อย่าทำตัวน่ารักได้ไหม

"ถอยไปนะไทม์... นายจะทำอะไร" ผมเค้นเสียงถามออกไป ทั้งที่หัวใจในอกมันเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกหน้าอก ร่างกายของผมแข็งทื่อเมื่อใบหน้าคมคายของตากล้องหนุ่มอยู่ห่างออกไปเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่เหนือริมฝีปากผม มันไม่ใช่ความใกล้ชิดแบบเพื่อน แต่มันคือการรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวที่ทำให้สมองผมว่างเปล่า ไทม์ไม่ตอบ แต่เขากลับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มกวนประสาทที่ผมหมั่นไส้นักหนา แต่ในสถานการณ์แบบนี้ มันกลับกลายเป็นสิ่งที่ทำเอาผมทำอะไรไม่ถูก "ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย" เขาตอบเสียงเรียบ แต่สายตากลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม "แค่อยากดูว่าอาการไข้ของนายมันหนักจนเพ้อไปไกลหรือยัง หน้าแดงไปหมดแล้วนะวิน... หรือว่าเพราะอย่างอื่นกันแน่?" "ไอ้บ้า! ถอยไปเลยนะ" ผมผลักไหล่เขาออกเต็มแรงแล้วหมุนตัวหนีไปซุกหน้ากับหมอนข้างใบโต ความร้อนที่พุ่งขึ้นมาบนใบหน้าไม่ใช่เพราะพิษไข้หรอกครับ แต่มันคือความเขินอายที่ผมพยายามเก็บงำไว้แทบตาย "อาการหนักนะเราน่ะ" เสียงฝีเท้าเดินห่างออกไป ก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงฝาขวดน้ำกระทบกับแก้วแก้ว ดังเคร้งเบาๆ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่ย้อนกลับมาใกล้ๆ "ลุกขึ้นมากินยาซะ อย่าดื้อ ไม่งั้นผมจะป้อนด้วยปากจริงๆ ด้วย" "ไทม์! นายมัน... นายมันแย่ที่สุด!" ผมพลิกตัวกลับมาโวยวายด้วยเสียงแหบแห้ง แต่ประโยคต่อมากลับกลืนหายไปในลำคอเมื่อเห็นสิ่งที่ไทม์ถือมาในมือ เขานั่งลงข้างเตียง มือข้างหนึ่งถือแก้วน้ำอุ่น อีกข้างถือเม็ดยาที่แกะออกจากแผงเรียบร้อย ดวงตาคู่นั้นที่เคยแพรวพราวไปด้วยความขี้เล่น บัดนี้กลับฉายแววอ่อนโยนอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน มันมีความกังวลฉาบอยู่จางๆ ซึ่งมันทำให้กำแพงในใจผมพังทลายลงอย่างง่ายดาย "กินซะครับ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ไม่มีการล้อเล่น ไม่มีการกวนประสาท มีเพียงความใส่ใจที่ดูธรรมดาจนน่าใจหาย ผมรับยามากินด้วยอาการเงอะงะ ความเงียบในห้องพักดูเหมือนจะยาวนานขึ้น มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ คลอไปกับเสียงลมหายใจของคนสองคน ผมมองแผ่นหลังของไทม์ที่กำลังก้มลงเก็บของบนโต๊ะเครื่องแป้ง เขาเป็นคนแบบนี้เสมอ... ปากจัด กวนประสาท ชอบแกล้งให้ผมโกรธ แต่ทุกครั้งที่ผมล้มป่วย หรือเจ็บตัว เขามักจะเป็นคนแรกที่เข้ามาจัดการทุกอย่างโดยไม่ปริปากบ่น "ทำไม... ต้องทำขนาดนี้ด้วย" ผมถามเสียงเบา ความรู้สึกข้างในมันปั่นป่วนไปหมด ไทม์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขาวางแก้วน้ำลงแล้วหันกลับมามองผมช้าๆ "ก็เพราะรำคาญมั้ง... ถ้าวินป่วยขึ้นมา ใครจะคอยเป็นคู่กัดให้ผมตอนเดินทางล่ะ" คำตอบของเขาฟังดูเหมือนข้ออ้างที่ใช้บ่อยจนน่าหมั่นไส้ แต่ผมกลับรู้สึกหน่วงๆ ในใจ ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาแสดงออกมาวันนี้ มันทำให้ผมเริ่มไม่แน่ใจว่า 'กฎ' ที่ผมตั้งไว้ว่าห้ามตกหลุมรักคนกวนประสาทคนนี้ มันยังจะศักดิ์สิทธิ์อยู่หรือเปล่า "นอนพักเถอะครับ เดี๋ยวผมเฝ้าเอง" เขาเอื้อมมือมาแตะหน้าผากผมเบาๆ ความเย็นจากฝ่ามือของเขาตัดกับความร้อนรุ่มบนผิวหน้าผมได้ดีเหลือเกิน มันเป็นการสัมผัสที่ดูห่วงใยและเป็นธรรมชาติ จนผมเผลอหลับตาลงรับสัมผัสนั้นอย่างยินยอม ผมหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้สึกตัวอีกทีเพราะเสียงแจ้งเตือนข้อความในมือถือที่วางอยู่ข้างหมอน มันรัวถี่จนผมต้องลืมตาขึ้นมองแสงหน้าจอที่สว่างวาบในห้องที่มืดสลัว เป็นข้อความจาก 'จีจี้' *จีจี้: วิน! มึงดูสตอรี่ไทม์ยัง? รีบไปดูด่วนเลยนะ!* ผมขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนจะกดเข้าไปดูสตอรี่ไอจีของคนข้างๆ ที่ตอนนี้เอนตัวหลับไปบนโซฟาตัวเล็กข้างเตียง ผมกดดูคลิปวิดีโอสั้นๆ ที่เพิ่งลงไปเมื่อสิบนาทีก่อน... ในคลิปนั้นเป็นรูปผมตอนนอนหลับที่ดูจะโทรมและไม่ได้สติที่สุด แต่ที่ทำให้หัวใจผมหยุดเต้น คือแคปชั่นที่เขากดพิมพ์ไว้ *‘ดูแลยากจัง... แต่ถ้าคนอื่นดูแล ผมคงไม่ยอมหรอก’* นิ้วผมสั่นระริกขณะกดพิมพ์ตอบกลับไปหาเขาในแชตส่วนตัวแบบลืมตัวว่าคนตรงหน้านอนอยู่ห่างแค่ไม่กี่ก้าว *วิน: นายหมายความว่าไงที่โพสต์แบบนั้น?* กดส่งไปได้เพียงเสี้ยววินาที ผมก็อยากจะย้อนเวลาไปทุบหัวตัวเองให้เลิกทำอะไรบ้าๆ แบบนี้! แต่อีกใจหนึ่งที่สั่นไหว มันกลับภาวนาให้เขาตื่นขึ้นมาอ่าน แล้วตอบคำถามนั้นให้ชัดเจนเสียที ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นกลับแย่กว่าที่คิด... เพราะเสียงสั่นของโทรศัพท์ผมดังขึ้นในความเงียบ ไทม์ที่ควรจะหลับสนิท กลับค่อยๆ ลืมตาขึ้น สายตาของเราประสานกันท่ามกลางความสลัวของไฟข้างทางที่ลอดผ่านม่านเข้ามา "ตื่นแล้วเหรอครับ?" เขาถามเสียงพร่ามัว แต่ดวงตากลับจับจ้องมาที่หน้าจอโทรศัพท์ในมือผม "อ่านเจอแล้วเหรอ... ข้อความที่ผมตั้งใจจะลบ แต่ดันกดส่งพลาดน่ะ" ผมตัวแข็งทื่อ... นี่เขากำลังจะบอกว่า สิ่งที่โพสต์ไป คือสิ่งที่เขา 'ตั้งใจ' บอกผมจริงๆ งั้นหรือ? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกันในทริปนี้และคอยให้กำลังใจกันเสมอนะครับ