คนแปลกหน้าในชุดสูท

“คุณรินรดาคะ ดิฉันคิดว่าการที่ฝ่ายจำเลยพยายามนัดพบคุณนอกเวลางานเพื่อปรึกษาเรื่องคดีโดยไม่มีทนายฝั่งเขาอยู่ด้วย มันผิดธรรมเนียมปฏิบัติที่มืออาชีพเขาทำกันนะคะ” เสียงของเลขาฯ หน้าห้องเอ่ยขึ้นด้วยความกังวล ขณะที่รินรดากำลังเก็บเอกสารใส่แฟ้มสีดำสนิทบนโต๊ะทำงาน เธอยังไม่ทันได้ตอบอะไร กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่เธอจำได้แม่นยำ—กลิ่นไม้ซีดาร์ผสมกับความเย็นชาของแอมเบอร์—ก็โชยปะทะจมูกเสียก่อน รินรดาชะงักมือที่กำลังจัดวางปากกาหมึกซึม เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองแขกผู้มาเยือนที่ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูบานเลื่อนกระจกฝ้า ธีร์ธัชในชุดสูทสั่งตัดสีน้ำเงินเข้มดูภูมิฐานกว่าที่เคยเป็น แต่สำหรับรินรดา เขาก็เป็นเพียง ‘คนแปลกหน้า’ ที่เธอเคยรู้จักดีเกินไปจนน่ารังเกียจ “เชิญนั่งสิคะคุณธีร์ธัช... แต่ถ้าจะมาเพื่อเรื่องคดีความ ดิฉันแนะนำให้คุณแจ้งทนายความของคุณให้ทำเรื่องเป็นลายลักษณ์อักษรมาจะดีกว่าค่ะ” รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ผิดกับหัวใจที่กำลังเต้นรัวเหมือนกลองรบ ธีร์ธัชก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายความกดดันที่เขานำมาด้วยทำให้พื้นที่ในห้องทำงานกว้างๆ ดูคับแคบลงถนัดตา เขานั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม สายตาคู่คมกริบจ้องมองใบหน้าเรียบเฉยของอดีตภรรยาอย่างไม่ลดละ ราวกับต้องการค้นหาความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาสามปีที่เขาไม่ได้เจอเธอ “ผมไม่ได้มาที่นี่ในฐานะลูกความ และผมก็ไม่ได้ต้องการให้ใครมาเป็นตัวกลาง” ธีร์ธัชเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและติดจะแหบพร่า “ผมแค่รู้สึกว่า... เรื่องเอกสารการหย่าที่ค้างคาอยู่ มันน่าจะถึงเวลาต้องเคลียร์กันให้ชัดเจนเสียที” รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตาเขาตรงๆ ดวงตาคู่สวยของเธอไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ มีเพียงความเย็นชาที่ก่อตัวเป็นกำแพงสูงลิ่ว “ดิฉันเคยบอกคุณไปแล้วว่าเรื่องหย่า ดิฉันได้มอบหมายให้ทนายอาวุโสของสำนักงานเป็นคนดูแล หากคุณต้องการเร่งรัดกระบวนการ ก็ติดต่อเขาได้เลยค่ะ ที่นี่เป็นสถานที่ทำงาน ไม่ใช่ที่ระลึกความหลัง” “ริน... คุณเปลี่ยนไปมาก” เขาพึมพำ มุมปากกระตุกเล็กน้อยเหมือนคนกำลังพยายามควบคุมอารมณ์บางอย่าง “คุณกลายเป็นผู้หญิงที่พูดจาเชือดเฉือนแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน” “คนเรามักเปลี่ยนไปเมื่อผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตมาได้ค่ะ” รินรดาลุกขึ้นยืน รวบแฟ้มเอกสารเตรียมตัวจะเดินออกจากห้อง “ขอบคุณที่แวะมานะคะ แต่ดูเหมือนคุณจะเสียเที่ยว เพราะดิฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว” ทันทีที่เธอหมุนตัวจะเดินผ่านเขาไป มือแกร่งของธีร์ธัชก็คว้าเข้าที่ข้อมือเธอไว้ แรงบีบนั้นไม่เบา แต่ก็ไม่แรงพอที่จะทำร้าย