ก้าวเดินต่อไปด้วยกัน

"ดิฉันขอยืนยันว่า จำเลยไม่มีเจตนาฉ้อโกงตามที่โจทก์กล่าวหาค่ะ เอกสารสัญญาฉบับนี้ถูกปลอมแปลงลายมือชื่อขึ้นมาเพื่อใส่ร้าย..." น้ำเสียงของรินรดาคมกริบ ก้องกังวานไปทั่วห้องพิจารณาคดี ศาลฎีกาในวันนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่บัลลังก์แห่งความยุติธรรม แต่เป็นสนามรบสุดท้ายที่พิสูจน์ว่า หญิงสาวผู้เคยถูกเหยียบย่ำจนจมดินคนนี้ ได้ลุก2ขึ้นมาผงาดในฐานะทนายความมือหนึ่งที่ไม่มีใครกล้าสบประมาทอีกต่อไปแล้ว แฟ้มเอกสารในมือถูกเปิดออกอย่างแม่นยำ ทุกถ้อยคำที่เธอแถลงต่อหน้าผู้พิพากษาเต็มไปด้วยตรรกะอันเฉียบคมและหลักฐานที่ไร้รอยโหว่ สายตาของเธอนิ่งสนิท ทว่าซ่อนประกายแห่งความภาคภูมิใจเอาไว้ลึกๆ เบื้องหลังความสำเร็จบนเส้นทางอาชีพนี้ คือหยาดเหงื่อ คราบน้ำตา และรอยแผลเป็นจากอดีตที่คอยเตือนใจว่า เธอจะไม่ยอมตกเป็นเหยื่อของใครหน้าไหนอีกเป็นอันขาด ที่แถวที่นั่งผู้ฟังด้านหลังสุด ธันวา นั่งกอดอกมองร่างระหงในชุดสูททนายความสีดำสนิทด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ดวงตาคมกราบกรานมองทุกอิริยาบถของอดีตภรรยาด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นไปด้วยความสำนึกผิด ความเสียดาย และความรักที่เติบโตขึ้นอย่างเงียบงัน ในอวันที่เขามีพร้อมทุกอย่างแต่กลับปล่อยให้เพชรแท้หลุดมือไป วันนี้เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า ผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสอย่างไร้เยื่อใยคนนี้ คือสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตที่เขาไม่มีวันเอากลับคืนมาได้ง่ายๆ เมื่อผู้พิพากษาเคาะค้อนตัดสินให้ลูกความของรินรดาเป็นฝ่ายชนะคดี เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกดังขึ้นทั่วห้อง รินรดาก้มศีรษะทำความเคารพศาลด้วยความสง่างาม ก่อนจะเก็บเอกสารใส่กระเป๋าด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็นเช่นเคย ก้าวเท้าเรียวเล็กเดินพ้นประตูห้องพิจารณาคดีออกมา ร่างสูงใหญ่ของธันวาก็ก้าวเข้ามาขวางทางไว้ด้วยความลังเล มือหนายื่นช่อดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์มาตรงหน้า แม้ดวงตาคมคายคู่นั้นจะฉายแววเว้าวอน แต่มุมปากของเขากลับเม้มเข้าหากันอย่างคนฟอร์มจัด "ยินดีด้วยนะ... ริน สำหรับชัยชนะในวันนี้ คุณเก่งมากจริงๆ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาแผ่วเบา เต็มไปด้วยความรู้สึกที่พยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ รินรดาหยุดเดิน ปรายตามองช่อดอกไม้ในมือเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา รอยยิ้มนั้นทั้งสุภาพ เยועเย็น และสร้างระยะห่างที่ชัดเจนจนธันวาเจ็บแปลบในอก "ขอบคุณค่ะคุณธันวา แต่ฉันไม่ได้ต้องการดอกไม้แสดงความยินดีจากคุณ สิ่งที่ฉันต้องการในอดีต คุณได้ทำลายมันพังทินไปหมดแล้ว... และตอนนี้ ฉันก็ยืนอยู่ได้ด้วยขาของตัวเองโดยไม่ต้องพึ่งพาใครอีก" คำพูดเชือดเฉือนนั้นบาดลึกยิ่งกว่ามีดกรีด ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้ดีว่าความผิดบาปที่เขาเคยสร้างไว้มันหนาเตอะเกินกว่าจะลบเลือนด้วยคำขอโทษเพียงไม่กี่คำ "ผมรู้ว่าผมมันโง่แค่ไหน ริน... