ศาลจำลองของชีวิต

กลิ่นอายของกระดาษเอกสารคดีความและน้ำยาดันฝุ่นราคาถูกในห้องพิจารณาคดีสำนักงานกฎหมายใหญ่ใจกลางเมือง ไม่เคยให้ความรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาได้เลยสักครั้ง รินรดายกปลายนิ้วขึ้นจัดปมเนกไทสีเทาเข้มใต้สูทเข้ารูปสีกรมท่าอย่างใจเย็น ทุกการเคลื่อนไหวของเธอเปี่ยมด้วยความมั่นใจและเยือกเย็น ราวกับประติมากรรมหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาเพื่อทำลายคู่ต่อสู้โดยเฉพาะ แผ่นแฟ้มหนังสีดำในมือถูกวางลงบนโต๊ะไม้โอ๊กขัดเงาด้วยเสียงที่ดังพอให้สะดุดความสนใจของคนฝั่งตรงข้าม "ดิฉันคิดว่าเราทบทวนข้อเสนอทั้งหมดเจ็ดรอบแล้วนะคะ คุณธีร์ธัช" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้คลื่นอารมณ์ และห่างเหินจนน่าใจหายถูกเอื้อnออกไปจากริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำ ธีร์ธัช ชายหนุ่มผู้กุมบังเหียนอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้าน นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะเจรจาฝั่งตรงข้าม นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองใบหน้าของอดีภรรยาที่ไม่ยอมกะพริบตา เขากวาดสายตามองร่องรอยความสำเร็จที่ถูกสร้างขึ้นบนตัวเธอ ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเงาจางๆ ในบ้านหลังใหญ่หลังนั้น ผู้หญิงที่เคยร้องไห้อ้อนวอนขอเศษเสี้ยวความสนใจจากเขาในคืนที่ฝนตกหนัก วันนี้เธอกลับมายืนอยู่ ณ จุดนี้ ในฐานะ 'ทนายความฝ่ายโจทก์' ผู้ถือตั๋วเข้าสู่สนามรบทางกฎหมายเพื่อพรากทุกอย่างที่เขารักไปทีละน้อย "ผมไม่คิดเลยว่าทนายมือหนึ่งที่บริษัทผมว่าจ้างมาเพื่อพลิกคดีนี้... จะเป็นคุณ" ธีร์ธัชเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่าเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวพยายามควบคุมมันอย่างสุดความสามารถ สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน "โลกมันกลมดีนะคะ คุณธีร์ธัช" รินรดายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่สวยที่เย็นชาคู่นั้นเลย "และกฎหมายก็ยุติธรรมพอที่จะไม่ยอมให้ใคร ไม่ว่าจะมีอิทธิพลแค่ไหน มาเหยียบย่ำคนอื่นได้ฝ่ายเดียวอีกต่อไป" บรรยากาศในห้องประชุมเคร่งเครียดจนแทบจะใช้มีดกรีดลงไปได้ ทนายความฝั่งจำเลยและทีมกฎหมายของธีร์ธัชต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแทรกกลางระหว่างสายตาของคนทั้งคู่ที่กำลังฟาดฟันกันด้วยความหลังและบาดแผล ห้าปี... ห้าปีเต็มๆ ที่รินรดากลืนกินความเจ็บปวดและหยาดน้ำตา เพื่อถีบตัวเองขึ้นมาจากหลุมพรางของการแต่งงานไร้รัก หลุมพรางที่เขาเป็นคนผลักเธอลงไปเองกับมือ ในวันที่เธอนอนป่วยเจียนตายอยู่บนเตียงพร้อมกับเด็กน้อยในครรภ์ที่กำลังจะลืมตาดูโลก ธีร์ธัชกลับเลือกที่จะเซ็นสัญญาธุรกิจมูลค่าพันล้านในต่างประเทศ แทนที่จะอยู่ดูใจภรรยาที่สูญเสียลูกไปจากภาวะแทรกซ้อน ความทรงจำสีเลือดนั้นยังคงกรีดลึกลงในใจ แต่วันนี้... เธอมันไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่อ่อนแอและร้องขอความเห็นใจอีกต่อไปแล้ว "ผมไม่ได้ต้องการมาสู้กับคุณเรื่องคดีนี้ ริน..." ธีร์ธัชตัดสินใจโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเขาอ่อนลง ยอมลดทิฐิที่มีทั้งหมดลงต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ "ที่เรานัดเจอกันวันนี้ เพื่อที่เราจะได้ตกลงกันนอกรอบเรื่องทรัพย์สิน... ผมยินดีมอบทุกอย่างที่คุณต้องการ บ้านหลังนั้น หุ้นในบริษัท หรือแม้แต่..." "เก็บข้อเสนอชวนคลื่นไส้ของคุณไว้ใช้ในศาลเถอะค่ะ" รินรดาแทรกขึ้นทันควัน น้ำเสียงของเธอเฉียบคมดั่งใบมีดโกน "ทุกอย่างที่ฉันต้องการในตอนนี้ ไม่ใช่เงินทองสกปรกที่คุณหามาได้จากการเหยียบย่ำหัวใจคนอื่น แต่คือ 'ความยุติธรรม' และฉันจะกระชากหน้ากากคุณให้สังคมได้เห็นว่าเบื้องหลังนักธุรกิจผู้ทรงเกียรติคนนี้ แท้จริงแล้วเหยียบย่ำอะไรไว้บ้าง" เธอหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมาเปิดฝาด้วยมือที่มั่นคง ไร้ซึ่งความสั่นเทา "เราเริ่มการไกล่เกลี่ยรอบสุดท้ายกันได้หรือยังคะ? หรือว่าคุณอยากจะไปร้องไห้ฟูมฟายต่อหน้าผู้พิพากษาแทน ที่ปรึกษาทางกฎหมายของฉันพร้อมเสมอค่ะ" ธีร์ธัชเงียบงัน เขามองรินรดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาเนิ่นนาน ความโหยหา และความเสียดายที่ไม่อาจย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้ แต่ในขณะที่เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำพูดบางอย่างเพื่อยื้อเวลาออกไป เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของเขาก็สั่นครืดขึ้นบนโต๊ะ หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจาก 'คุณแม่บ้าน' ที่ดูแลคฤหาสน์ของเขา ธีร์ธัชขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจ แต่เมื่อกดรับสาย เสียงปลายสายที่ตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ก็ดังทะลุออกมาจนรินรดายังได้ยิน *"คุณธีร์คะ! แย่แล้วค่ะ! น้องนะโม... เด็กผู้ชายที่แอบหนีตามคุณไปที่สำนักงานด้วย... แกซนวิ่งหลุดมือออกไปที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน แล้วตอนนี้... ตอนนี้รถสปอร์ตคันสีดำที่กำลังถอยหลังเกือบจะชนแกแล้วค่ะคุณ!..."* ร่างสูงใหญ่ของธีร์ธัชผุดลุกขึ้นยืนพรวดโดยอัตโนมัติ ใบหน้าคร่ำเคร่งถอดสีในพริบตา นัยน์ตาเบิกKว้างด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในรอบหลายปี ทว่า... ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง รินรดาที่ได้ยินประโยคดังกล่าวชัดเจนทุกถ้อยคำ เธอกลับนิ่งงันราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม หัวใจของทนายสาวกระตุกวูบ ด้ามปากกาในมือร่วงหล่นกระทบโต๊ะเสียงดังสนั่น *เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ผิวขาวจัด นัยน์ตากลมโตดื้อรั้นที่เธอเพิ่งแอบเห็นแวบๆ วิ่งเล่นอยู่แถวล็อบบี้ตึกเมื่อครู่... เด็กคนนั้น... เด็กที่หน้าตาถอดแบบมาจากธีร์ธัชในวัยเด็กราวกับแกะ...* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับบททดสอบหัวใจครั้งนี้ด้วยกันนะคะ