การกลับมาของเงาอดีต

กลิ่นหอมเย็นของชาขาวผสมกลิ่นอายความกดดันในห้องประชุมใหญ่ชั้นห้าสิบของตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ แทบจะทำให้ลมหายใจสะดุดลงตรงนั้น เสียงพลิกกระดาษรายงานงบการเงินดังขึ้นเป็นระยะ ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบงันจนน่าอึดอัด ภาคิน นั่งอยู่ ณ ตำแหน่งประธานในที่ประชุม ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองเอกสารตรงหน้าด้วยความเบื่อหน่าย เขาคือผู้บริหารหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้าน ผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความเย่อหยิ่ง เย็นชา และไม่เคยไว้หน้าใครหน้าไหนทั้งสิ้น ในสายตาของคนอื่น ภาคินคือสมบูรณ์แบบ คือผู้ชายที่เพียบพร้อมจนน่าอิจฉา แต่ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า... หัวใจที่ด้านชาดวงนี้ เคยทำลายผู้หญิงคนหนึ่งจนไม่เหลือชิ้นดีมาแล้ว "โครงการนี้ ถ้าไม่มีอะไรเสนอแนะเพิ่มเติม ก็..." เสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก ทว่าก่อนที่เขาจะได้ปิดแฟ้มเอกสารสำคัญ ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยมือเรียวบางของใครบางคน ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมทันที ทุกสายตาในห้องหันขวับไปมองผู้มาใหม่เป็นตาเดียว รวมถึงภาคินที่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจที่มีคนกล้าขัดจังหวะการประชุมของเขา ร่างเพชฌฆาตในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวน รصริน ก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้ามั่นคงและสง่างาม เรือนผมสีดำสนิทถูกรวบตึงไว้ด้านหลังเผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้ารูปไข่ที่เฉี่ยวคมจนน่าตะลึง ริมฝีปากอิบอิ่มเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำสะกดทุกสายตา แต่สิ่งที่ทรงพลังที่สุดคือแววตานิ่งสนิทคู่นั้น... แววตาที่ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น และเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งถือดีที่ถูกยกระดับขึ้นจากอดีตอย่างสิ้นเชิง ดวงตาคู่นั้นกวาดมองเข้ามาในห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ ภาคินชะงักงัน ลลมหายใจของเขาขาดห้วงไปชั่วขณะ ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง ภาพจำของผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เคยเอาแต่ก้มหน้าหลบสายตา ร้องไห้อ้อนวอนขอเศษเสี้ยวความรักในคืนวันที่เขาใจร้ายกับเธออย่างไร้ความปรานี... ถูกซ้อนทับด้วยภาพของราชินีผู้ทรงอำนาจที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในเวลานี้ "ขอโทษที่ทำให้ต้องรอค่ะ ท่านประธานภาคิน" น้ำเสียงหวานใสกังวานก้องไปทั่วห้องประชุม แต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในความทรงจำของคนฟังจนเจ็บแปลบ รสรินแย้มยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา คราบน้ำตาและความอ่อนแอในอดีตถูกลบเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงผู้หญิงที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่เคยเหยียบย่ำเธอให้จมดิน "คุณ..." ภาคินพึมพำออกมาได้เพียงแค่นั้น มือหนาที่ถือปากกาอยู่เผลอบีบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หัวใจที่เคยด้านชาบัดนี้กลับเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อสายตา "ดิฉัน รสริน จากบริษัท วี-โกลบอล กรุ๊ป ในฐานะตัวแทนคู่ค้ารายใหม่ที่จะเข้ามาพลิกเกมธุรกิจทั้งหมดของตึกนี้ หวังว่าทางท่านประธาน... จะยังมีความทรงจำที่ดีพอในการร่วมงานกันนะคะ" รสรินจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ร่วมงานกัน' พร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงกลัว สายตาคู่คมกริบของเธอมองตรงมาที่เขา สื่อความนัยชัดเจนว่าเกมการแก้แค้นที่เธอรอคอยมานาน... ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว และเธอจะไม่ยอมปรานีเขาแม้แต่วินาทีเดียว ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วบรรยากาศ เคมีอันร้อนแรงและดุเดือดระหว่างอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งกับอดีตภรรยาที่กลับมาทวงแค้นปะทะกันจนแทบเกิดประกายไฟ ภาคินละสายตาจากเธอไม่ได้เลย เขารู้สึกได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่รสรินคนเดิมที่เขาสามารถโยนทิ้งไว้ข้างหลังได้อีกต่อไป เธอกลายเป็นยาพิษหอมหวานที่กำลังแผดเผาให้เขาร้อนรุ่มจนแทบคลั่ง ทว่า... ในขณะที่เกมธุรกิจกำลังจะเปิดฉากขึ้นอย่างดุเดือด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของรสรินก็สั่นครืดขึ้นเบื้องหน้าเธอ ข้อความแจ้งเตือนปรากฏภาพถ่ายบนหน้าจอ... เป็นภาพของเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักกำลังส่งยิ้มกว้างให้กล้อง และข้อความจากพี่เลี้ยงที่ส่งมาสั้นๆ ว่า *"น้องคินรอคุณแม่กลับบ้านอยู่นะคะ"* รสรินปรายตามองหน้าจอนั้นเพียงเสี้ยววินาที มุมปากหยักยิ้มเย้ยหยันยิ่งกว่าเดิม ขณะที่ภาคินซึ่งนั่งอยู่ใกล้จนหางตาเหลือบไปเห็นใบหน้าของเด็กในรูปพพอดี ถึงกับหน้าถอดสี ลมหายใจสะดุดกึก ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เพราะเด็กชายคนนั้น... มีใบละม้ายคล้ายคลึงกับตัวเขาในวัยเด็กราวกับถอดแบบออกมาไม่มีเพี้ยน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เกมรักและเกมแค้นบทใหม่นี้ด้วยกันนะคะ