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมคิดว่าเงินทองและอำนาจคือความสุขที่แท้จริง จนกระทั่งวันที่ผมสูญเสียคุณไป ผมถึงได้รู้ว่าบ้านหลังใหญ่ที่มีแต่ความว่างเปล่ามันทรมานแค่ไหน ให้โอกาสผมได้ไถ่บาป ได้ไหมริน... เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ก้าวเดินไปด้วยกันในฐานะคนที่เข้าใจคุณอย่างแท้จริง" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า แววตาคู่นั้นแดงก่ำและเต็มไปด้วยความเวทนาต่อตัวเอง รินรดานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตสามี ผู้ชายที่เคยเย็นชาและเย่อหยิ่งคนนั้น บัดนี้เหลือเพียงเศษซากของความสำนึกผิดที่พยายามเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้ บรรยากาศรอบตัวเงียบงัน มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความอัดอั้น ท่ามกลางทางเดินกว้างของศาลฎีกาที่ผู้คนเริ่มบางตา รินรดาสูดหายใจเข้าลึก "ความรัก... หรือการให้อภัย มันไม่ใช่รางวัลแจกฟรีสำหรับคนเพิ่งสำนึกผิดหรอกนะคะคุณธันวา ถ้าคุณอยากจะเดินเคียงข้างฉันจริงๆ คุณต้องพิสูจน์ให้เห็นว่าคุณไม่ใช่ผู้ชายเห็นแก่ตัวคนเดิมอีกต่อไป" รินรดากล่าวจบก็เบี่ยงตัวเดินเลี่ยงผ่านเขาไปอย่างไม่ลังเล ทิ้งให้ธันวายืนนิ่งค้างอยู่กับช่อดอกไม้ในมือ หัวใจของชายหนุ่มกระหน่ำเต้นด้วยความหวังอันน้อยนิดผสมผสานกับความมุ่งมั่นที่ลุกโชนขึ้นมาใหม่ เขาจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด แม้หนทางข้างหน้าจะยาวนานและยากลำบากเพียงใดก็ตาม ทว่า... ในจังหวะที่ธันวากำลังจะหมุนตัวเดินตามรอยเท้าอดีตภรรยาไป สายตากลับสะดุดเข้ากับร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยประมาณสี่ขวบคนหนึ่งกำลังวิ่งเตาะแตะออกมาจากมุมเสาฝั่งตรงข้าม เด็กน้อยสวมชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารัก แก้มป่องกลมเกลี้ยง ดวงตากลมโตเป็นประกาย และที่สำคัญที่สุด... โครงหน้าและสันจูบโด่งรั้นนั่น ถอดแบบพิมพ์เขียวมาจากตัวเขาในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน! "คุณแม่ขา... คุณแม่รินขา! รอด้วยสิครับ!" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายคนนั้นตะโกนเรียกชื่อที่คุ้นหูที่สุด ดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดิน และชื่อที่เด็กน้อยเอ่ยเรียกออกมา ก็ทำให้เลือดในกายของธันวาเย็นเฉียบลงฉับพลัน พร้อมกับสมองที่ขาวโพลนจนแทบหยุดทำงาน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างความเจ็บปวดและการเติบโตของรินรดามาจนถึงโค้งสุดท้ายนี้นะคะ กระจกเงาสะท้อนใจ