แชตกลุ่มนี้มีพิรุธ

"ฉิบหาย... ไม่ใช่แค่ฉิบหายธรรมดา แต่มันคือหายนะระดับชาติ!" ผมสบถออกมาเบาๆ ขณะที่ดวงตาจดจ้องหน้าจอไอโฟนที่สว่างวาบในความมืดของสตูดิโอคณะสถาปัตย์ นิ้วโป้งของผมสั่นระริกอยู่เหนือปุ่ม 'Unsend' ที่มันช้ากว่าวินาทีแห่งความตายไปแล้ว ข้อความสารภาพรักยาวเหยียดที่ผมกะจะพิมพ์ส่งให้เพื่อนในกลุ่มเพื่อเป็นการ "ระบาย" ความอัดอั้นดันถูกส่งไปให้ 'พายอาร์' สาวศิลปกรรมที่ผมนั่งทับที่เธอเมื่อตอนเย็นเข้าเต็มเปา ขึ้นสถานะ 'Read' ทันที... หัวใจผมแทบหยุดเต้น ในขณะที่ผมกำลังจะตายด้วยความประหม่า อีกด้านหนึ่งของเมือง ในห้องนอนที่เต็มไปด้วยกลิ่นสีอะคริลิก พายอาร์กำลังขมวดคิ้วมุ่นใส่หน้าจอโทรศัพท์ เธออ่านทวนข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมาด้วยสีหน้าที่บอกไม่ถูก "ไอ้นารามันแกล้งกูเปล่าวะ?" พายบ่นอุบ ก่อนจะกดเข้าแชตกลุ่ม [แก๊งศิลป์มีแต่เรื่อง] แล้วรัวนิ้วลงบนหน้าจอด้วยความหงุดหงิด --- **[แก๊งศิลป์มีแต่เรื่อง]** **พายอาร์:** พวกมึง!!! อีเหี้ยนารา อีโบ๊ท! ใครเอาไอดีไลน์กูไปปล่อยให้ไอ้สถาปัตย์หน้ามึนนั่นวะ?! **นารา:** หือ? อะไรงง อะไรคือหน้ามึน? ใจเย็นนะลูกสาว พิมพ์มาให้ชัดสิครับ **พายอาร์:** (แคปหน้าจอข้อความของเต็นท์ส่งเข้าไป) นี่ไง! มันส่งบ้าอะไรมาก็ไม่รู้เนี่ย "คือที่กูอยากบอกมึงมาตลอด... ตั้งแต่วันแรกที่เห็นนั่งโง่ๆ อยู่ตรงโต๊ะมุมห้องจนวันนี้ใจกูมันเริ่มเต้นแปลกๆ ทุกครั้งที่มึงตวาดใส่ กูรู้ว่ากูมันกวนประสาท แต่กูก็แค่อยากเรียกร้องความสนใจจากคนปากร้ายอย่างมึง..." **โบ๊ท:** เชี่ย... นั่นเต็นท์หรอวะ? ไอ้คุณชายสถาปัตย์ที่หน้านิ่งเหมือนฉีดโบท็อกซ์มาทั้งหน้าเนี่ยนะ? **พายอาร์:** ไม่รู้! แต่มันส่งมา! นี่มันโรคจิตเปล่าพวกมึง? ใครจะไปชอบคนกวนประสาทแบบนั้นกัน! --- ฝั่งคณะสถาปัตย์ ผมที่กำลังนั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้สตูล โบ๊ท—เพื่อนสนิทตัวแสบของผม—เดินเข้ามาตบไหล่แรงๆ จนตัวผมแทบทรุด "เป็นอะไรวะไอ้คุณเต็นท์ นั่งเหม่อเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง หรือว่าวันนี้ไม่ได้โดนสาวศิลป์ด่าเลยลงแดง?" โบ๊ทหัวเราะร่า ก่อนจะชะโงกหน้ามามองหน้าจอผม "เฮ้ย! มึงเพิ่งส่งข้อความหาพายอาร์ไปเหรอวะ? ไหนบอกว่าจีบคนนี้ไว้เป็นไม้กันหมาไงครับท่าน" "กูไม่ได้จะส่งให้เขา..." ผมพยายามกดลบแชต แต่ความอับอายมันพุ่งปรี๊ดจนหน้าผมร้อนผ่าว "กูพิมพ์ระบายในแชตกลุ่มกับพวกมึงไงไอ้โบ๊ท แล้วนิ้วมันเผลอไปกดชื่อพายอาร์ที่มันเด้งขึ้นมาพอดี... นี่กูอยากจะลาออกจากการเป็นคน!" โบ๊ทถึงกับหลุดขำก๊ากก่อนจะรีบเอามือปิดปาก "มึงเล่นใหญ่ไปเปล่า ข้อความยาวขนาดนั้น... มึงพิมพ์ไว้นานแล้วเหรอ? นี่มึงหลงน้องเขาขนาดนี้เลยเหรอวะเนี่ย?" "หุบปากมึงไปเลยไอ้โบ๊ท" ผมถอนหายใจยาว พลางมองหน้าจอที่ตอนนี้ พายอาร์กำลังพิมพ์ตอบกลับมา... 