พบคลาดกับโชคชะตา

กลิ่นอายของกระดาษโบราณและฝุ่นผงที่ลอยวนอยู่ในอากาศ ปะปนกับกลิ่นจางๆ ของน้ำยาเคลือบเวทมนตร์ ชวนให้รู้สึกอึดอัดเสียจนเรย์ต้องสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เสียงฝีเท้าของเขาแม้จะพยายามลงน้ำหนักให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้บนพื้นไม้สนซีดาร์เก่าคร่ำคร่า ก็ยังคงสร้างเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันระดับที่ได้ยินกระทั่งเสียงหัวใจเต้นของตัวเอง ในมือขวาของเด็กหนุ่มกระชับฝักดาบไร้นามเอาไว้มั่น โลหะสีดำสนิทที่ไร้ลวดลายประดับใดๆ สั่นระริกเบาๆ คล้ายกับมันกำลังตื่นเต้นกับบางสิ่งบางอย่างที่อยู่เบื้องหน้า [ระบบสนับสนุนผู้สืบทอดจิตวิญญาณอัศวิน: ตรวจพบความหนาแน่นของมานาผิดปกติในรัศมีสิบเมตร] [คำเตือน: อุณหภูมิรอบตัวลดลงอย่างรวดเร็ว โปรดเตรียมพร้อมรับมือสถานการณ์ฉุกเฉิน] ข้อความสีฟ้าเรืองแสงปรากฏขึ้นในขอบสายตาของเรย์ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขากำลังให้ความสนใจในวินาทีนี้ สายตาคมกริบของเด็กหนุ่มกวาดมองไปตามชั้นหนังสือสูงตระหง่านที่ตั้งตระหง่านราวกับซากปรักหักพังของวิหารโบราณ ที่นี่คือ "ห้องสมุดต้องห้าม" เขตหวงห้ามชั้นในสุดของสถาบันเวทมนตร์อาร์คานา สถานที่ซึ่งนักเรียนสามัญชนอย่างเขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะย่างกรายเข้ามาหากไม่มีใบอนุญาตจากสภาอาจารย์ ทว่า เงื่อนงำระดับ SSS ที่ระบบมอบหมายให้เมื่อเจ็ดสิบสองชั่วโมงก่อน บีบ ให้อัศวินฝึกหัดเช่นเขาต้องเดิมพันทุกอย่าง "ถ้าช้ากว่านี้อีกนิด หอคอยผนึกคงพังทลายลงมาจริงๆ ตามที่ระบบเตือนสินะครับ..." เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อยท่ามกลางความหนาทึบของความมืด เปรี้ยะ! เสียงประหลาดคล้ายกระแสไฟฟ้าแรงสูงปะทะกับอากาศดังขึ้นที่มุมลึกสุดของแถวชั้นหนังสือที่สาม เรย์ชะתัคฝีเท้าทันที ร่างกายของเขาถูกฝึกฝนมาให้ตอบสนองต่อภัยอันตรายโดยสัญชาตญาณ มือซ้ายเอื้อมไปแตะด้ามดาบ ขณะที่สายตาสอดส่องทะลุผ่านความมืดสลัวที่ถูกย้อมด้วยแสงสีครามจางๆ จากอักขระเวทที่สลักอยู่บนผนัง ที่นั่น... ท่ามกลางกองตำราเวทมนตร์โบราณที่ลอยเคว้งคว้างอย่างไร้แรงโน้มถ่วง ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนหันหลังให้ เส้นผมสีเงินยวดยาวสลวยราวกับเส้นไหมสะท้อนแสงเรืองรองจางๆ ชุดคลุมยาวสีขาวสนิทของอาจารย์ประจำสถาบันเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นและร่องรอยการต่อสู้ แผ่นหลังบางนั้นกำลังสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เกิดจากการพยายามสะกดกลั้นพลังงานมหาศาลที่กำลังระเบิดออกจากร่างของเธออย่างควบคุมไม่ได้ เอลาร่า อาจารย์สาวผู้เงียบขรึมและขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชาที่สุดในสถาบัน กำลังใช้สองมือเปล่าตรึง "ผนึกเวทมนตร์ศาสตรา" ที่กำลังจะแตกสลายเอาไว้ด้วยชีวิตของเธอเอง! เรย์เบิกตากว้างเล็กน้อย แม้เขาจะคาดเดAไว้บ้างแล้วจากคำใบ้ของระบบ แต่การได้มาเห็นอาจารย์ผู้เลอโฉมและทรงอำนาจคนนี้ตกอยู่ในสภาพที่ยากลำบากถึงเพียงนี้ มันก็ทำให้ความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นมาในใจ ความรู้สึกของลูกผู้ชายที่ไม่อาจเพิกเฉยต่อผู้ที่กำลังแบกรับภาระอันหนักอึ้งไว้เพียงลำพัง "อาจารย์ครับ..." เรย์ส่งเสียงเรียกออกไปอย่างระมัดระวัง พร้อมกับก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกสองก้าว ร่างของหญิงสาวสะفุดเฮือกทันที ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต เอลาร่าหันขวับกลับมามองด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ดวงตาสีอเทตย์คู่นั้นเต็มไปด้วยประกายความตื่นตระหนกและความดุดันที่พร้อมจะแหลกสลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า