นี้พังเพราะงานศิลปะขยะเปียกของคุณ ผมจะฟ้องเรียกค่าเสียหายจนคุณไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อสีทาบ้านเกรดต่ำ” รินรดากัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน หล่อนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์เดือดพล่านที่พุ่งทะยานแตะเพดาน นี่น่ะหรือสถาปนิกซูเปอร์สตาร์ที่ทางโครงการจ้างมาคุมงานออกแบบภายใน? ปากคอเราะร้ายยิ่งกว่าแม่ค้าปลาในตลาดสด แถมยังแต่งตัวเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้าตัดกับฝุ่นผงปูนซีเมนต์ในไซต์งานจนน่าหมั่นไส้ “นี่คุณ! ตาบอดหรือว่าสมองมีปัญหาคะ ถึงแยกไม่ออกว่านี่คือจิตรกรรมฝาผนังชั่วคราวที่ออกแบบมาเพื่อลดความกระด้างของคอนกรีตบล็อกพวกนี้!” รินรดาก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไม่เกรงกลัวความสูงที่ต่างกันเกือบหนึ่งคืบ ปลายนิ้วเรียวที่เปื้อนสีฟ้าโคบอลต์จิ้มลงบนอกเสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบเป๊ะของเขาอย่างแรงจนเกิดรอยด่าง “แล้วอีกอย่าง ขยะที่คุณเหยียบเมื่อกี้ มูลค่ามันมากกว่าเงินเดือนคุณสามเดือนรวมกันซะอีกค่ะคุณสถาปนิกผู้ดีมีตระกูล!” ธีรดนย์ก้มมองรอยเปื้อนสีบนเสื้อเชิ้ตแบรนด์ดัง นัยน์ตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ ไม่เคยมีผู้หญิงหน้าไหนกล้าแตะต้องตัวเขาแบบนี้มาก่อน ยิ่งเป็นยายศิลปินติสท์แตกปากจัดคนนี้ด้วยแล้ว ความอดทนของเขาก็ยิ่งติดลบเป็นศูนย์ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวเล็กทันทีที่เธอยังคิดจะยื่นนิ้วมาจิ้มอกเขาซ้ำสอง แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่แน่นหนาพอที่จะทำให้รินรดารู้ตัวว่าเธอเล่นกับไฟเข้าให้แล้ว “ปล่อยนะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องตัวฉัน!” รินรดาตวัดสายตาขึ้นมอง ดวงตากลมโตฉายแววพยศดื้อดึงไม่ยอมแพ้ “ถ้าคุณยังใช้มือสกปรกนี่ชี้หน้าผมอีกครั้ง ผมจะถือวิสาสะยึดอุปกรณ์วาดรูปของคุณทั้งหมดแล้วโยนทิ้งถังขยะกลางแจ้งซะ” ธีรดนย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงปะทะเข้ากับใบหน้าเนียนใส รินรดานิ่งงั้นไปชั่วขณะเมื่อจู่ๆ ระยะห่างระหว่างพวกเขาก็หดหายจนน่าใจหาย ชายหนุ่มชะงักไปนิดเมื่อได้สติว่าตนเองเข้าใกล้เธอเกินความจำเป็น นัยน์ตาคู่คมไหววับชั่วพริบตาก่อนจะรีบปล่อยมือราวกับถูกของร้อน เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว จัดปกเสื้อให้เข้าที่เพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนแปลกประหลาดที่แล่นริ้วขึ้นมากลางอกอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “ทำงานของคุณไปซะ ยัยตัวแสบ... แต่อย่าล้ำเส้นเข้ามาในเขตพื้นที่รับผิดชอบของผมอีก ไม่อย่างนั้นเราได้เห็นดีกันแน่” “เชอะ! ใครอยากจะไปยุ่งกับคนประสาทกินอย่างคุณกันล่ะคะ” รินรดารีบดึงข้อมือกลับมาลูบปอยๆ พลางเชิดหน้าใส่ไม่ยอมลดละ “หลบไปค่ะ เกะกะลูกตา คนจะทำงาน!” ธีรดนย์แค่นหัวเราะในลำคอ หมุนตัวเตรียมจะเดินหนีไปตรวจหน้างานตามที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก แต่ยังไม่ทันที่รองเท้าหนังขัดเงาจะก้าวพ้นกองสี เสียงประกาศกร้าวจากโทรโข่งตัวจิ๋วของหัวหน้าคนงานก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ “คุณธีรดนย์ครับ! คุณรินรดาครับ! แย่แล้วครับท่าน! ฝนตกหนักพายุเข้า หลังคารั่วตรงโถงกลาง น้ำกำลังทะลักลงมาท่วมงานศิลปะกับแปลนแบบโครงสร้างแล้วครับ!” ทั้งคู่หันขวับไปมองยังทิศทางเดียวกันในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายฝนห่าใหญ่ที่กระหน่ำลงมาอย่างไร้ความปรานีซัดสาดทะลุช่องลมเข้ามาโหมกระหน่ำใส่ผลงานศิลปะชิ้นเอกของรินรดาและม้วนแบบแปลนราคาแพงลิบลิ่วของธีรดนย์จนเปียกปอนไม่เหลือชิ้นดี รินรดาร้องกรี๊ดลั่น พุ่งตัวเข้าไปตะครุบผืนผ้าใบที่กำลังจะล้มคว่ำด้วยความตกใจ ขณะเดียวกันธีรดนย์ก็พุ่งพรวดเข้าไปคว้าแฟ้มแบบแปลนด้วยสัญชาตญาณ แต่เพราะความลื่นของพื้นปูนที่เพิ่งโดนน้ำฝน ทั้งคู่จึงเสียหลักล้มพุ่งเข้าหากันอย่างจัง ร่างบางกระแทกเข้ากับอกแกร่งเต็มแรงก่อนที่ทั้งสองจะกลิ้งหลุนๆ ไปหยุดนิ่งอยู่ใต้ผ้าใบกันน้ำผืนใหญ่ที่ร่วงลงมาคลุมร่างทั้งคู่ไว้ราวกับมุ้งหลังใหญ่ ความมืดสลัวและเสียงฝนที่ตกกระทบผ้าใบคานด้านบนดังอื้ออึงตัดขาดโลกภายนอกออกไปจนหมดสิ้น รินรดานอนคว่ำทับอยู่บนแผงอกกว้าง ลมหายใจหอบกระชั้นปะทะเข้ากับผิวเนื้ออุ่นของกันและกันในระยะประชิดชนิดที่เรียกว่าแทบจะหลอมละลายเป็นเนื้อเดียว ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อตระหนักว่าตอนนี้ริมฝีปากของเธออยู่ห่างจากริมฝีปากหยักได้รูปของเขาแค่เพียงคืบเดียวเท่านั้น และในจังหวะที่ธีรดนย์เงยหน้าขึ้นเพื่อจะพยุงตัวลุกขึ้น สายตาคู่คมก็สบประสานเข้ากับนัยน์ตาสั่นระริกของหญิงสาวพอดิบพอดี ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่แคบๆ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามจนไม่รู้ว่าเป็นของใครกันแน่ที่ดังกลบเสียงฝน “ถ้าคุณยังมองผมด้วยสายตาแบบนี้อีกทีเดียว... ผมอาจจะลืมตัวคิดว่าคุณกำลังเรียกร้องอย่างอื่นมากกว่าการทะเลาะนะคะ” ธีรดนย์กระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่พุ่งทะยานขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของตุ๊กตาโบราณนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!