พันธมิตรหรือศัตรูหัวใจ

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ดีลนี้พังไม่เป็นท่า ก็ถอยห่างจากภรรยา... ไม่สิ อดีตภรรยาของผมออกไปซะ ก่อนที่มือของคุณจะแปดเปื้อนเลือด” เสียงทุ้มต่ำของภาคินดังก้องกังวานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของรสริน แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่หลังโต๊ะทำงานของเธอแผ่ซ่านจนอากาศรอบข้างดูจะหนักอึ้งขึ้นมาถนัดตา เขากำลังจ้องมองมือของธนัตถ์ที่วางอยู่บนพนักเก้าอี้ของรสรินด้วยสายตาที่พร้อมจะฉีกกระชากอีกฝ่ายให้เป็นชิ้นๆ รสรินไม่ได้สะทกสะท้าน เธอเพียงแค่นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสง่างาม ปลายรองเท้าส้นสูงสีดำวาววับเคาะลงบนพื้นพรมเบาๆ เป็นจังหวะที่ยั่วโมโหผู้ชายที่กำลังหึงหวงจนตัวสั่นอยู่ตรงหน้า เธอเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีด้วยแววตาเรียบเฉยที่ซ่อนความเย็นชาเอาไว้ลึกสุดใจ “มือของธนัตถ์สะอาดกว่ามือของคุณเยอะนะคะ ภาคิน” เธอกล่าวเนิบๆ น้ำเสียงที่เคยออดอ้อนในวันวาน บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงใบมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกของเขา “แล้วที่สำคัญ... เขาเป็นแขกที่ฉันเชิญมา ไม่ใช่คนบุกรุกไร้มารยาทอย่างคุณ” ธนัตถ์ยกยิ้มมุมปาก เขาไม่เพียงแต่ไม่ถอยกลับ แต่ยังโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างใบหูของรสรินด้วยท่าทางสนิทสนม “ดูเหมือน ‘เจ้าที่’ เขาจะหวงก้างน่าดูเลยนะครับรสริน... แต่อย่างว่าแหละครับ ของดีขนาดนี้ ใครจะอยากปล่อยมือ” *โครม!* ภาคินตบโต๊ะทำงานไม้ราคามหาศาลจนสิ่งของบนนั้นสั่นสะเทือน เขาพุ่งตัวเข้ามาคว้าปกเสื้อของธนัตถ์ไว้แน่น แรงปะทะทำเอาเก้าอี้ของรสรินเลื่อนถอยหลังไปเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวในดวงตาคมกริบของเขานั้นเดือดพล่านราวกับลาวาที่กำลังปะทุ “อย่าสะเออะมาแตะต้องเธอ!” ภาคินคำรามชิดใบหน้าอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อโปรดที่เธอเคยชอบ ดึงความทรงจำเก่าๆ ให้หวนกลับมาทิ่มแทงใจ “เธอเป็นของฉัน... ตราบใดที่ฉันยังไม่เซ็นใบหย่า หรือต่อให้หย่าไปแล้ว ในสายเลือดของเธอก็ยังมีสิ่งที่เป็นของฉันอยู่!” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของรสรินกระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าเขากำลังหมายถึงอะไร... *ผลตรวจ DNA* นั่น ความลับที่เธอพยายามปิดตายไว้กำลังถูกเขาท้าทายออกมากลางวง “ปล่อยมือนะภาคิน!” รสรินลุกขึ้นยืน เธอไม่ได้ดูหวาดกลัว แต่กลับดูสง่างามดุจนางพญาที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า “คุณไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวฉันอีกแล้ว ความทรงจำที่น่ารังเกียจเหล่านั้นมันตายไปตั้งแต่วันที่คุณตัดสินใจเหยียบย่ำความรักของฉันทิ้งลงถังขยะแล้ว!” เธอเอื้อมมือไปคว้าข้อมือที่บีบคอเสื้อธนัตถ์ไว้อย่างแรง แต่ภาคินกลับไม่ยอมปล่อย เขากลับใช้มืออีกข้างรวบเอวคอดของเธอเข้าหาตัวจนร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกัน ความร้อนจากเรือนกายเขาแทรกซึมผ่านเนื้อผ้าเข้าสู่ผิวหนังของเธอโดยตรง กลิ่นกายผู้ชายที่แสนอันตรายทำให้รสรินรู้สึกวาบหวามและเจ็บปวดไปพร้อมกัน “อย่าท้าทายผม รสริน...” ภาคินกระซิบเสียงพร่า แววตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความลุ่มหลงที่น่าสะพรึงกลัว “คุณคิดว่าคุณจะหนีพ้นงั้นเหรอ? คุณคิดว่าถ้าผมรู้ความจริงบางอย่างแล้ว... ผมจะยอมให้คุณไปกับใครหน้าไหนได้ง่ายๆ?” ธนัตถ์หัวเราะหึในลำคอ “ความจริงที่ว่าคุณไม่เคยเห็นค่าเธอไงครับ ภาคิน... การที่คุณเพิ่งจะมาตระหนักได้ในวันที่สายเกินไป มันน่าสมเพชมากกว่าน่าสงสารนะครับ” ภาคินไม่รอฟังคำถากถาง เขาเหวี่ยงธนัตถ์ออกไปอย่างแรงก่อนจะหันมาบดจูบเรียวปากของหญิงสาวที่เขาเฝ้าถวิลหาอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่จูบที่นุ่มนวล แต่เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยการเรียกร้อง ความโหยหา และการลงทัณฑ์ รสรินพยายามขัดขืน แต่รสสัมผัสที่คุ้นเคยกลับทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน เธอเกลียดเขา... แต่ร่างกายของเธอกลับทรยศต่อความรู้สึกนั้นอย่างน่าไม่อาย มือหนาของภาคินลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบาง ลากผ่านส่วนโค้งเว้าของสะโพกที่เขาเคยสัมผัสมานับครั้งไม่ถ้วน ความร้อนแรงในห้องทำงานพุ่งสูงขึ้นจนแทบแผดเผา แต่ในจังหวะที่มือของเขาเลื่อนไปแตะโดนกระเป๋าเสื้อนอกของเธอ เขากลับสัมผัสได้ถึงซองเอกสารบางอย่างที่พกติดตัวเอาไว้ รสรินผลักเขาออกสุดแรงเมื่อรู้สึกถึงความเสี่ยง ดวงตาของเธอไหวระริก “ออกไปจากที่นี่ซะ! ก่อนที่ฉันจะเรียกบอดี้การ์ดมาลากตัวคุณออกไป!” ภาคินยืนหอบหายใจหนัก สายตาคมจ้องมองเธอนิ่งนานราวกับจะอ่านกินวิญญาณ เขาเห็นความสั่นไหวในดวงตาคู่สวยนั้น... ความลับที่เธอกำลังปกป้องอยู่ข้างในซองเอกสารนั่น คือสิ่งที่เขาเพิ่งได้รับรายงานจากคนสนิทว่ามันอาจเปลี่ยนชีวิตเขาไปตลอดกาล “ผมจะไป... แต่จำไว้ว่าผมไม่ได้แพ้” ภาคินขยับเนคไทที่ยับยู่ยี่ด้วยท่าทางที่ยังคงไว้ซึ่งความเย่อหยิ่ง เขาเดินผ่านธนัตถ์ไปก่อนจะหยุดลงที่ประตู “และพรุ่งนี้... เราจะได้รู้กันว่าใครกันแน่ที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมนี้” ทว่าก่อนที่ร่างสูงจะก้าวพ้นประตูไป โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เสียงปลายสายที่รีบร้อนและตื่นตระหนกทำให้เขาสะดุดกึก “นายท่านครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... มีคนลอบส่งผลตรวจ DNA ลับของท่านไปให้กับบอร์ดบริหารและสำนักข่าวธุรกิจทั้งหมดแล้วครับ!” ภาคินหน้าซีดเผือด เขามองกลับไปที่รสรินที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความโกรธแค้นและตกใจ รสรินเองก็เพิ่งได้รับแจ้งเตือนในมือถือเช่นกัน แสงไฟหน้าจอสะท้อนในตาของเธอที่เบิกกว้างด้วยความตระหนก—นี่ไม่ใช่ฝีมือเธอ และไม่ใช่ฝีมือธนัตถ์... แล้วใครกันที่กำลังเล่นเกมนี้อยู่เบื้องหลัง? ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจที่แหลกสลายและความแค้นที่กำลังก่อตัวนะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - รสรินกลิ่นกำมะหยี่