'กำลังพิมพ์...' หัวใจของผมเต้นรัวเหมือนกลองรบ พายอาร์เป็นคนตรงไปตรงมา เธอไม่ใช่ประเภทที่จะปล่อยผ่านถ้ามีอะไรกวนใจเธอ และข้อความที่ผมส่งไป มันเกินกว่าคำว่า 'แกล้ง' ไปไกลมาก --- **[แชตส่วนตัว: เต็นท์ x พายอาร์]** **พายอาร์:** นายเป็นบ้าอะไร? ถ้าจะแกล้งกันแรงขนาดนี้ ไม่ต้องทำหรอกนะ ฉันไม่ตลกด้วย **เต็นท์:** ขอโทษครับ... ผมไม่ได้ตั้งใจจะส่งให้คุณ **พายอาร์:** อ๋อ... งั้นเหรอ? งั้นแสดงว่าที่พิมพ์มานั่นคือความจริงสินะ? ที่ว่าอยากเรียกร้องความสนใจน่ะ **เต็นท์:** ...ผมกดส่งผิดครับ **พายอาร์:** อย่ามาตอแหล สถาปัตย์ปี 3 --- บรรยากาศในสตูดิโอเงียบเชียบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน โบ๊ทที่ยืนอยู่ข้างๆ พยายามชะเง้อมองหน้าจอจนแทบจะสิงร่างผม ผมกัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกตอนที่ถูกต้อนจนมุมโดยคนที่ผมแกล้งมาตลอดทั้งเทอมมันทั้งตื่นเต้นและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน "มึง... น้องเขาตอบว่าไง" โบ๊ทถามเสียงเบา ผมไม่ได้ตอบเพื่อน แต่เลือกที่จะพิมพ์ตอบโต้กลับไปในสิ่งที่ผมเองก็ไม่รู้ว่ามันคือความกล้าหรือความบ้าคลั่งที่กำลังครอบงำ **เต็นท์:** ถ้าผมบอกว่าที่พิมพ์ไปน่ะ... คือความจริงทุกตัวอักษร คุณจะทำยังไง? ทว่าในจังหวะที่ผมกดส่งข้อความนั้นออกไป หน้าจอของผมก็เด้งแจ้งเตือนสายเรียกเข้าจากเบอร์ที่ผมเพิ่งบันทึกไว้เมื่อตอนเย็น... เป็นเบอร์ของพายอาร์ ที่ตอนนี้โชว์หราอยู่บนหน้าจอ ผมมองมันด้วยความตะลึง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไปที่ประตูสตูดิโอ... พายอาร์ยืนหอบแฮกอยู่ที่นั่น ผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิง ใบหน้าเนียนใสของเธอขึ้นสีระเรื่อด้วยความโกรธ (หรือเขินกันแน่?) เธอถือโทรศัพท์ในมือแน่น สายตาที่จ้องมองมาที่ผมเหมือนจะฉีกเนื้อให้ขาด "ไอ้คนฉวยโอกาส!" เธอตะโกนก้องสตูดิโอ จนคนรอบข้างหันมามองกันเป็นตาเดียว ผมทำได้เพียงวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะวาดเขียนช้าๆ แล้วเงยหน้ามองเธอด้วยสายตาที่ลุ่มลึกที่สุดเท่าที่สุภาพบุรุษคนหนึ่งจะทำได้ ท่ามกลางความตกตะลึงของเพื่อนฝูงที่จับจ้องเหตุการณ์ไม่วางตา... คืนนี้... ความลับที่ซ่อนอยู่ในแชตกลุ่ม คงไม่ใช่ความลับอีกต่อไปแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาจนถึงบรรทัดนี้ หวังว่าจะถูกใจความแสบซนของคู่นี้นะครับ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าครับผม