มันเป็นสัมผัสที่รินรดารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่าง ความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาตอกย้ำว่าอดีตที่เธอเคยทิ้งไปนั้นไม่ใช่สิ่งที่ลบเลือนได้ง่ายดาย “ผมเห็นคุณที่ศาลเมื่อวันก่อน” เขาพูดรั้งไว้ “คุณดูมีความสุขดีกับงาน... และกับการที่ไม่มีผม” รินรดาสะบัดข้อมือออกอย่างแรง ดวงตาของเธอวาวโรจน์ “อย่าได้เข้าใจผิดนะคะ การไม่มีคุณอยู่มันไม่ได้ทำให้ดิฉันมีความสุข แต่มันทำให้ดิฉันได้กลับมาเป็นตัวเองที่ ‘สมบูรณ์’ อีกครั้งต่างหาก อย่าคิดว่าการที่คุณมาที่นี่ด้วยท่าทีสำนึกผิดแบบนี้จะลบล้างความผิดพลาดในอดีตได้ค่ะ” เธอเดินออกจากห้องทำงานไปทิ้งให้ธีร์ธัชยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความเงียบงัน ชายหนุ่มมองตามหลังร่างโปร่งบางนั้นไปด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ในใจเขากำลังคิดถึงคำพูดที่ติดค้างอยู่... เขาตั้งใจจะมาขอโทษเรื่องในอดีต แต่ทุกครั้งที่เห็นสายตาเกลียดชังจากเธอ คำพูดเหล่านั้นก็กลายเป็นเพียงก้อนกรวดที่ติดคอ รินรดาเดินออกมาถึงลานจอดรถชั้นใต้ดิน ความเย็นของเครื่องปรับอากาศภายในตึกทำให้เธอรู้สึกหนาวเยือก เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอที่มีข้อความแจ้งเตือนจากโรงเรียนอนุบาลของลูกชาย—'น้องรัน' ลูกชายตัวน้อยที่เธอปกปิดไว้เป็นความลับสุดยอดจากทุกคนในชีวิตเก่า เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติ ความรักที่มีต่อลูกคือเกราะป้องกันเดียวที่ทำให้เธอเข้มแข็งพอจะเผชิญหน้ากับอดีตสามีที่เพิ่งจะนึกอยากหวนกลับมาทวงคืนทุกอย่าง รินรดากดเปิดรูปในอัลบั้มลับ ภาพเด็กชายวัยสองขวบที่กำลังหัวเราะร่าเริงในชุดอนุบาล ดวงตาเรียวเล็กจมูกโด่งรั้น... มันคือพิมพ์เขียวของธีร์ธัชชัดๆ ความกังวลถาโถมเข้ามาในหัวใจ หากวันหนึ่งเขาพบเด็กคนนี้ขึ้นมา ชีวิตที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาใหม่คงพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี ทว่า ในวินาทีที่เธอจะขึ้นรถ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังสะท้อนมาตามทางเดินในลานจอดรถที่ค่อนข้างเงียบ รินรดาชะงัก เธอหมุนตัวกลับไปมอง แต่ทว่าสิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่ธีร์ธัช กลับเป็นผู้ช่วยทนายความของธีร์ธัชที่เดินก้มหน้าก้มตาเข้ามาด้วยท่าทางรุกลี้รุกลน ในมือของเขาถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตา... มันคือแฟ้มประวัติส่วนตัวที่เธอเคยทำหล่นไว้ในห้องทำงานเมื่อครู่! “คุณรินรดาครับ... พอดีผมเห็นเอกสารนี้ตกอยู่ที่ห้องรับรอง เลยรีบเอามาคืนให้ครับ” ชายคนนั้นกล่าวด้วยความนอบน้อม แต่ทว่าแววตาของเขากลับเหลือบมองสิ่งที่อยู่ในแฟ้มนั้นอย่างมีเลศนัย รินรดารีบคว้าแฟ้มคืนมา มือของเธอสั่นระริก เธอรู้ดีว่าในหน้าสุดท้ายของเอกสารฉบับนั้น มี 'ใบแจ้งผลตรวจสุขภาพ' ของน้องรันที่ระบุชื่อบิดาอย่างชัดเจน หากเขาเปิดดู... ทุกอย่างที่เธอปกปิดมาตลอดสามปีก็จะจบลงในวินาทีนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