แต่ในเสี้ยววินาทีต่อมา เมื่อสายตาของเภาปะทะเข้ากับเด็กหนุ่มชุดนักเรียนสามัญชนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ประกายความตกใจก็แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาเยือกเย็นตามสไตล์ที่ทุกคนในสถาบันคุ้นเคย "เธอ... เข้ามาที่นี่ได้อย่างไร เรย์?" น้ำเสียงของเอลาร่าราบเรียบและเย็นเยียบจนเกือบจะกลืนหายไปกับความเงียบของห้องสมุด แต่เรย์สังเกตเห็นหยาดเหงื่อเม็ดโตที่ผุดขึ้นตามขมับของเธอ รวมถึงรอยร้าวสีดำที่กำลังลุกลามขึ้นมาจากข้อมือซ้ายของอาจารย์สาวอย่างช้าๆ "ผมบังเอิญผ่านมาครับ... และดูเหมือนว่าดาบเล่มนี้ จะไม่อยากให้อาจารย์แบกรับมันไว้คนเดียวนะครับ" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่หนักแน่น เขาส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความจริงใจและความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ซึ่งหาได้ยากยิ่งในหมู่นักเรียนวัยเดียวกัน เอลาร่ากัดริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด เธอรู้ดีกว่าใครว่าผนึกบทนี้กำลังจะพังทลาย และหากมันหลุดรอดออกไปได้ ความลับเรื่องพลังที่แท้จริงของเธอและการผนึกศาสตราต้องห้ามจะถูกเปิดเผย แถมสถาบันแห่งนี้อาจไม่เหลือแม้แต่ซาก "เด็กโง่... เธอไม่รู้หรอกว่าเธอกำลังเล่นอยู่กับอะไร รีบหนีไปซะ! ก่อนที่พลังนี่จะกลืนกินแม้กระทั่งตัวเธอ!" เอลาร่าตวาดเสียงกร้าว พยายามขับพลังมานาเฮือกสุดท้ายเพื่อผลักดันเรย์ให้ออกไปจากรัศมีอันตราย แต่ทว่า... ร่างกายของเธอกลับทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้นหินเย็นเฉียบ [ระบบสนับสนุนผู้สืบทอดจิตวิญญาณอัศวิน: ตรวจพบภาวะวิกฤตทางจิตใจและมานาของเป้าหมาย] [เงื่อนไขเงื่อนงำระดับ SSS: บรรลุข้อกำหนดในการเชื่อมโยง "ผู้ผนึก" และ "ผู้สืบทอด"] [คำถามระบบ: ท่านจะเลือก "ถอยหนีเพื่อรักษาชีวิต" หรือ "ยื่นมือเข้าไปรับภาระร่วมกับนาง"?] เรย์ไม่ได้ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เขาปลดฝักดาบออก โยนมันทิ้งไปด้านข้างอย่างไม่ใยดี ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดร่างของอาจารย์สาวที่กำลังจะหมดสติอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองข้างของเขาเอื้อมออกไปคว้าจับข้อมือที่เต็มไปด้วยรอยร้าวสีดำของเอลาร่าเอาไว้มั่น แม้ความเจ็บปวดจากการเผาไหม้ของมานาจะพุ่งพล่านขึ้นมาจนแขนชาไปหมด แต่เด็กหนุ่มก็กัดฟันอดทนไว้ สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงจากฝ่ามือของเด็กหนุ่ม ทำให้เอลาร่าเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความไม่เชื่อสายตา ดวงตาสสีอเทตย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อพบว่าเรย์ไม่ได้กำลังหวาดกลัวเธอเลยแม้แต่น้อย "ผมบอกแล้วไงครับ..." เรย์กระซิบเบื้องหน้าเธอด้วยรอยยิ้มอบอุ่น น้ำเสียงของเขาชัดเจนและก้องกังวานอยู่ในความเงียบงัน "ในฐานะลูกผู้ชายคนหนึ่ง ผมคงปล่อยให้คนที่สวยที่สุดในสถาบันต้องแบกโลกไว้คนเดียวไม่ได้หรอกครับ" ทว่า ก่อนที่เอลาร่าจะได้เอ่ยคำปฏิเสธใดๆ ออกมา พื้นเบื้องล่างของห้องสมุดต้องห้ามก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ! กำแพงหินโบราณที่อยู่ด้านหลังชั้นหนังสือแตกร้าวออกเป็นทางยาว เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานนับร้อยคู่ที่กำลังจ้องมองทะลุความมืดเข้ามา พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ และเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังระเบิดขึ้นในหัวของเรย์อย่างบ้าคลั่ง... [ประกาศเตือนเร่งด่วน: บอสลับแห่งหอคอยผนึก "ราชันย์เงือกอสูรโบราณ" ได้ตื่นจากการหลับใหลแล้ว!] วาเลนเทียอัศวินมืด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งนี้ด้วยใจจริงครับ