คมกระบี่ท่ามกลางหิมะโปรย

กลิ่นอายโลหิตจางๆ คละคลุ้งปะปนกับไอความเย็นยะเยือกของเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาจากนภากาศอันมืดมึน ดินแดนรกร้างไร้ผู้คนอย่าง 'หุบเขาอเวจีเหมันต์' บัดนี้มิได้สงบเงียบดังเช่นทุกครา หากแต่ถูกกดทับด้วยแรงกดดันจากมหาปราณระดับหลอมรวมวิญญาณที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของบุรุษผู้หนึ่ง หลี่มู่เฉิน ยืนหยัดอยู่บนแท่นศิลาโบราณที่สลักอักขระเวทโบราณสีครามเข้ม อาภรณ์สีดำสนิทสะบัดพลิ้วตามแรงลมปราณที่หมุนวนรอบกายดั่งพายุหมุน ดวงตาคมกริบลึกล้ำดั่งเหวลึก แววตาคู่นั้นมิได้มีความหวาดหวั่นต่อเขตอาคมอันแข็งแกร่งของสำนักนางพญาเซียนแม้แต่น้อย "กฎสวรรค์... ไร้ความปรานี แล้วเหตุใดข้าจะต้องก้มหัวรับทัณฑ์ที่พวกมันกำหนด?" เสียงทุ้มต่ำหลุดจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างดื้อรั้น ภาพเหตุการณ์ในอดีตวันที่ต้องสูญเสียศิษย์พี่ผู้เป็นดั่งดวงใจและเสาหลักเดียวในชีวิตย้อนกลับมาหลอนหลอก ความแค้นและความเจ็บปวดหลอมรวมเป็นจิตวิญญาณแห่งกระบี่ที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า แม้กระทั่งโชคชะตาที่ถูกขีดเส้นไว้ ที่เบื้องหน้าของเขา ม่านพลังแสงสีขาวบริสุทธิ์สว่างวาบขึ้นพร้อมกับเกล็ดหิมะนับล้านที่รวมตัวกันกลายเป็นรูปร่างอันงดงามแต่ทว่าเย็นชาถึงขั้วหัวใจ ร่างระหงในอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ดั่งเซียนสวรรค์ลอยลงมาจากฟากฟ้า ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้าและไร้ซึ่งความรู้สึกทางโลก นางคือ 'เซียนจื่อเวย' เจ้าสำนักนางพญาเซียนผู้บรรลุวิถีเซียนไร้ใจจนไร้ซึ่งกิเลส ทว่าในยามนี้ แววตาคู่คมดั่งน้ำค้างแข็งของนางกลับจับจ้องมาที่บุรุษเบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าผู้ใดจะหยั่งถึง "หลี่มู่เฉิน... เจ้ากล้าดียังไงถึงเหยียบย่างเข้ามาในเขตหวงห้ามแห่งนี้ ที่นี่คือดินแดนที่แม้แต่วิญญาณก็มิอาจหลีกหนีการลงทัณฑ์ เจ้าไม่อาจมีชีวิตรอดออกไปได้หากยังดึงดันในเส้นทางที่สวนทางกับวิถีฟ้า" น้ำเสียงของเซียนจื่อเวยราบเรียบและเย็นชาดุจสายน้ำในฤดูเหมันต์ แต่มันกลับสั่นไหวเล็กน้อยในห้วงลึกของจิตใจที่นางเองก็ไม่อาจเข้าใจ ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา หัวใจของนางถูกแช่แข็งด้วยเคล็ดวิชาไร้ใจ ไร้รัก ไร้ความแค้น ไร้ความผูกพัน แต่วินาทีที่สบตากับจอมยุทธ์หนุ่มผู้ทะนงตนผู้นี้ กำแพงน้ำแข็งในใจนางกลับเริ่มร้าวราน "วิถีฟ้าอันจอมปลอมนั่น มีค่าอันใดให้ข้าต้องยำเกรง?" หลี่มู่เฉินแค่นหัวเราะอย่างเย้ยหยัน ร่างกายของเขาอาบไล้ไปด้วยกลิ่นอายกระบี่ไร้ลักษณ์ที่แหลมคมจนอากาศรอบตัวปริแตกเป็นรอยแยกสีดำ "หากวิถีเซียนของเจ้าคือการตัดขาดจากทุกสิ่งแล้วกลายเป็นหุ่นเชิดของกฎสวรรค์ เช่นนั้นข้า... หลี่มู่เฉิน ผู้นี้ จะใช้กระบี่ในมือฟาดฟันสวรรค์ให้พังทลายลงมาด้วยมือของตนเอง!" สิ้นคำพูด ทั่วทั้งหุบเขาอเวจีเหมันต์ก็พลันสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น แรงกดดันระดับเซียนและปราณกระบี่พุ่งปะทะกันจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกสีขาวและดำแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง หิมะที่โปรยปรายถูกแผดเผาด้วยไอความร้อนจากจิตวิญญาณที่เดือดดาล ก่อนจะถูกบดขยี้ด้วยความเย็นเยือกของพลังปราณระดับสูง เซียนจื่อเวยสูดลมหายใจเข้าลึก นางยกมือเรียวดั่งหยกขึ้นช้าๆ กระบี่วิเศษสีขาวบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นในฝ่ามือ ไอร้อนระอุจากความโกรธขึงที่ถูกกดทับไว้ใต้ท่าทีสง่างามเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นรัศมีกระบี่อันน่าสะพรึงกลัว นางไม่เคยคิดเลยว่า จะมีบุรุษผู้ใดสามารถสั่นคลอนจิตใจที่สงบนิ่งมานับร้อยปีของนางได้ถึงเพียงนี้ ความรู้สึกดื้อรั้น ความทะนงตน และแววตาที่เด็ดเดี่ยวราวกับไม่เกรงกลัวความตายของเขา กำลังกัดกินหัวใจที่ด้านชาของนางทีละน้อย "เจ้าช่าง... ดื้อด้านยิ่งนัก" เซียนจื่อเวยพึมพำแผ่วเบา ประกายตาวับวามด้วยความลังเลชั่วขณะ ก่อนที่ความเด็ดขาดจะกลับคืนมา รัศมีกระบี่ในมือของนางพุ่งตรงเข้าใส่ร่างของหลี่มู่เฉินด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ นี่มิใช่การประลอง แต่เป็นการทดสอบหัวใจและการตัดสินใจครั้งสำคัญที่อาจเปลี่ยนชะตากรรมของยุทธภพไปตลอดกาล หลี่มู่เฉินไม่หลบเลี่ยง เขายืนหยัดรับการโจมตีนั้นด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก มือหนากุมด้ามกระบี่ที่เหน็บอยู่ข้างเอวแน่น เตรียมพร้อมที่จะชักมันออกจากฝักเพื่อเผชิญหน้ากับสตรีผู้ครองหัวใจและวิถีกระบี่ของเขาในคราเดียวกัน ทว่า ทันใดนั้นเอง... อักขระเวทโบราณใต้ฝ่าเท้าของทั้งสองก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน เสียงคำรามกึกก้องราวกับเสียงกรีดร้องของอสูรฟ้าดังมาจากก้นบึ้งของหุบเขาอเวจี พร้อมกับเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีทองอร่ามที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยท่ามกลางพายุหิมะ "ช้าก่อน! จ้าวสำนักจื่อเวย... และเจ้าหนูตระกูลหลี่ สิ่งที่พวกเจ้ากำลังตามหา มิได้อยู่ที่นี่ แต่มันถูกฝังอยู่ใต้หลุมศพของ 'นาง' ผู้ล่วงลับต่างหาก!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันเหน็บหนาวและดุเดือดนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!