ทนายคนใหม่ที่เขาไม่อยากเจอ

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกวางกระแทกบนพื้นโต๊ะไม้สักทองราคาแพง เสียงนั้นดังทึบและหนักหน่วง ราวกับจังหวะก้าวเท้าของยมทูตที่มารับวิญญาณ ธันวาละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ต ปลายคางของเขายังคงเชิดขึ้นด้วยความถือดีตามวิสัยของนักธุรกิจผู้กุมบังเหียนอาณาจักรหมื่นล้าน ทว่าทันทีที่ดวงตาคมกริบกวาดผ่านร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มที่ยืนสงบนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึก ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากออกไปจากปอด กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูกไม่ใช่กลิ่นดอกไม้อ่อนหวานแบบที่เขาเคยคุ้น หากแต่เป็นกลิ่นหอมสะอาด ทรงพลัง และเย็นชา... กลิ่นเดียวกับผู้หญิงที่เขาเคยเซ็นใบหย่าให้เมื่อสามปีก่อนโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งค่ะ คุณธันวา" น้ำเสียงนั้น... นุ่มนวล แต่ราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ รินรดาคลี่ยิ้มบางเบatมุมปาก รอยยิ้มที่เป็นมืออาชีพจนน่ารังเกียจ เธอไม่ได้มองเขาด้วยแววตาตัดพ้อ อ้อนวอน หรือเกลียดชังอย่างที่เขาเคยจินตนาการไว้ในยามที่นึกถึงอดีตภรรยาผู้เคยอับจนหนทาง แต่มันคือแววตาของ "ผู้พิพากษา" ที่มองนักโทษประหาร ซึ่งกำลังรอเวลาเซ็นชื่อลงบนใบมรณะบัตรของตัวเอง ธันวานั่งหลังตรงขึ้นโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดเตือนภัยให้เขากำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด สมองอันปราดเปรื่องของประธานกรรมการบริหารหนุ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว ทีมกฎหมายของบริษัทเขาตรวจสอบประวัติคู่กรณีอย่างละเอียดแล้วนี่ ทำไม... ทำไมทนายความอิสระมือหนึ่งที่รับทำคดีฮุบกิจการมูลค่าพันล้านถึงกลายเป็นผู้หญิงคนนี้ได้! "คุณ..." ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาดำมืดจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "คุณเข้ามาพัวพันกับคดีนี้ได้ยังไง รินรดา คุณเล่นตลกอะไรอยู่" "ดิฉันไม่ได้มาเล่นตลกค่ะ คุณธันวา" รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างสง่างาม ท่าทีของเธอนิ่งสนิทจนน่ากลัว ปลายนิ้วเรียวสวยเปิดแฟ้มเอกสารออกอย่างใจเย็น "ในฐานะทนายความผู้รับมอบอำนาจเด็ดขาดจากบริษัทในเครือทีเคทีโฮลดิ้งส์ ดิฉันมีหน้าที่ปกป้องผลประโยชน์ของลูกความ และในขณะเดียวกัน... ก็มีหน้าที่ทวงคืนความยุติธรรมให้กับสิ่งที่ลูกความของดิฉันควรจะได้รับ" ชื่อบริษัทคู่กรณีทำให้ธันวาหน้าชาไปวูบหนึ่ง ทีเคทีโฮลดิ้งส์คือคู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะฮุบกิจการของเขามานานหลายเดือน และการที่พวกมันดึงรินรดาเข้ามาเป็นทนายความฝั่งนั้น หมายความว่าพวกมันต้องรู้เบื้องหลัง รู้จุดอ่อน และรู้ว่าควรจะใช้ "มีดเล่มไหน" มาเชือดคอเขาให้ตายสนิท "คุณกล้ามากนะรินรดา" ธันวาโน้มตัวไปข้างหน้า กลิ่นอายคุกคามแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่จนบรรยากาศในห้องประชุมวีไอพีเย็นเยียบลงถนัดตา เขากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน "เอาความแค้นส่วนตัวมาปะปนกับเรื่องธุรกิจ คุณคิดว่าทำแบบนี้แล้วคุณจะชนะผมอย่างงั้นเหรอ คุณลืมไปแล้วหรือไงว่าใครเป็นคนเขี่ยคุณออกไปจากชีวิตในวันที่คุณไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อข้าวกิน!" ประโยคนั้น... เจตนาจะกรีดแทงให้เธอเจ็บปวด เพื่อเรียกคืนอำนาจเหนือกว่าที่เขากลัวว่าจะสูญเสีย ทว่า รินรดาไม่มีแม้แต่รอยสะดุ้งสะเทือน เธอยังคงสบตาเขาตรงๆ แววตานั้นว่างเปล่าราวกับผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำอย่างนึกขัน "ขอบคุณที่เตือนความจำนะคะ คุณธันวา" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เพราะวันนั้นแหละค่ะ... ที่ทำให้ดิฉันได้รู้ว่า การพึ่งพาผู้ชายไร้หัวใจอย่างคุณ มันคือความโง่เขลาที่สุดในชีวิต และวันนี้... ผู้หญิงคนที่คุณเคยเหยียบย่ำจนจมดิน ก็กลับมายืนอยู่ตรงนี้ ในฐานะคนที่ถือชะตากรรมทั้งหมดของคุณเอาไว้ในมือ" ธันวานิ่งงัน หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะคำพูดดูถูก แต่เป็นเพราะ "แววตา" ของเธอ... แววตาที่มองเขาเป็นเพียงธาตุอากาศ เป็นความว่างเปล่าที่ไร้ค่าสิ้นเชิง มันทรมานเสียยิ่งกว่าการถูกตบหน้าฉาดใหญ่ เขารู้สึกได้ทันทีว่าเกมนี้... เขากำลังจะแพ้ และผู้ชายที่เคยคิดว่าตัวเองกุมโลกไว้ทั้งใบอย่างเขา กำลังจะสูญเสียทุกอย่างไปจริงๆ ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบขาดอากาศหายใจ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งก่อนที่บานประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาหน้าห้อง "ขอประทานโทษค่ะท่านประธาน พอดี... เอ่อ พอดีมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินตามหาคุณธันวาเข้ามาจากล็อบบี้ค่ะ เขาบอกว่าเป็น... ลูกชายของคุณค่ะ" ธันวาชะงักกึก หันขวับไปมองที่ประตูทันที รินรดาก็เช่นกัน รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าของเธอแข็งค้างไปชั่วขณะ เด็กชายวัยประมาณสามขวบเศษ ในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารัก ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ ดวงตากลมโตสุกใสคู่นั้นถอดแบบมาจากธันวาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน และที่สำคัญที่สุด... บนข้อมือเล็กๆ นั้น สวมกำไลข้อมือเงินสลักชื่อย่อตัว T ที่ธันวาจำได้แม่นว่าเขาเคยสั่งทำขึ้นมาเพียงสองเส้น... เส้นหนึ่งอยู่กับเขาในวันที่หย่าขาดจากกัน และอีกเส้นหนึ่ง... เขาเคยใส่ให้เด็กทารกที่ร้องไห้จ้าอยู่ในอ้อมกอดของรินรดาก่อนที่เธอจะถูกเนรเทศออกไปจากชีวิต ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ * * *