ภายใต้หน้ากากน้ำแข็ง

เสียงเอกสารในแฟ้มคดีพลิกผ่านทีละหน้าด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ ทว่าหนักหน่วง ราวกับตั้งใจจะกรีดแทงบรรยากาศรอบตัวให้ขาดวิ่น รินรดาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานตัวยาวในห้องประชุมสำนักงานกฎหมาย เธอจดจ่ออยู่กับตัวอักษรทางกฎหมายเหล่านั้น ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังอันทรงพลัง ธันวาขยับตัวเล็กน้อย เปลือกตาคมกริบกะพริบช้าๆ เพื่อซ่อนประกายความไหววูบในดวงตาคู่นั้น เขาเกร็งกรามจนเป็นสันนูน พยายามอย่างยิ่งที่จะรักษาท่าทีเยือกเย็นราวกับรูปปั้นน้ำแข็งที่ถูกแกะสลักขึ้นมาอย่างประณีต หน้ากากความเฉยชาถูกสวมทับลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่เคยแสดงความไร้เยื่อใยใส่เธอเมื่อหลายปีก่อน ทว่าในอกข้างซ้าย หัวใจกลับเต้นรัวผิดจังหวะทุกครั้งที่กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก กลิ่นเดียวกับที่เขาเคยรังเกียจและผลไสไล่ส่งในวันที่เธอกำลังอ้อนวอนขอความเห็นใจ "คุณรินรดา ข้อตกลงเรื่องทรัพย์สินส่วนนี้ ผมคิดว่ามันเกินกว่าที่กฎหมายกำหนดไว้สำหรับฝ่ายตรงข้ามนะ" ธันวาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำถูกดัดให้ราบเรียบและเย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามกดความรู้สึกโหยหาที่พยายามตีตื้นขึ้นมาให้จมดิ่งลงไปในอก รินรดาเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาคู่คมกริบไร้ซึ่งความหวาดหวั่นหรือเยื่อใยใดๆ ราวกับเธอกำลังมองสิ่งของไร้ค่าชิ้นหนึ่งบนโต๊ะ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา มันคือรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษความเจ็บปวดในอดีตที่เธอหล่อหลอมจนกลายเป็นเกราะเหล็ก "เกินไปหรือคะคุณธันวา?" เสียงหวานใสทว่าเฉียบคมบาดลึกดังขึ้น "เทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ฉันเคยได้รับจากคุณเมื่อห้าปีก่อน ในวันที่ฉันล้มละลายและไม่มีแม้แต่แผ่นดินจะซุกหัวนอน... คุณไม่ได้แค่ใจร้าย แต่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันจนไม่เหลือชิ้นดี จำไม่ได้แล้วหรือคะ?" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้ากลางใจของธันวา ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบเค้นลำคอของเขาจนหายใจไม่ออก เขารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบริเวณขอบตา แต่ด้วยทิฐิและศักดิ์ศรีของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล เขาจึงทำได้เพียงกัดฟันแน่น ปั้นสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวภายใน "เรื่องในอดีต... มันก็แค่บทเรียนทางธุรกิจและการใช้ชีวิต เราโตๆ กันแล้ว ไม่ควรเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับคดีความ" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด แม้ว่ามือหนาภายใต้โต๊ะจะกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อระบายความเจ็บปวด "นั่นสินะคะ" รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันและน่าสะใจในคราวเดียวกัน "คนอย่างคุณธันวา มองทุกอย่างเป็นผลประโยชน์เสมอ แม้กระทั่งความรู้สึกของคนอื่น... แต่เสียใจด้วยนะคะ เพราะตอนนี้ รินรดาคนเดิมที่เคยวิ่งตามคุณอย่างไร้ค่า ได้ตายไปตั้งแต่คืนวันที่คุณเซ็นใบหย่าและโยนมันใส่หน้าฉันแล้วค่ะ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ธันวารู้สึกราวกับว่าตัวตนของเขาถูกแช่แข็งด้วยสายตาคู่นั้น เขาดึงดันที่จะรักษามาดผู้ชายเย็นชาเอาไว้ ทั้งที่ข้างในแหลกสลายไม่เป็นชิ้นดี ความสำนึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายปีพยายามร้องตะโกนให้เขาลุกขึ้นไปขอโทษ คว้าตัวเธอมากอดไว้ และสารภาพว่าเขารักเธอมากแค่ไหน แต่ทิฐิที่ค้ำคอและกลัวการถูกปฏิเสธซ้ำสอง ทำให้เขาทำได้เพียงนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นน้ำแข็ง "ถ้าไม่มีอะไรจะแก้ไขในสัญญาฉบับนี้แล้ว เชิญคุณกลับไปเถอะค่ะ ดิฉันยังมีงานอื่นที่ต้องสะสางอีกมาก" รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เก็บแฟ้มเอกสารตรงหน้าเข้ากระเป๋าอย่างไม่รีบร้อน เธอปรายตามองเขาด้วยหางตาเพียงนิดเดียวก่อนจะหันหลังเดินไปยังประตู ธันวานั่งมองแผ่นหลังบางที่เดินห่างออกไป หัวใจของเขารู้สึกเหมือนกำลังจะแตกสลาย เขาไม่อาจทนเห็นเธอเดินจากไปโดยไม่ทำอะไรเลยได้อีกแล้ว ขายาวเตรียมจะก้าวตามออกไปเพื่อรั้งเธอไว้ ทว่าจังหวะนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างเล็กป้อมของเด็กชายวัยสี่ขวบในชุดนักเรียนอนุบาลที่วิ่งเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม "คุณแม่ขา! น้องรันหิวน้ำจังเลยครับ... เอ๊ะ คุณลุงคนนี้หน้าตาคุ้นๆ จังเลยครับ เหมือนรูปถ่ายในกระเป๋าตังค์ของคุณแม่ที่ซ่อนไว้เลย!" รินรดาชะงักกึก ใบหน้าถอดสีในเสี้ยววินาที ขณะที่ธันวาเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจ เมื่อสายตาคมกริบก้มลงมองเด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตาเรียวรีและสันจมูกโด่งรั้นถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความรู้สึกของตัวละครด้วยกันนะคะ